Ï ΖΕΥΣ ΔΙΕΛΥΣΕ ΤΟ ΔΙΔΥΜΟ ΓΙΑΧΒΕ-ΑΛΛΑΧ Ìέσα σ’ ἕνα κόσμο αἱματοκυλιόμενο ἀπὸ Παλαιοδιαθηκικὸ μῖσος, γνήσια πνευματικὰ τέκνα τοῦ ὁποίου εἶναι ἐξ ἴσου οἱ ὁμογάλακτοι «Σταυροφόροι τοῦ Χριστοῦ» καὶ «Μάρτυρες τοῦ Ἀλλάχ», τέκνα ἀλογίας θεοκρατικῆς καὶ παραφροσύνης μεταφυσικῆς, κάποιοι «Χριστιανοὶ» καὶ κάποιοι «Μουσουλμᾶνοι», ἂν καὶ βαρυφορτωμένοι κλη- ρονόμοι θρησκευτικῶν ἰδεοληψιῶν, παθῶν καὶ αἱματοχυσιῶν αἰώνων, μπόρε- σαν ἐκεῖ, «στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου» κατὰ τὸν Ἐλύτη, νὰ κάνουν τὴ Μεγά- λη Ὑπέρβαση, ἔστω ἡμισυνειδητά, ἔστω ἡμιασυνείδητα, ὅπως τὰ λόγια τους δεί- χνουν: Κάτω ἀπὸ τὸν πρασινογάλανο αἰθέρα τῆς Αἰολικῆς Γῆς ξεπέρασαν τὸ αἱμοσταγὲς δίδυμο Γιαχβὲ-Ἀλλὰχ καὶ ὑπὸ τοὺς μαγικοὺς ἤχους τοῦ ἀρχέγονου Ραψῳδοῦ, τοὺς ἔμπλεους λόγου, ψυχῆς καὶ οὐμανισμοῦ στίχους τοῦ Ε τῆς Ἰλιά- δας, ἑνώθηκαν, ἔζησαν, ἀγκαλιάστηκαν καὶ χόρεψαν μαζί, ἐνῷ ὁ «Μητίετα Ζεύς», ὁ Σοφὸς Ζεύς, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ ὁποίου θωρακίστηκαν ἐναντίον τῆς τρέλλας ποὺ γεννήθηκε στὴν Ἀσιατικὴ Ἔρημο, ἐτιμᾶτο στὸν Βωμὸ τῶν Γαργά- ρων, τῆς εἰδυλλιακῆς αὐτῆς νότιας κλιτύος τοῦ θεοβάδιστου ὀρεινοῦ συγκροτή- ματος τῆς Ἴδης, ὅπου οἱ εὐδαίμονες Δώδεκα ἀρέσκονταν νὰ συγκεντρώνωνται κατὰ τὴ διάρκεια τῶν Τρωικῶν, γιὰ νὰ παρακολουθοῦν τὰ πάθη καὶ τὰ δεινὰ τῶν θνητῶν-βροτῶν περιστοιχώντας τὸ ζεῦγος ποὺ γέννησε «θεούς τε ἀνθρώπους τε», τὸ κραταιὸ ζεῦγος Δίας-Ἥρα. Στὸ παρὸν τεῦχος ὁ ἀναγνώστης θὰ δῇ (καὶ θὰ ξαφνιαστῇ), ὅτι ἀπὸ τὶς 21 ἕως 23 Αὐγούστου 2004 μὲ πρωτοβουλία Τούρκων δημάρχων ὠργανώθηκε στὶς αἰολικὲς ἀκτὲς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τριήμερο «Φεστιβὰλ πρὸς τιμὴν τοῦ Σοφοῦ Δία» μὲ συμμετοχὴ Τούρκων, Ρουμάνων, Κοσσοβάρων καὶ Ἑλλήνων ἐπισήμων (δημάρχων, βουλευτῶν, περιφερειαρχῶν κ.λπ.) καὶ χιλιάδων ἁπλῶν πολιτῶν, ὅπου σύμφωνα μὲ τὶς δηλώσεις τῶν διοργανωτῶν «τὰ ἀρχαιοελληνικὰ ἰδανικὰ ὡδήγησαν στὸν ἀλληλοσεβασμό», «στὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὸν ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ δὲν χώρεσαν οὔτε μουσουλμᾶνοι οὔτε χριστιανοί», «ἔνιωσαν δέος καὶ ἀμηχανία μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο της Ἑλληνικῆς Ἱστορίας», «ἀποδείχτηκε ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς μπορεῖ νὰ ἑνώσῃ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα», «ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς ἀποτέλεσε γι’ αὐτοὺς πρότυπο»… καὶ ἄλλα ἐκπληκτικά, ὅπως τὰ εἶπαν οἱ παρευρεθέντες ἐπίσημοι καὶ δημοσιεύονται στὸ ρεπορτὰζ τῶν σελίδων 17983-17991 τοῦ παρόντος τεύχους μας. Καὶ –γιὰ νὰ φανῇ καὶ ἡ «πίσω πλευρὰ τοῦ λόφου»– θὰ δῇ ὁ ἀναγνώστης ἐπισημάνσεις τῶν ἰδίων, ὅπως ἀφ’ ἑνὸς «ἡ στάση τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας μας (τῆς Τουρκίας) ἦταν ἀπόλυτα θετικὴ καὶ συμμετεῖχαν στὶς ἐκδηλώσεις βουλευτὲς ἀπ’ ὅλα τὰ τουρκικὰ κόμματα» ἢ ἀφ’ ἑτέρου «(ὡς δήμαρχος Καλλονῆς) δὲν θὰ διωργάνωνα στὴ Λέσβο ἕνα τέτοιο φε- στιβάλ, γιατὶ θὰ ἔχωμε ἀντιδράσεις ἀπὸ τοὺς θρησκευτικούς μας κύκλους, μιὰ τέτοια ἐκδήλωση δὲν θὰ τὴν ἔκανα», γιὰ τὰ ὁποῖα, ὡς αὐτονόητα, κάθε δικό μας σχόλιο περιττεύει. * * *