ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

273ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2004

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 17978
Φύλλο στό PDF
7 ἀπό 89
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και Ελληνισμός — ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ, ΙΩΝ
    ἀρχή: σελ. 17978 · τέλος: δηλωμένο · τχ. 273

Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση

17978 ΔΑΥΛΟΣ/273, Ὀκτώβριος 2004 Ὁ λόγος γίνεται γιὰ τὴ διοργάνωση τῆς Πολιτιστι- κῆς Ὀλυμπιάδας, μιᾶς ἰδέας τοῦ μεγάλου μας ποιη- τῆ Ἄγγελου Σικελιανοῦ, πού ὅμως τόσο πολεμήθηκε ἀπὸ τοὺς σκοταδιστές. Στὴν Πολιτιστικὴ Ὀλυμπιάδα οἱ ἄνθρωποι διαγωνίζονται στὶς τέχνες καὶ στὶς ἐπιστῆμες καὶ βραβεύονται ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τὶς συν- δυάζουν μὲ τὴν ἀρετή. Διότι, ὅπως εἶπε καὶ ὁ Σω- κράτης, «Ἐπιστήμη μακρὰν ἀρετῆς πανουργία, οὐ σοφίαν ἐστί». Τὸ ἐγχείρημα αὐτὸ εἶναι βέβαια δύσκολο καὶ παρα- κινδυνευμένο. Ὄντως τὰ οἰκονομικὰ καὶ προσωπικὰ συμφέροντα ποὺ λυμαίνονται τοὺς Ἀγῶνες εἶναι ἰσχυρά. Πιὸ ἰσχυρὴ ὅμως εἶναι ἡ δύναμη ὅλων τῶν λαῶν τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι θὰ στηρίξουν μία τέ- τοια προσπάθεια, ἂν ἀντιληφθοῦν ὅτι γίνεται στὴ σωστὴ βάση. Σὲ κάθε περίπτωση ὅμως δὲν ὑπάρχει μεγαλύτε- ρο αἰσχος ἀπὸ τὸ νὰ παρακολουθῇς τὴν ἱστορία σου νὰ ἐξευτελίζεται κι ἐσὺ νὰ μένῃς μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια. Ἂς ἀναλάβουμε ἐπιτέλους τὶς εὐθύνες μας ὡς κληρονόμοι ἑνὸς τόσο μεγάλου πολιτισμοῦ, ἂν θέλου- με νὰ εἴμαστε ἀντάξιοί του. Μὲ τιμή Δρ Νικόλαος Ἀβρ. Παντελίδης Διεθνολόγος – οἰκονομολόγος Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καὶ Ἑλληνισμὸς Κύριε διευθυντά, «Θρῆνος καὶ ὀδύνη στὴν Ὀρθοδοξία καὶ στὸν Ἑλληνισμό» ἔγραφαν οἱ τίτλοι τῶν Μ.Μ.Ε. ὕστερα ἀπὸ τὸ πολύνεκρο δυστύχημα μὲ τὸ ἑλικόπτερο ποὺ μετέφερε τὸν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας καὶ Πάσης Ἀφρικῆς Πέτρο καὶ τὴ συνοδία του στὸν Ἄθωνα, προκειμένου νὰ συνεορτάσουν μὲ τοὺς παλαιο- ημερολογῖτες «ἀδελφοὺς» τοῦ Ἁγίου Ὅρους τὴν «Κα- τάθεσιν τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Παρθένου» τῶν χρι- στιανῶν στὸ «Περιβόλι» της. Δὲν ἦταν ὡστόσο θέ- λημα Γιαχβὲ νὰ φθάσῃ ἐκεῖ ὁ Ἀλεξανδρείας καὶ οἱ σὺν αὐτῶ. Στὸ Πόρτο Κουφὸ τὸ ταξίδι ἔλαβε τέλος, γεγονὸς τὸ ὁποῖο εἶναι τραγικὸ καὶ μᾶς θλίβει ὡς ἀνθρώπους. Γιὰ τὸ θρῆνο τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν θὰ γίνῃ λόγος, καθότι εἶναι κατανοητὸς κι εὔλογος. Ὅμως ὁ θρῆνος κι ἡ ὀδύνη τοῦ Ἑλληνισμοῦ δικαιολογημένα ἀφοροῦν στὰ πέντε στρατευμένα μέλη τοῦ πληρώμα- τος, τὰ ὁποῖα