ΔΑΥΛΟΣ/273, Ὀκτώβριος 2004 17979 βδελυρότητας νὰ μὴν ἀπομείνῃ λείψανο, κερδίζο- ντας ἔτσι μερίδιο στὴ δόξα». Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτό. Ἂς δοῦμε ἐν ὀλίγοις καὶ τί ἄλλο ἔκανε: «Συ- νέβη δὲ ὁ ἐπίσκοπος ἐπὶ τῶν αἱρέσεων Κύριλλος νὰ περάσῃ ἔξω ἀπὸ τὸν οἶκο τῆς Ὑπατίας, ὅπου εἶδε συνωστιζόμενους στὶς ἐξώθυρες ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἀνθρώπους πολλούς, ποὺ ἄλλοι ἔφευγαν ἄλλοι ἔρχονταν καὶ ἄλλοι ἔστεκαν ἐκεῖ. Ἐρώτησε λοιπόν, τί εἶναι ὅλο αὐτὸ τὸ πλῆθος καὶ περὶ τίνος ὅλος αὐτὸς ὁ θόρυβος στὴ συγκεκριμένη οἰκία… Κά- ποιος τοῦ ἐξήγησε ὅτι μέσα ἀγορεύει ἡ φιλόσοφος Ὑπατία καὶ δική της εἶναι ἡ οἰκία». «Μαθαίνοντας αὐτὰ (ὅτι ἐντὸς τῆς οἰκίας ἀγόρευε ἡ σπουδαία Ἑλληνίδα φιλόσοφος καὶ μαθηματικὸς) δαγκώθηκε ἡ ψυχή του, ὥστε τὸ φόνο αὐτῆς ταχέ- ως ἐπιβουλεύετο, τὸν ἀνοσιώτατον μάλιστα φόνο, ποὺ κατὰ τὴ συνήθεια (τοῦ Κυρίλλου) προῆλθε ἀπὸ πολλοὺς μαζὶ θηριώδεις ἐπιτιθέμενους ἀνθρώπους, ἀνθρώπους φαύλους ποὺ οὔτε ἀνθρώπων οὔτε θεῶν φόβο εἶχαν, καὶ ξέκαναν ἔτσι τὴν φιλόσοφο» (Σου- ΐδας 166). Ὁ Σωκράτης ὁ Σχολαστικὸς μᾶς διέσω- σε ἐπιπλέον φρικιαστικὲς λεπτομέρειες γι’ αὐτὸ τὸ συμβόλαιο θανάτου: «Συμφωνήσαντες δὲ οἱ ἄνδρες στοὺς ὁποίους ἡγεῖτο κάποιος Πέτρος ὁ Ἀναγνώστης παραμόνευαν τὴν ἐπιστρέφουσα Ὑπατία στὸν οἶκο της. Ὥρμησαν, τὴν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὸν δίφρο (μετα- φορικὸ μέσον τῆς ἐποχῆς), τὴν ἔσυραν μέχρι τὴν ἐκ- κλησία, τῆς ἐξέδυσαν τὴν ἐσθῆτα καὶ μὲ ὄστρακα καὶ θείᾳ μανίᾳ τὴν κατέκοψαν, τὴν κατέσπασαν καὶ στὴ συνέχεια συνεργαζόμενοι, ἀφοῦ τὴν καταδια- μέλισαν, κατέκαψαν τὰ μέλη της μέχρι καταναλώ- σεως. Αὐτὸ ὅλο τὸ ἔγκλημα μεγάλη κατακραυγὴ ξε- σήκωσε κατὰ τοῦ Κυρίλλου καὶ τῆς ἀλεξανδρινῆς ἐκκλησίας… Αὐτὰ δὲ συνέβησαν τὸ τέταρτο ἔτος τῆς Κυρίλλου ἐπισκοπῆς καὶ τὸ ἕκτο τοῦ Θεοδοσίου, τὸν μῆνα Μάρτιο, διαρκουσῶν τῶν νηστειῶν» (Σωκρά- τους Σχολαστικοῦ, «Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία – Περὶ Ὑπατίας τῆς Φιλοσόφου» 7.15). Ὁ Σουΐδας συμπλη- ρώνει: «καὶ τὸ σῶμα της (τῆς Ὑπατίας) καθυβριζόμε- νο διεσπάρη εἰς ὅλη τὴν πόλη. Τοῦτο δὲ συνέβη διὰ τὴν ὑπερβάλλουσα αὐτῆς σοφία, καὶ μάλιστα εἰς τὴν ἀστρονομίαν … ὑπὸ Κυρίλλου θράσος» (166). Ὁ ἐκλιπὼν πατριάρχης Πέτρος δὲν ἔκανε ποτὲ καμμία δήλωση, μὲ τὴν ὁποία νὰ ἀποκηρύσσῃ τὶς ἀν- θελληνικώτατες αὐτὲς πράξεις τῶν προκατόχων του. Ἐπικροτοῦσε ἀσφαλῶς καὶ τὴ στάση τῆς κρατικῆς τῶν Ἑλλήνων Ἐκκλησίας, ποὺ ἔχει ἀνακηρύξει τὸν Κύριλλο ἅγιο καὶ τὸ ἔτος 1998 «Ἔτος Κυρίλλου», ἐνῷ στὸ ΙΘ΄ Θεολογικὸ Συνέδριο (11-14/11/98) τὸν ὕμνησε τὰ μέγιστα ὡς στυλοβάτη καὶ ὑπεράγιο τῆς θρησκείας τῶν Ἑλλήνων. Τὸ Ἅγιο Ὄρος, ποὺ θὰ ἐπισκεπτόταν (μὲ ἑλληνικὸ στρατιωτικὸ ἑλικόπτερο κι ὄχι μὲ δικά του ἔξοδα) ὁ Πέτρος, ἦταν ἅγιο ὄρος τῶν Ἑλλήνων ἀφιερωμένο στὴν θεὰ Ἀρτέμιδα. Οἱ ναοί της γκρεμίσθηκαν ἀπὸ τοὺς χριστιανούς, ποὺ στὴ θέση τους κτίσανε τὰ μο- ναστήρια. Γιατί θὰ πρέπει ὁ Ἑλληνισμὸς νὰ θρηνῇ γιὰ τὸ χαμὸ ἐνὸς ἐκπροσώπου τῆς θρησκείας τῶν κατακτητῶν, ποὺ ἐπεβλήθη μὲ αὐτοκρατορικὰ δια- τάγματα καὶ μὲ ἀπηνεῖς διώξεις τῶν Ἑλλήνων, ποὺ κράτησαν πολλοὺς αἰῶνες; Θρηνεῖ βέβαια ὁ Ἑλληνισμὸς τὰ πέντε στρατευ- μένα παλληκάρια, ποὺ ἔπεσαν ἐν ὥρᾳ καθήκοντος, στὰ ὁποῖα ἀφιερώνουμε καὶ τοὺς παρακάτω στίχους τοῦ Ἀνδρέα Κάλβου: «Ἂς μὴν βρέξῃ ποτὲ τὸ σύννε- φον καὶ ὁ ἄνεμος σκληρὸς ἂς μὴν σκορπίσῃ τὸ χῶμα τὸ μακάριον ποὺ σᾶς σκεπάζει». Μετὰ τιμῆς Ἴων Δημόφιλος Μηχανολόγος μηχανικὸς Ε.Μ.Π. Περὶ τῆς ἱστορικότητας καὶ ἐθνικότητας τοῦ Ἰησοῦ Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Τὸ ἐξαιρετικὸ ἄρθρο τοῦ κ. Ἴωνος Δημοφίλου περὶ τοῦ πρωταγωνιστῆ τῶν χριστιανικῶν εὐαγγελίων καταλήγει μὲ τὴν παρατήρηση ὅτι ἐλάχιστες σωθεῖσες πηγὲς ἐπαληθεύουν τὴν ὕπαρξη αὐτοῦ τοῦ προσώ- που. Πράγματι ἡ μόνη ἀναφορὰ στὸν Ἰησοῦ ἐκτὸς τῶν εὐαγγελίων γίνεται στὸ ἑβραϊκὸ Ταλμούδ, ὅπου ἀναφέρεται ὡς νόθος υἱὸς μιᾶς κομμώτριας καὶ ἑνὸς Ρωμαίου στρατιώτη μὲ τὸ ὄνομα «Πανθήρα». (R. Tr- avers Herford,: «Christianity in Talmud and Midrash», σελ. 348· Παράθεση στὸ Arnold Toynbee, «A Study of History», τόμος 12, σελ. 481). Ἐν τούτοις, ἐνῷ ὁ κ. Δημόφιλος ὀρθῶς παρατηρεῖ τὶς ἀντιφάσεις τῶν εὐαγγελίων, ἀντιφάσκει ὁ ἴδιος, ὅταν ἀμέσως μετὰ τὰ χρησιμοποιεῖ ὡς τεκμήρια περὶ τῆς ἐθνικότητας ἑνὸς ἱστορικοῦ προσώπου. Οἱ ἀσυμφωνίες τῶν εὐαγγελίων δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀντανακλοῦν ἀσυμφωνία στὶς διδαχὲς ἑνὸς ἱστορικοῦ προσώπου, ὅπως ἀποφαίνεται ὁ κ. Δημόφιλος, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ ἴδια εὐαγγέλια δὲν εἶναι συγκροτημένα κείμενα ἀλλὰ συρραμμένα, ποὺ ἔχουν ὑποστῆ διάφορες ἀλλοιώσεις καὶ προσθῆκες, «γραμ- μένα στὸ πόδι» κατὰ τὴν φράση τοῦ κ. Δημόφιλου. (R. W. Bernard, «Apollonius the Nazarene», πρόσβα- σιμο στὴν διεύθυνση http://www.apollonius.net/ber- nard1e.html). Ἐξ ἄλλου ὑπάρχουν ἐνδείξεις ὅτι τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ ἀποτελεῖ ἕνα φανταστικὸ δημιούργημα, ποὺ ἀντικατέστησε ἕνα ἄλλο, ἱστορικό, πρόσωπο. Μὲ τιμή Παναγιώτης Καρρᾶς Χὸνγκ Κόνγκ Ἡ λ. «Πελασγὸς» καὶ τό… ὀρθὸ παιδὶ τοῦ κ. Μπαμπινιώτη Κύριε διευθυντά, Στὴν σελ. 17472 τοῦ τεύχους 267 μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐτυμολόγηση τῆς λέξεως Bhel-asghos παρακαλῶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ προσθέσω: Πρῶτον ἡ ἔννοια αὐτὴ δὲν στέκει γιὰ τὴν ἀπόδοσιν τοῦ «Πελασγός». Δεύ- τερον, ἡ πρώτη λέξη Bhel προέρχεται κατ’ ἐμὲ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸν βέλτιον (βελτιώνω). Ἄλλωστε ὅλες οἱ λέξεις τῶν γλωσσῶν ἔχουν ἄμεση ἢ ἔμμεση προέ- λευσιν ἀπὸ τὴν Ἑλληνική. Οὔτε τὸ ἄλφα προέρχε- ται ἀπὸ τὸ ἄλεφ. Τὸ ἄλφα προέρχεται ἀπὸ τὴν ρί-