Ï ΖΕΥΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΤΑ «ΧΑΡΕΜΙΑ» ΤΟΥ ΑΣΙΑΤΗ Óτὶς 18 Ἰουνίου 2004 συνέβη στὶς Βρυξέλλες ἕνα κοσμοϊστορικὸ γεγο- νός: Ἡ Εὐρώπη, τὴ στιγμὴ ποὺ μὲ τὴν ἀπόκτηση τοῦ πρώτου Συντάγμα- τός της ἀνεδείχθη σὲ συντεταγμένη ἑνιαία πολιτικὴ ὀντότητα γιὰ πρώ- τη φορά στὴν ἱστορία της, ἀπαλλάχθηκε ταυτόχρονα ἀπὸ μία βαρειὰ ἱστορική, πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ πληγή, ποὺ αἱμορροοῦσε κυριολεκτικὰ (μὲ τοὺς τόσους αἱματηροὺς πολέμους, δογματικὲς μεταρρυθμίσεις καὶ ἐνδοευρωπαϊκὲς συγκρούσεις αἰώνων ἀποκλειστικὰ ὀφειλόμενες σὲ θρησκευτικὰ αἴτια) καὶ μεταφορικὰ (μὲ τὶς τόσες ἰδεολογικὲς καὶ πνευματικὲς ἀντινομίες ποὺ συνώ- δευαν διαχρονικὰ τὸν Εὐρωπαϊκὸ Πολιτισμό) ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Γηραιὰ Ἤπειρος πρὶν ἀπὸ 14 περίπου αἰῶνες ἀπέκτησε ἱστορικὴ ζωή. Ἡ Εὐρώπη ἀπέρριψε πιὰ τὸν Ἑβραιοχριστιανισμὸ ὡς πνευματικὴ βάση της καὶ «ἀπέλασε» ἔτσι ἕναν Ἀσιάτη εἰσβολέα καὶ αὐτόκλητο πάτρωνα, ποὺ ἀπὸ τὰ πρῶτα βήματά της τὴν κατατυράννησε, τὴν τύφλωσε, τὴν τροχοπέδησε ἄπειρες φορὲς καὶ ἀμαύρωσε μὲ φρικτὰ ἐγκλήματα πολλὲς λαμπρὲς σελίδες τῆς ἱστορικῆς της διαδρομῆς ὅπως π.χ. οἱ Σταυροφορίες, ἡ γενοκτονία σχεδὸν ὁλοκλήρου τοῦ ἰθαγενοῦς πληθυσμοῦ τῆς Ἀμερικῆς καὶ πολλὰ ἄλλα, ποὺ χωρὶς τὸν Ἑβραιοχριστιανισμὸ θὰ φαίνονταν ἀδιανόητα ὡς πράξεις τῶν πιὸ πολιτισμένων λαῶν τῆς Γῆς, ὅπως γιὰ πολλοὺς αἰῶνες –ἕως καὶ σήμερα– εἶναι οἱ Εὐρωπαῖοι. Τὸ γεγονὸς ἀποκτᾷ ἰδιαίτερη σημασία γιὰ τὴν τόλμη καὶ τὴ βαθειὰ ἱστορικὴ συνειδητότητα ποὺ τὸ συνοδεύει, ἂν λάβῃ κανεὶς ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ Εὐρωπαῖος μπῆκε πρὶν ἀπὸ 14 αἰῶνες στὴν Ἱστορία (μὲ τὴν ἀπόκτηση γραφῆς, ἐξελιγμένης γλώσ- σας, σχολείων καὶ πολιτικῆς ὀργανώσεως) ταυτόχρονα μὲ τὸν ἐκχριστιανισμό του, ἔτσι ὥστε νὰ μὴ μπορῇ νὰ διακρίνῃ ὅτι ἡ ἐκπολίτισή του ἦταν κάτι τὸ τελεί- ως ἄσχετο πρὸς τὴν τυχαία αὐτὴ συγχρονία: Ὁ Εὐρωπαῖος, ὄντας προηγουμέ- νως ἀπολίτιστος, δὲν εἶχε τὸν ἱστορικὸ β΄ ὅρο συγκρίσεως, δηλαδὴ ἕνα πολιτι- σμένο προχριστιανικὸ παρελθόν, ὥστε νὰ μπορῇ νὰ καταλάβῃ ὅτι ἡ εἰσβολὴ τῆς ἀσιατικῆς θρησκείας δὲν ἀποτέλεσε τὴν αἰτία τῆς εἰσόδου του στὸ πολιτιστικὸ γίγνεσθαι: πιὸ συγκεκριμένα δὲν ἦταν εὐδιάκριτο γι’ αὐτὸν ὅτι ἡ ἐμφάνιση τῆς γραφῆς, τῆς παιδείας καὶ τῆς διανοούμενης ζωῆς στὴν ἤπειρό του δὲν προέκυψε ἀπὸ τὴ Βίβλο (τὸν κώδικα αὐτὸν τῆς ἀπαιδευσίας καὶ τῆς ἀλογίας) ἀλλὰ ἀπὸ κάτι ἄλλο, ποὺ ταυτόχρονα μὲ τὸν θεοκρατικὸ-μυστικιστικὸ ἀσιατισμὸ μπῆκε στὴν ἤπειρό του καὶ στὴ ζωή του. Κι αὐτὸ τὸ κάτι ἄλλο ἦταν τὰ σπέρματα τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας, τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης, τῆς Ἑλληνικῆς Τέχνης, τῆς Ἑλληνικῆς πολιτικῆς ὀργάνωσης. [Παρέκβαση: Ὁ μόνος Εὐρωπαῖος ποὺ εἶχε τὸ προνόμιο αὐτοῦ τοῦ β΄ ὅρου συ- γκρίσεως ἦταν ὁ Ἕλλην, τοῦ ὁποίου τὸ προχριστιανικὸ παρελθὸν ἦταν τὸ λα- μπρότερο ἀπὸ πολιτισμικὴ ἄποψη ποὺ ἔζησέ ποτε καὶ ταυτόχρονα ἡ μεταχριστι- ανική του ζωὴ βυθίστηκε στὸ ἔρεβος τῆς ἀπολιτισίας καὶ τῆς ἀπαιδευσίας.] Καὶ μπορεῖ μὲ τὴν Ἀναγέννηση (τὸ “ξαναγέννημα” δηλαδὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ) νὰ ὑπωψιάστηκε ὁ Εὐρωπαῖος τὴ σύγχυσή του ὡς πρὸς τὶς