Ï ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Ρωμαίικη ἐπέτειος Ψίτ, μιαροὶ Ἕλληνες! Ἀκούσατε τὰ ἀστραπομπουμπουνίσματα ἀπὸ τὴν Πλανηταρχία; Ναί, ἔ; Ἄ, μπράβο! Βάλτε το ἐπιτέλους στὸ τσερβέλο σας, ὅτι ἀπὸ μένα δὲν περνάει κανεὶς ἀπαρατήρητος. Συμμορφωθῆτε λοιπὸν καὶ πάψτε τὶς ἀντισημιτικὲς κορῶνες, γιὰ νὰ μὴ σᾶς πάρῃ καὶ σᾶς σηκώσῃ. Ἂν διαπιστώσω ὅτι θὰ ἐπαναληφθοῦν τὰ ἴδια μὲ αὐτὰ ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἐφετεινὴ ἔκθεση τοῦ State Department γιὰ τὸν ἀντισημιτισμὸ στὴν Ἐλλάδα, ζήτω ποὺ καήκατε. Θὰ σᾶς καπελλώσω μὲ «κίπα», μέχρι νὰ κασιδιάσετε. Γιὰ τὴν ὥρα πάντως σᾶς καπελλώνω μὲ μία ἀκόμη θεάρεστη ἐπέτειο, ποὺ καλὰ θὰ κά- νετε νὰ σημειώσετε ἀπὸ τώρα στὶς ἀτζέντες σας. Γνωρίζετε, φαντάζομαι, τὴν «Ἡμέρα τοῦ Ἐξιλασμοῦ» στὴν ἑβραϊκὴ θρησκευτικὴ παράδοση. Ἔ, λοιπὸν ἐθέσπισα μιὰ παρόμοια καὶ γιὰ σᾶς, τὴν 27η Ἰανουαρίου, ὡς Ἡμέρα Μνήμης τῶν Θυμάτων τοῦ Ὁλοκαυτώματος. Ἔπ! Μὴν ἀκούσω τίποτα εἰρωνικὰ σχόλια περὶ «προπαγάνδας σιωνιστικῆς», «πτωμα- τολαγνείας» καὶ «ἱστορικῆς ἀπάτης». Σκασμὸς καὶ τὰ κεφάλια κάτω, ἀνιστόρητοι καὶ φασίστες τοῦ κερατᾶ! Ἀλίμονο σ’ αὐτὸν ποὺ θὰ ἀρθρώσῃ ἀντίλογο. Κάποιος «γνωστός- ἄγνωστος» θὰ «τοῦ τὴν πέσῃ» μὲ λοστὸ ἢ μολότωφ, κάποιος ἐγκάθετος καλαμαρᾶς μου θὰ τὸν ξεφτιλίσῃ διὰ τοῦ τύπου καί, ὅπερ καὶ χείριστον, θὰ μπῇ στὴ «μαύρη λίστα» τοῦ Ἱδρύματος Βίζενταλ, ἐκεῖ ὅπου ἀόκνως ἐργαζόμενα ρουφιανομπουμπούκια μου συλλέ- γουν καὶ ἐπεξεργάζονται πληροφορίες, ποὺ κατόπιν διοχετεύουν στὴν ἄλλη πλευρὰ τοῦ Ἀτλαντικοῦ, γιὰ νὰ ἐπέμβῃ καὶ νὰ παρέμβῃ «κατασταλτικά» ὁ παγκόσμιος «νταβατζῆς». Μὴ νομίζετε ὅτι κάνουν εὔκολη δουλειὰ τὰ παιδιά μου. Ξέρετε τί κοπιαστικὸ εἶναι νὰ τρέχῃς νυχθημερόν, γιὰ νὰ ἐντοπίσῃς λεκέδες καὶ ρωγμὲς σὲ ἰσραηλιτικοὺς τάφους, σταγονίδια ἀπὸ φτερνίσματα σὲ περιούσιους σβέρκους καὶ ἐσάνς «ἀερίων» σὲ εὐαί- σθητα γιαχβόδουλα ρουθούνια; Γιὰ τέτοιας ἔκτασης πογκρὸμ μιλᾶμε. Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφταναν αὐτά, ἔχω καὶ τὰ «ἐξ οἰκείων βέλη» τοῦ ἀχαρακτήριστου κ. Ζὰν Κοέν. (Βγῆκε ὁ ἀφιλότιμος δημοσιογράφος μὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολή του τὶς προάλλες καὶ διέψευσε τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ εὐαγοῦς ἱδρύματός μου, μὲ τὴν εἰρωνικὴ ἐπῳδὸ τοῦ τύπου: «ἄν σᾶς χρει- αστοῦμε, θὰ σᾶς φωνάξουμε»! Ἄκουσον ἀναίδεια! Νά, κάτι τέτοια συμβαίνουν, καὶ μᾶς κοιτάει μετὰ ὁ Γιαχβὲ μὲ μισὸ μάτι. Γι’ αὐτὸ κι ἐγὼ ἔλαβα δραστικὰ μέτρα.) Λοιπόν: 27 Ἰανουαρίου. Ἐπέτειος ἐπίσημα ἀναγνωρισμένη καὶ ἀπὸ τὸ κρατίδιό σας μὲ εἰδικὸ νόμο ποὺ ψήφισε μεσάνυχτα ἡ προηγούμενη Βουλή σας τὴν τελευταία μέρα τῆς ζωῆς της, 8 Φεβρουαρίου 2004. (Ὅσο γιὰ κάτι ἄλλες, ὅπως τῆς Μάχης τοῦ Μαραθῶ- να, τῆς Ναυμαχίας τῆς Σαλαμῖνος, τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς, τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων κ.ἄ., ξεχάστε τις.) Μόλις ξημέρωσε ἡ μέρα κι ἀφοῦ –ἐξυπακούεται– εἴχατε νηστεύσει ἀπὸ τὴν προηγουμένη, κάνατε σαράντα μετάνοιες, ἀναπέμψατε ἄλλα τόσα «ἥμαρτον Κύριε», τηρήσατε δημοσίως ἑνὸς λεπτοῦ σιγὴ καί, ἀφοῦ ἀνάψατε τὰ δέοντα κεράκια στὶς ἐκκλησίες –ἔ, νὰ «τζιράρετε» καὶ λίγο στὴν ἀδελφὴ θρησκεία–, μετέβητε μὲ τὰ δέοντα λουλουδικὰ στὰ περιούσια νεκροταφεῖα, ὅπου, ὁμοῦ μετὰ τῶν λοιπῶν καὶ πρωτοκλασάτων ἀπατ..., ἔχμ, θέλω νὰ πῶ δημοσιοσχεσιτῶν πιστῶν μου, δεήθητε γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν τῶν θυμάτων. Προσέξτε δὲ μὴ μοῦ κάνετε «λαδιές», γιατί παρί- σταμαι καὶ θὰ σᾶς βλέπω. (Δὲν ἀποκλείεται τοῦ χρόνου νὰ παρίστανται καὶ τίποτα «νε- κραναστημένα» θύματα –ὅπως πρὸ ἐτῶν στὴ Λαμία– καὶ νὰ κρυφογελοῦν, ἀλλά, ἀφοῦ δὲν τὰ γνωρίζετε, δὲν ἀνησυχῶ.) Γιὰ ἄλλο πρᾶγμα ἀνησυχῶ. Μήπως τελικὰ στραβώσῃ κάτι στὶς λοβιτοῦρες μου καί, πρὶν προλάβῃ νὰ ἔλθῃ ἡ Βασιλεία μου, γίνω «μπουχός» κυνηγημένος ἀπὸ τὸ Σάρωθρον