18436 ΔΑΥΛΟΣ/278, Μάρτιος 2005 Οἱ Ἕλληνες δὲν μπορεῖ νὰ λέγωνται χριστιανοί, ἀφοῦ ὁ χριστιανισμὸς δὲν παραδέχεται τὴν ἔννοια τῆς «πατρίδας». Μιὰ ἀπὸ τὶς σοφὲς παροιμίες λέ- ει ὅτι «στοῦ κρεμασμένου τὸ σπίτι δὲν μιλοῦν γιὰ σκοινί». Ἡ παροιμία αὐτὴ ἀφορᾷ στὸν κ. Χριστό- δουλο, ὁ ὁποῖος καθημερινὰ σχεδὸν ἐπιδίδεται σὲ κηρύγματα πατριωτικῆς ἀγωγῆς στὶς ἐκκλησίες. Τὸ δόγμα «πατρίς-θρησκεία-οἰκογένεια» τῶν ἱερο- κηρύκων εἶναι μία φωτοβολίδα, ποὺ σβήνει στὸν οὐρανὸ σὰν τὰ βεγγαλικά. Οἱ κληρικοὶ ἀπαγορεύε- ται ἀπὸ τὴν θρησκεία τους νὰ πάρουν ὅπλα καὶ νὰ πολεμήσουν τὸν ἐχθρό τοῦ ἔθνους, ἄλλωστε, πλὴν ἀτομικῶν ἐξαιρέσεων, οὐδέποτε πολέμησαν. Οἰκο- γένεια ἐπίσης ἀπαγορεύεται ἀπὸ τὴν θρησκεία τους νὰ κάνουν, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα μέρος τοῦ κατώτε- ρου κλήρου. Καὶ τέλος πάνω ἀπὸ τὴν πατρίδα ἔθε- σαν τὴν ἑβραϊκὴ Παλαιὰ καὶ Νέα Διαθήκη τους, ποὺ μισεῖ ὅ,τι εἶναι ἑλληνικό. Γιὰ ποιά πατρίδα ὁ- μιλοῦν, ἐφ’ ὅσον ποτὲ κανένας δὲν τραγούδησε τὸν ἐθνικό μας ὕμνο, ἐνῷ ἔχουν ὡς σημαία τους τὴν κι- τρινόμαυρη τοῦ ἀνθελληνικοῦ Βυζαντίου, ποὺ κυ- ματίζει εἴτε μόνη της, μονίμως στοὺς ἱστοὺς ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν, εἴτε σπάνια στὶς ἐθνικὲς ἑορτὲς καὶ τοποθετεῖται δίπλα στὴν γαλανόλευκη; «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος καὶ Ἕλλην». Γιὰ ποιούς «Ἕλληνες» λοιπὸν μιλᾶνε; Μετὰ τιμῆς Γιάννης Γρηγορέας Ἀθήνα Θρησκευτικοὶ κύκλοι ἐκβίασαν ἐφημερίδα Κύριε Λάμπρου, Θέλω νὰ καταγγείλω δημόσια κάποιους, ποὺ δὲν διαφέρουν πολὺ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ πολὺ εὔστο- χα ὁ φιλόσοφος Κέλσος στὸν «Ἀληθῆ Λόγο» του ἀποκαλοῦσε «...σκουλήκια μαζεμένα πάνω σὲ κο- πριές», οἱ ὁποῖοι ἀπείλησαν τὸν ἐκδότη τῆς ἐφη- μερίδας «Τομὴ στὴν Ἐνημέρωση» Σπῦρο Πλέου- ρα, ὅτι θὰ σταματήσουν τὶς συνδρομές, ἂν ὁ ὑπο- φαινόμενος συνεχίσῃ νὰ ἀρθρογραφῇ στὴν ἐφημε- ρίδα του. Ἐγὼ τοὐλάχιστον τολμῶ νὰ ὑπογράφω μὲ παρρησία τὰ ἄρθρα μου συνωδευμένα ἀπὸ τὴν φωτογραφία μου, ἐνῷ αὐτοὶ δείχνουν τὸ πραγματι- κὸ πρόσωπο τῆς ὑποτιθέμενης «θρησκείας τῆς ἀγά- πης» ποὺ ἐκπροσωποῦν πισωγυρίζοντάς μας, σὰν τὸν κ. Χριστόδουλο, στὸν σκοταδισμό, τὸν μεσαί- ωνα καὶ τὶς