Ï ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Βίτσια αὐθέντου Κι ἔλεγα κι ἐγὼ, γιατί εἶχα φαγούρα. Μέχρι ποὺ ἔμαθα ὅτι τὸ ἑβραϊκὸν «Κέντρον Βίζενταλ» τὸν Νοέμβριο τοῦ 2003 ἐξέδωσε ταξιδιωτικὴ ὁδηγία γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Μά- λιστα! Σὰν νὰ λέμε, δηλαδή, ὅτι τὸ ἐν λόγῳ κέντρον μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο. Ἢ θεωρεῖ τὴν χώρα μας ἐπικίνδυνη γιὰ τοὺς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ἑβραίους. Μεγάλη ἐπιτυχία! Ὅμως, ἂν δὲν ἀρκῇ ἡ «Ὁδηγία Βίζενταλ», διὰ νὰ αἰσθά- νωνται οἱ ἐν Ἑλλάδι Ἑβραῖοι ὅτι κινδυνεύουν, ἡ ἐτησία ἔκθεση τοῦ Στέιτ Ντιπάρτμεντ γιὰ τὴν περίοδο Ἰουλίου 2003-Δεκεμβρίου 2004 ἀνεκάλυψε τὸν ἀντισημιτισμὸ τῶν Ἑλλήνων. Ναί! Μὰ τὸν Δία... Διότι, λέει, οἱ ἐφημερίδες μας ἀσκοῦν κριτικὴ στὴν τόσο φιλειρηνικὴ πολιτικὴ τοῦ κ. Ἀριὲλ Σαρόν. Ὁ ὁποῖος συχνά-πυκνὰ ραίνει ἀπὸ ἑλικοπτέρων μὲ ροδοπέταλα τοὺς προσφυγι- κοὺς καταυλισμοὺς τῶν Παλαιστινίων. Καὶ ὀνομάζουν, χωρὶς νὰ ντρέπωνται, γενοκτονία ἢ ὁλοκαύτωμα μία τόσο αἰσθαντικὴ ἐπίδειξη ἀγάπης... Αὐτὸς καὶ ἂν εἶναι ἀντισημιτισμός. Βέβαια σὲ μία χώρα, ποὺ εἶναι πρόεδρος ὁ κ. Μπούς, ὅλα ἐπιτρέπονται καὶ δὲν εἶναι διόλου ρατσιστικά. Ἄλλωστε, βλέπετε, τίποτε τὸ μεμπτὸν εἰς τοὺς βασανισμοὺς κρατουμένων στὸ Ἰρὰκ ἢ στὸ Ἀφγανιστάν; Ἢ στὸ ὅτι οἱ μαῦροι τῶν Η.Π.Α. θεωροῦνται πολίτες δευτέρας κατηγορίας; Ἢ μήπως δὲν εἶναι ἄκρως δημοκρατικὸν ἡ ἀπαγόρευση τῆς ἐπιστροφῆς τῶν Ἰνδιάνων στὰ πατρο- γονικά τους χώματα; Ὅλα μέσα στὸ πνεῦμα τοῦ δικαίου καὶ τῆς ἰσότητος. Ἂν δὲν ὑπῆρχε καὶ ὁ Ἑλληνικὸς ἀντισημιτισμός, ἡ κοινωνία μας θὰ ἦταν λευκὴ καὶ ἄσπιλος. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ τὴν καταστρέφει εἶναι τὸ κάψιμο τοῦ Ἰούδα ἢ τὸ κάψιμο τοῦ Ἑβραίου σὲ ὡρισμένα νησιὰ τὸ Πάσχα. Θεέ μου! Τί συνειρμοὶ εἶναι αὐτοί! Μὰ τόσον πολὺ πιὰ φοβοