17980 ΔΑΥΛΟΣ/273, Ὀκτώβριος 2004 ζα αιγ-, ἀπὸ τὴν ὁποία ἡ λέξις αἲξ- αἷμα. Ἀπὸ τὰ ἱερογλυφικὰ τῆς Κνωσοῦ προκύπτει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Τὰ ἱερογλυφικὰ τοῦ γράμματος ἄλφα ἔχουν τὸ σχῆμα ἑνὸς ἀναρριχόμενου αἰγοειδοῦς (κρὶ-κρὶ) κάτι ποὺ δὲν εἶναι τὸ βόδι. Στοὺς πίνακες τοῦ Ἔβανς τὰ Σουμεριακὰ εἶναι ὅμοια μὲ τὰ Κρητικά. Ὁ «Δαυλὸς» μὲ τὶς πρὸ 15- 20 ἐτῶν δημοσιευθεῖσες πρωτοποριακὲς ἔρευνές του ἔχει θεμελιώσει ἀτράνταχτα γιὰ πρώτη φορὰ τὴν ἀλήθεια. Ἐπειδὴ ὅμως οἱ Σουμέριοι προέρχονταν ἀπὸ τοὺς Διογενεῖς ποὺ κατέκτησαν τὴν Ἰνδία (ἡ ἴδια ἡ λέξις τὸ λέγει: Ἶνις καὶ Δία, δηλαδὴ κυρίαρ- χος Δίας), εἶναι ἡλίου φαεινότερο ὅτι οἱ Σουμέριοι εἶναι Κρῆτες. Ὡς θεσσαλικῆς προελεύσεως οἱ περισ- σότεροι ἵδρυσαν τὴν σουμεριακὴ Λάρισσα (Λάρσα). Οἱ Διογενεῖς ἔφθασαν στὸν Ἄνω Νεῖλο καὶ τὴν πε- ριοχή ἐκείνη τὴν ὠνόμασαν Αἰθιοπία, ἀπὸ τὸ ὄνομα ποὺ ἔφεραν στὴν προϊστορικὴ περίοδο ἡ Κέρκυρα καὶ ἡ Λέσβος. Ἐτεόκρητες, Ἐτεὸς = san ἢ sant. Ἐξ ὧν σανσκρητι- κή. (βλέπε λεξικὸ Ἀρχαίας Ἑλλην. Σταματάκου, ποὺ δυστυχῶς θεωρεῖ ὅτι τὰ γράμματα τὰ πήραμε ἀπὸ τοὺς Φοίνικες τὸ 1.200 π.Χ., κάτι ποὺ ἀντιγράφει καὶ τὸ λεξικὸ Μπαμπινιώτη. Τὸ 1.300 π.Χ. περίπου οἱ Κρῆτες νικήθηκαν ἀπὸ ἕτερο συγγενὲς φῦλο, τοὺς Χετταίους Ἐτεοὺς Κρῆτες. Τὸ Χ εἶναι τὸ πνεῦμα τῆς λέξεως. Τότε οἱ Σημίτες, μὴ ἔχοντες ἱστορία, γράμμα- τα, οἰκειοποιήθηκαν τὰ τῆς Ἑλληνικῆς Φοινίκης τῇ ἀφελεῖ βοηθείᾳ τῶν Ἐτεῶν. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ τὸν κτακλυσμὸ τοῦ Νῶε, ποὺ δὲν ἔγινε ποτὲ στὴ Μεσο- ποταμία καὶ στὸ Ἀρατάτ, ἀφοῦ ἡ Οὒρ δὲν βράχη- κε καθόλου καὶ ἀπὸ τὶς ἀνασκαφὲς δὲν ἀπεδείχθη ἐναπόθεσις ἰλῦος. Οἱ Κρῆτες μετέφεραν τὴν Ἑλληνικὴ κουλτούρα γιὰ τὸ Gilgames, ποὺ ἀναγραμματιζόμενο εἶναι τὰ Σεμελικά, καθαρώτατη Ἑλληνικὴ λέξις. Ἡ δὲ λέξις Ἰάφεθ εἶναι ὁ Ἰαπετός. Ἄλλωστε οἱ πόλεις τῶν Χαναὰν εἶναι ἑλληνικὲς πόλεις ποὺ ἱδρύθηκαν χιλιάδες χρόνια πρὶν τοὺς Ση- μίτες. Ἀναφέρω τὶς Σαμάρεια, Γάζα, Ἀσκαλώνα, Λά- ρισσα στὸ Ἰρὰκ (Σουμερία), Ἱεροσόλυμα, Ἱεριχὼ κ.ἄ. Οἱ κάποιες διαφορὲς τῶν ὀνομάτων ὀφείλονται στὶς διαλέκτους ποὺ ἀνέπτυξαν οἱ ἄποικοι Ἕλληνες. Ἔτσι ὁ Δευκαλίων ἐλέγετο καὶ Ἀτρακάσης, διό- τι κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἄτρακα τῆς Θεσσαλίας. Ἀπὸ Ἀτρακάσης, ὅπως Βολιώτης, ἔγινε Ἀτραχάτης λόγῳ τοπικῆς προφορᾶς. Καὶ σήμερα ἀκόμα γίνονται λάθη, ἐσκεμμένα ἢ ἀθέλητα. Ὁ κ. Μπαμπινιώτης τὸ ὀρθοπεδικὸ τὸ θέ- λει ὀρθοπαιδικό! Εἶναι ὅμως λάθος, γιατὶ ἡ λέξις εἶναι σύνθετη ἀπὸ τὸ ὀρθὸς καὶ τὴ ρίζα πεδ-. (βλέ- πε λῆμμα πέδη στὸ λεξικὸ Σταματάκου, ἔκδ. 1975). Ἀπὸ τὸ πεδ- ἔχουμε τὸ ρῆμα πεδέω-ῶ = στερεώνω, σταθεροποιῶ (τὰ σπασμένα ὀστᾶ), πέδιλο, τροχο-πέ- δη κ.λπ. Εὐτυχῶς ὁ Σταματάκος ἐδήλωνε ἤδη τὸ 1955 ὅτι ἡ ἄποψις περὶ φοινίκων τείνει νὰ ἀνατραπῇ –ἤδη ἀνετράπη– καὶ πὼς βιάστηκε νὰ ἐκδώσῃ τὸ λεξικὸ- «τέρας», ὅμοιο τοῦ ὁποίου ὑπάρχει τὸ λεξικὸ Μπα- μπινιώτη, ποὺ ἀμφότερα σὰν ρεφραὶν γράφουν ὅτι τὰ γράμματα τὰ πήραμε τὸ 1.200 π.Χ. ἀπὸ τοὺς Φοίνικες. Εὐτυχῶς στὸ ὑπόλοιπο μέρος παραθέτει Ἰαπετικὲς ρίζες, ποὺ εἶναι πολύτιμος θησαυρὸς γιὰ μᾶς. Ἐκεῖ βρῆκα καὶ τὸ πεδ- > πόδι. Μὲ σεβασμὸ πρὸς τὴν Ἱστορία Ν. Ζωγραφάκης Γύθειο Ἡ ἐκποίηση τῆς ἑλληνικῆς μουσικῆς παράδοσης Φίλε κ. Λάμπρου, Ἀναφέρομαι στὴν συμμετοχὴ στὴν Γιουροβί- ζιον τῆς Σερβίας-Μαυροβουνίου, ποὺ πέρα ἀπὸ τὸ ὄμορφο «στήσιμο» ποὺ εἶχε τηλεοπτικὰ σὰν τραγού- δι, ἦταν ἐξ ἴσου ἠχητικὰ εὐχάριστο, διατηρώντας τὰ ἠχοχρώματα καὶ τὴν γλῶσσα συμμετοχῆς. (Κατέλα- βε τὴν δεύτερη θέση). Τὰ θλιβερὰ κακόγουστα sho- ws τῶν περισσοτέρων συμμετοχῶν, παρὰ τὶς ὅποιες «συμμαχίες» τους, τὸ μόνο ποὺ κατάφεραν ἦταν νὰ τὸ ἀναδείξουν πρῶτο στὴν συνείδηση τῶν λαῶν ποὺ τὸ ψήφισαν. Ἑπομένως τὸ παραμύθι ὅτι «Δὲν βοη- θάει ἡ γλῶσσα», δὲν εἶναι παρὰ μία φθηνὴ δικαιο- λογία, ποὺ σὰν μόνο σκοπὸ ἔχει νὰ καλύψῃ τὴν μου- σική μας ἀπαιδευσιά, ἀφοῦ στὸ ὄνομα τῆς ὃποιας πρωτιᾶς ξεπουλᾶμε γλῶσσα, κουλτούρα, ἦθος. Φθά- σαμε λοιπὸν στὸ ἐλεεινὸ σημεῖο νὰ παρουσιάσουμε ἕνα καρακιτσάτο show μὲ ὀλίγον ἀπὸ τραγούδι στὰ Ἀγγλικά, σάν… Ἑλληνικὴ συμμετοχή. Η Ε.Μ.Σ.Ε. καὶ τὸ μακρύ της χέρι, ἡ Α.Ε.Π.Ι., πέ- ρασαν ἕνα νόμο κατὰ τὸν ὁποῖο θεωρεῖται παράνο- μη ἡ δημόσια ἀκρόαση τῶν τραγουδιῶν της χωρὶς τὴν ἄδειά της (διάβαζε: χωρὶς νὰ εἰσπράξουν δικαιώμα- τα). Αὐτὸ μέχρις ἑνὸς σημείου εἶναι σωστό. Ὅμως καὶ στὰ σχολεῖα; Δὲν καταλαβαίνετε ὅτι ἔτσι ἀφήνετε ἐλεύθερο τὸ πεδίο γιὰ τὸν μουσικὸ ἀφελληνισμὸ τῶν παιδιῶν μας; Καὶ ὁ ὁποῖος τελικὰ δρᾷ εἰς βάρος σας; Μόνοι σας ἔπρεπε νὰ δίδετε τὶς νέες δουλειές σας, γιὰ νὰ ἀκούγωνται δωρεὰν στὰ σχολεῖα. Ἀπὸ τὰ νηπια- γωγεῖα, ἂν εἶναι δυνατόν. Μὲ τιμή Ἀντώνης Πετρουτζάκος Γκύζη Οἱ ἅγιοι προστάτες τῶν Ἑλλήνων πολυτέκνων Κύριε διευθυντά, Τὸ ἰσχυρότερο τεκμήριο γιὰ τὸ μέγεθος ὄχι μό- νον τῆς θρησκευτικῆς ἀλλὰ καὶ τῆς πολιτικῆς μας ὑποδούλωσης εἶναι τὸ γεγονὸς πὼς οἱ Μακκαβαῖοι (τοὺς ἑορτάζομε τὴν 1η Αὐγούστου) εἶναι οἱ προ- στάτες ἅγιοι τῶν Ἑλλήνων πολυτέκνων, αὐτοὶ ποὺ ὑπῆρξαν οἱ χειρότεροι ἐχθροὶ τῶν Ἑλλήνων. Καὶ τὸ χειρότερο δὲν εἶναι πὼς οἱ Μακκαβαῖοι ὑπῆρξαν οἱ χειρότεροι ἐχθροὶ τῶν Ἑλλήνων (ὁ ἐχθρὸς ἐντάσσεται καὶ αὐτὸς μέσα στὸ παιγνίδι τῆς ζωῆς), ἀλλὰ πὼς αὐτοὶ ἐγκωμιάζονται ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες. Ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» τῆς 25ης Ἰανουαρίου 2002 στὴν πρώτη σελίδα του φιλοξενεῖ ἄρθρο τοῦ Ἕλληνος θεολόγου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη μὲ τίτλο «Τὸ ἄγος τῶν Ἑλλήνων – Ἀντιβλασφημικὸς Συναγερμός». Στὸ ἄρθρο αὐτὸ διαβάζουμε ἔκπληκτοι: «Στὰ χρόνια ἐκεῖ-