ἐκτελοῦσαν διαταγὴ ἀνωτέρων τους κι ἔπεσαν τὴν ὥρα τοῦ καθήκοντος. Ὁ προβληματι- σμός μας ἔγκειται στὸ ἂν ὁ θρῆνος τοῦ Ἑλληνισμοῦ θὰ πρέπει νὰ ἀφορᾷ καὶ στὸν Πατριάρχη Πέτρο καὶ στὴν ἀκολουθία του. Τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας ἀπὸ τὰ πρῶτα κιό- λας χριστιανικὰ χρόνια εἶχε ἐκβράσει τὸ ἀνθελληνικὸ μένος του. Ἦταν ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεό- φιλος αὐτὸς ποὺ πρωτοστάτησε στὴν καταστροφὴ τῆς Βιβλιοθήκης τῆς Ἀλεξάνδρειας. Ὁ ἑπόμενος πα- τριάρχης κι ἀνηψιός του, ὁ Κύριλλος (370-444 μ.Χ.), προσπάθησε νὰ τὸν ξεπεράσῃ – καὶ τὰ κατάφερε. Στὴν Γ΄ κατὰ Νεστορίου ἐπιστολὴ τοῦ Κυρίλλου πρὸς Ἀκάκιον (1,4,41) διαβάζουμε: «Δία τοῦτο καὶ ὁ θεσπέσιος Μωυσῆς στοὺς ἐξ αἵματος Ἰσραηλῖτες παράγγειλε, νὰ φυλάγουν τὶς ἐντολὲς αὐτὲς καὶ νὰ ἀφανίζουν ἀπὸ προσώπου γῆς ὅλους τους τόπους στοὺς ὁποίους λάτρευαν ἐκεῖ τὰ ἔθνη τοὺς θεούς τους… Ἀκριβῶς ἔτσι εἶναι πρέπον τὸν ἐξ ἀπάτης Ἑλ- ληνικῆς λόγου πρὸς τὸ τῆς ἀληθείας νὰ μετακινῆτε φῶς διὰ Μωυσέως προστάζοντος εἴδωλα καὶ ναοὺς μαζὶ νὰ κατακάψετε ἀνασκάπτοντας τοὺς βωμοὺς καὶ κατακόβοντας τὰ ἄλση, ὥστε καμμιᾶς δικῆς τους φυλάξουν τὸ σῶμα καὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ «ἀγωνιστοῦ» ἐκ πιθανοῦ κτυπήματος πυγμῆς ἢ λακτί- σματος εἰς τὸν κορμόν. γ Τὸ τεταμένον ἀριστερὸν πόδι, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς πελματιαίαν ἔκτασιν καὶ πρὸς τὰ ἄνω κάμψιν τῶν δακτύλων τοῦ ποδός, διὰ νὰ προφυλαχθοῦν αὐτοὶ ἀφ’ ἑνὸς καὶ νὰ ἐκτελέσουν τὸ λάκτισμα ἀφ’ ἑτέρου μὲ τὸ «μαλακόν» μέρος τοῦ πέλματος. δ Τὴν πιθανὴν ἐκτέλεσιν λακτίσματος «πτερίζειν» ἢ συσπειρωτικῆς κινήσεως τοῦ ποδός, ἅμα τῇ ἐκτελέσει λακτίσματος «γαστρίζειν» – ἀμφότερα γνωστὰ εἰς τὴν τέχνην τῆς «λακτικῆς», ἡ ὁποία βεβαίως ἦτο χαρακτηριστικώτατον γνώρισμα τοῦ Παγκρατίου, τὸ ὁποῖον μάλιστα ἀναφέρεται ὡς τεχνικὴ εἰς τὰ «Ὀρφικὰ» τοῦ Ἀπολλωνίου τοῦ Ροδίου, ἐκτελεσθὲν καί, κατὰ συνέπειαν γνωστικὸν ἀντικείμενον, ὑπὸ τοῦ Κάστορος, ὁ ὁποῖος τὸ ἐφήρμοσεν κατὰ τῶν γιγαντιαίων Βεβρύκων, διὰ νὰ προφυλάξῃ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Πολυδεύκην. ε Τὴν ἔλλειψιν πυκτικῶν ἱμάντων διὰ τὸ συγκεκριμένον ἀγαλματίδιον, ἂν καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ἀπόλυτος καὶ ἀκριβὴς ἑρμηνεία διὰ τὰ λοιπὰ εὑρήματα ἀλλὰ πιθανὸν συνοδευτικὸν στοιχεῖον αὐτῆς, ἐφ’ ὅσον οἱ πύκτες ἐδύναντο νὰ λάβουν μέρος φέροντες καὶ τοὺς πυκτικούς των ἱμάντες, ἐὰν τὸ ἔκρινον ὀρθόν, εἰς τὸ Παγκράτιον. Εὐελπιστῶν εἰς τὴν θετικὴν καὶ ἄμεσον ἀνταπόκρισιν, εὑρίσκομαι εἰς τὴν διάθεσίν σας. Μὲ κάθε τιμὴν Λάζαρος Ε. Σαββίδης Καθηγητὴς Στρ. Σχολ. Εὐελπίδων
← καθαρισμένο κείμενο