ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ «ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ» ΚΑΙ ΤΟ Ðολλὰ ἔχουν εἰπωθῆ καὶ γραφῆ περὶ τοῦ «ἀντισημιτισμοῦ». Ἀπόψεις βά- σιμες, ἀπόψεις ἀβάσιμες, ἐνίοτε καὶ φαιδρές, πάντα ὅμως διατυπωμένες ἀναλόγως τῶν βιωμάτων, συμπλεγμάτων, γνώσεων, παραστάσεων καὶ βε- βαίως (ἂς μὴν γελιόμαστε) τῶν συμφερόντων τοῦ καθενός. Δύο ὅμως σχε- τικὰ ἄρθρα τοῦ ραββίνου κ. Μάρκους Ἐλὶ Ράβατζ, ὅπως αὐτὰ δημοσιεύθηκαν στὸ περιοδικὸ «Τhe Century Magazine» τὸν Ἰανουάριο καὶ Φεβρουάριο τοῦ 1928, προ- σεγγίζουν τὸ θέμα διαφορετικά. Στόχος του εἶναι νὰ προσεγγίσῃ τοὺς χριστιανούς, νὰ τοὺς πείσῃ (καὶ πολὺ σωστὰ) ὅτι δὲν ὑπάρχουν διαφορὲς ἀνάμεσα στὸν Ἑβραϊσμὸ καὶ τὸν Χριστιανισμό, ἄρα δὲν ὑπάρχει λόγος γιὰ φαινόμενα ἀντισημιτισμοῦ στὶς τάξεις τῶν χριστιανῶν. Πράγματι τὴν ἴδια ἰδεολογία ἀσπάζονται, τὸν ἴδιο τρόπο σκέψης καὶ ζωῆς ἀκολουθοῦν, τὰ ἴδια «ἱερὰ» βιβλία μελετοῦν. Ὁ πραγματικὸς ἀντίπαλος, ὁ Ἑλληνισμὸς δηλαδή, ἀπουσιάζει.Ἔχει ἐξοντωθῆ πρὸ πολλοῦ τόσο ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους ὅσο καὶ ἀπὸ τοὺς χριστιανούς. Συναίνεσαν σὲ αὐτὸ καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δέ. Κι ἂν ἀκόμη ἔχει μείνει κάτι ἀπ’ αὐτόν, ὁ σοφολογιώτατος Ρά- βατζ τὸ «ἀγνοεῖ». Ἐκεῖνος ἀπευθύνεται στοὺς ὁμοϊδεάτες του· εἰρήνη ὑμῖν. * * * Ï̔́λα ἄρχισαν μὲ τὴν κατοχὴ τῆς Παλαιστίνης ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους. Τότε, ἀνάμεσα σὲ πολλοὺς ἄλλους, παρουσιάστηκε ἕνας νεαρὸς ἰδεολόγος, ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ, ὁ ὁποῖος ἀρχικὰ ἔδρασε σὰν ἐπαναστάτης κατὰ τοῦ ξένου κατακτητῆ ἢ ἀκόμα καὶ ὡς ἐπίδοξος βασιλιὰς τῆς Ἰουδαίας. Τὸ δόγμα του συνοψίζεται στὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον, ἀκόμα καὶ τὸν ἐχθρό, τὴν ἔλλειψη ἀντίστασης, τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ταπεινοφροσύ- νη. Ἡ φιλοσοφία του εἶχε τεράστια ἀπήχηση σὲ ἀνθρώπους στερημένους (σωματικὰ καὶ πνευματικά), μειονεκτικοὺς καὶ ἐξαθλιωμένους, οἱ ὁποῖοι ξαφνικὰ καὶ ἐντελῶς ἀνέλπιστα ἔγιναν οἱ ἐκλεκτοἱ τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι ἀπεκλείοντο ἀπὸ τήν… βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Κάποιοι μέσα στὴν ἴδια του τὴν χώρα, εἶδαν σ’ αὐτὴν τὴν θεωρία ἕναν κίνδυνο ἐκφυλισμοῦ, παράλυσης τῆς βούλησης τοῦ ἔθνους τους. Κατὰ πᾶσα πιθανότητα ἡ ἐπίδραση τῆς φιλοσοφίας τοῦ Ἰησοῦ θὰ σταματοῦσε μὲ τὸν θάνατό του. Ὁ ροῦς ὅμως τῆς Ἱστορίας ἄλλαξε μὲ τὴν ἔλευση τοῦ Παύ- λου. Ἄνθρωπος μὲ κάποια μόρφωση καὶ μάλιστα μὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν ἑλληνικὴ κουλ- τούρα (ὁρμώμενος ἀπὸ τὴν Ταρσό), Ἑβραῖος πατριώτης, εἶδε στὶς νέες θεωρίες περὶ φιλειρηνισμοῦ καὶ σοσιαλισμοῦ ποὺ διεσπείροντο στὶς ἑβραϊκὲς κοινότη- τες σοβαρὴ ἀπειλὴ κατὰ τῆς πατρίδας του καὶ ἀποφάσισε νὰ ἐξουδετερώσῃ τὴν ἐπίδρασή τους. Οἱ ἡγέτες τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸν ὥρισαν (ἀρχ)διώκτη τοῦ Χριστια- νισμοῦ. Στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ὅμως ὁ Παῦλος, ἀντιλαμβανόμενος τὴν ἀδυναμία τῶν Ἰουδαίων ἀπέναντι στὴν Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, συνέλαβε μία ἀπίστευτης πανουρ- γίας ἰδέα. Οἱ ἐπιζήμιες γιὰ τὴν πατρίδα του ἰδέες περὶ εἰρήνης, ὑποταγῆς, ἀγάπης καὶ μὴ-ἀντίστασης θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποτελέσουν πρώτης τάξεως ὅπλο (πυρηνι-