φασιστικὲς μεθόδους φίμωσης. Ἀποδεικνύεται γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ὅτι, ὅταν δὲν μποροῦν νὰ σὲ ἀντιμετωπίσουν μὲ λογικὰ ἐπι- χειρήματα, καταφεύγουν στὴ λάσπη, τὶς ἀπειλὲς καὶ τοὺς ἐκβιασμούς, μιὰ μέθοδο ποὺ γνωρίζει πο- λὺ καλὰ ἡ Θεοκρατία. Μόνο ποὺ ξέχασαν ὅτι σ’ αὐ- τὸν τὸν φιλόξενο τόπο δὲν εἶναι παρὰ κατακτητὲς ἐδῶ καὶ 1.600 χρόνια, περνῶντας τὸν Ἑλληνισμὸ «διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου»· καὶ συνεπῶς καλὰ θὰ κάνουν νὰ γυρίσουν πίσω στὴ Νεκρὰ Θάλασσα, ὅπου ἀνήκουν. Θὰ σεβαστῶ τὴν ἀπόφαση τοῦ φί- λου μου Σπύρου Πλέουρα καὶ τὸν εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία του, ὅμως τοῦ ζητῶ νὰ ὑπερασπιστῇ τὸ δημοσιογραφικό του λειτούργημα καὶ τὴ Δημο- κρατία, ποὺ οἱ Ὀρθόδοξοι ἀποκάλεσαν «Civitas Diavoli», πολίτευμα τοῦ Σατανᾶ. Κλείνω τὸ γράμμα μου αὐτὸ μὲ ἐκεῖνον τὸν ὑ- πέροχο ὅσο καὶ δραματικὸ στίχο τοῦ ἑλληνιστῆ Friedrich Hölderlin: «Τυχεροὶ ὅσοι δὲν σὲ κατάλα- βαν ποτέ. Ἐκεῖνοι ποὺ σὲ κατάλαβαν εἶναι ὑποχρε- ωμένοι νὰ μοιρασθοῦν μαζί σου τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν ἀπελπισία σου.» Μὲ τιμὴ Σταῦρος Ράπτης Πρέβεζα τῆς «τιμωρίας», ὅπως δὲν ἔγινε καὶ στὰ χίλια περίπου χρόνια τῆς μεσαιωνικῆς καταπίεσης καὶ ὀπισθοδρόμησης. Εἶναι ἀστεῖο νὰ ὑποστηρίζεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιουργία ὑπερβατι- κὴ καὶ παραμένει ἐσαεὶ ὅπως δημιουργήθηκε. Ἡ ἐξέλιξη τῶν ὄντων εἶναι ἕνα γεγονὸς ποὺ τὸ βλέπουμε μπροστά μας στοὺς μικρότερους ὀργανισμούς, καὶ τὸ ζοῦμε στὸ ἐργαστήριό μας, ὅσοι τοὐλάχιστον ἀσχολούμαστε μὲ αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἡ δύναμη τῶν φυσικῶν ἐπιλογῶν γιὰ τὴν προσαρμογὴ ἑνὸς ὀργανισμοῦ στὶς ἀνάγκες τῆς ἐπιβίωσής του ξεπερνάει τὰ ὅρια τῆς φαν- τασίας μας καὶ τῶν γνώσεών μας. Εἴμαστε πολὺ μικροί, γιὰ νὰ ἀγνοοῦμε τὴ δύναμη τῆς φύσης καὶ νὰ θέλουμε νὰ τὴν ἐγκλωβίσουμε σὲ «γνώσεις ἐξ ἀποκαλύψεως». Οἱ Ἐκκλησίες ἂς πάψουν νὰ ἀσχολοῦνται μὲ θέματα, ὅπου οἱ ἀπόψεις των, στὴν καλύτερη τῶν περιπτώσεων, δείχνουν ἄγνοια ἤ, στὴν χειρότερη, κακὴ πρόθεση, γιὰ λόγους ποὺ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος. Μετὰ τιμῆς Κ.Θ. Καθηγητὴς Α.Π.Θ.