ΠΩΣ Ç ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΥΠΟΣΚΑΠΤΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ [Ὁ “Δ” οὐδέποτε ἀσχολεῖται μὲ κόμματα, κυβερνήσεις καὶ πολιτικὰ πρόσωπα. Τὸν ἐνδιαφέρουν τὸ ὑπερκομματικό, ὑπερκυβερνητικὸ καὶ ὑπερπροσωπικὸ γίγνεσθαι. Τὸ θέμα ποὺ ἀκολουθεῖ, μολονότι τυπικὰ ἀναφέρεται σὲ πρόσωπο, οὐσιαστικὰ θίγει χρό- νιες καταστάσεις τῆς Ρωμιοσύνης καὶ ὡς τέτοιο ἀποκτᾷ ὑπερχρονικὴ σημασία.] Ðαραθέτομε ἐν συντομίᾳ τέσσερις προσωπικὲς παρεμβάσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ κ. Κωνσταντίνου Καραμανλῆ, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦν σὲ καίρια ζητήματα τῆς πνευματικῆς πορείας τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας: 1 Πρὶν ἀπὸ τέσσερα χρόνια προσῆλθε στὸ περίφημο δημοψήφισμα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας τασσόμενος ὑπὲρ τῆς προαιρετικῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρη- σκεύματος στὶς ἀστυνομικὲς ταυτότητες τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. 2 Ἐφέτος, ἀμέσως μετὰ τὴν ὁρκωμοσία τῆς κυβέρνησής του καὶ πρὶν ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐπαφή, μετὰ τὴν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων τους οἱ δύο ὑπουργοὶ τῆς Παιδείας, προφανῶς ἐκφράζοντας τὴ δική του –ἢ καὶ τὴ δική του– βούληση, πραγματοποίησαν μία σειρὰ διαδοχικῶν συναντήσεων μὲ τὸν προκαθήμενο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, σημειολογώντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν τὶς ἐκκλησιαστικὲς ἀπαιτήσεις ὡς τὰ πρωταρχικὰ ζητήματα τῆς Ἐθνικῆς Παι- δείας. 3 Ὡς ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ ἀνακοίνωσε τὴ θέσπιση τοῦ «Εἰδικοῦ Συμβού- λου Ἐκκλησιαστικοῦ Πολιτισμοῦ» στὸ ἐν λόγῳ ὑπουργεῖο. 4 Πρόσφατα δήλωσε πὼς ὡς πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος θὰ ἀγωνιστῇ γιὰ νὰ περιληφθῇ στὸ προοίμιο τοῦ Συντάγματος τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης ἀναφορὰ στὶς ἰουδαιοχριστιανικὲς ρίζες τῆς Γηραιᾶς Ἠπείρου. Ἄς δοῦμε τὰ παραπάνω κάπως πιὸ ἀναλυτικά: Σχετικὰ μὲ τὴν πρώτη του παρέμβαση: Τάσσεται σαφῶς ὑπὲρ τοῦ θρησκευ- τικοῦ προσδιορισμοῦ τοῦ πολίτη καὶ τῆς θρησκευτικῆς ὑπόστασης τῆς πο- λιτείας, στοιχεῖα ποὺ μεταλλάσσουν σαφῶς τὴν εὐρωπαϊκή πολιτική ἀπ’ τὸ ἀνθρωπιστικὸ καὶ ἐπιστημονικό της ὑπόβαθρο ( ἑλληνικὴ καὶ εὐρωπαϊκὴ πα- ράδοση) καὶ τὴν ὁδηγοῦν στὴν μεσαιωνικὴ θεοκρατία. Ἐπίσης ἡ γνώμη του περὶ τῆς «προαιρετικότητας» καὶ τῆς «κατὰ βούλησιν» ὑπαγωγῆς προσωπικῶν ἀντιλήψεων στὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τῆς πολιτείας καταργεῖ τὸν ἑνιαῖο καὶ καθολικὸ χαρακτῆρα τοῦ κράτους στὴ σχέση του μὲ τοὺς πολίτες. Ἡ δεύτερη παρέμβαση τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, ὁ ἄμεσος ἐναγκαλισμὸς τῶν νέ- ων ὑπουργῶν τῆς Παιδείας μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν προκαθήμενό της, φανέρω- σε τὶς προτεραιότητές του στὸν κρίσιμο τομέα τῆς ἐθνικῆς παιδείας. Δὲν ἀρκεῖ δυστυχῶς ἡ παγκόσμια πρωτοτυπία, ἡ ἐπίσημη παιδεία τῶν Ἑλλήνων νὰ συγ- χρωτίζεται μὲ τὰ θρησκεύματα («Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευ-