Ρίζες: Παλαιὰ Διαθήκη καὶ Ἰωάννης Χρυσόστομος Ï̔ θεολογῶν φιλόσοφος ἢ φιλοσοφῶν θεολόγος κ. Χρῆστος Γιαν- ναρᾶς στὴν ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα «Καθημερινὴ» (Κυριακή, 30 Ἰουνίου 2002) μὲ τίτλο «Σύμβολα καὶ πραγματικότητα τοῦ φασισμοῦ», κάνοντας μία καταγραφὴ καὶ συνάμα σύντομη ἀναφορὰ στὶς μεθόδους τῶν ἀκροδεξιῶν πολιτικῶν ἐκφράσεων στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη, ἀλλὰ καὶ στοὺς διωγμοὺς καὶ σφαγὲς ποὺ ὑφίστανται Παλαιστίνιοι καὶ Κοῦρδοι ἀπὸ Ἰσραηλινοὺς καὶ Τούρκους ἀντίστοιχα, ἀφοῦ ἐντοπίζει «τὶς καινούργιες μεταμφιέσεις τῆς ἀπανθρωπιᾶς στὸ παρόν», φθάνει στὸν ἐπίλογο στὸ ἀπόφθεγμα: «δημοκρατικὴ εὐαισθησία δὲν εἶναι νὰ ξορκίζῃς μὲ ρητορεῖες καὶ συλλαλητήρια κάποια σύμβολα σκοταδισμοῦ, ἀλλὰ νὰ ἐντοπίζῃς μὲ ὀξυδέρκεια τὰ συνεχῶς καινούργια προσωπεῖα του». Ἔτσι ἡ ὀξυδέρκεια τοῦ κ. Γιανναρᾶ ἐντόπισε ὡς νέο πρόσωπο τοῦ φασισμοῦ σήμε- ρα στὴ χώρα μας «τὴ δῆθεν ρομαντικὴ (φανατικὰ ἀντισημιτικὴ) ἐπιστροφὴ στὸ ὀλυμπιακὸ Δωδεκάθεο μὲ συνακόλουθη ἀποκατάσταση τῆς “γνήσιας”, “ἀλώβητης” ἀρχαιοπρεποῦς ἑλληνικότητας». Δυστυχῶς ὅμως δὲν εἶναι ὁ μόνος ποὺ ἀναπαράγει τέτοιου εἴδους μετέωρες θέσεις. Ἐπιφανεῖς ἱεράρχες καὶ γνωστοὶ κληρικοὶ τῆς Ἑλλαδικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶχαν προηγηθῆ τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου, οἱ ὁποῖοι πρῶτοι φρόντισαν νὰ δώσουν τὸ σύνθημα- γραμμὴ «χτυπᾶτε τοὺς ἑλληνότροπους ὡς φασίστες». Τακτικὴ ποὺ ἀποφασίστηκε προφανῶς ὕστερα ἀπὸ τὴ διαπίστωση ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Φιλοσοφία βρίσκει μεγάλη ἀπήχηση τόσο στοὺς ἁπλοῦς πολίτες ὅσο καὶ σὲ πολλοὺς μεταξὺ τῶν ἐπωνύμων καλλιτεχνῶν καὶ διανοούμενων, οἱ ὁποῖοι πλέον δὲν διστάζουν νὰ ἐκφράζωνται δη- μόσια ὑπὲρ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἔτσι στὴν ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα «Ἐλευθεροτυπία» (Τε- τάρτη, 23 Ἰανουαρίου 2002, σελ. 46) σὲ ἐπιστολὴ τοῦ κ. Γιάννη Γ. Κωνσταντου- δάκη διαβάζουμε ὅτι ὁ ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος κατηγόρησε «γιὰ ἀντιεβραϊκὸ ρατσισμὸ» τὸν Γιάννη Μαρκόπουλο, γιὰ τὴ συνέντευξη ποὺ παραχώ- ρησε στὸν «Δαυλό» (τεῦχος 241, Ἰανουάριος 2002). Ὁ γνωστὸς μουσικοσυνθέτης εἶχε ὑποστηρίξει μεταξὺ ἄλλων πολλῶν: «Ἡ Ὀρθοδοξία στὸ κοντινὸ παρελθὸν ἔκαμε κινή- σεις δυνατές, πλησιάζοντας θέσεις καὶ ἰδεολογήματα σύγχρονα, ἑπομένως ἑλληνικά. Ἀναμένεται στὴν αὐγὴ αὐτῆς τῆς χιλιετίας νὰ κάνῃ διορθωτικὲς κινήσεις, καταργώ- ντας τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ποὺ τόσα ψέματα δίδαξε στὰ Ἑλληνόπουλα στὰ σχολεῖα. Ἂς γίνῃ αἱρετικὴ ἡ ὀρθοδοξία στὴ χώρα μας, κόβοντας ἔτσι ἕνα μέρος τοῦ παράλογου διεθνισμοῦ της καὶ προσθέτοντας μία κίνηση συμφιλίωσης μὲ τὸν Ἑλληνισμό».1 1. Περιοδικὸ «Δαυλός», τεῦχος 241, Ἰανουάριος 2002, σελίδα 15516.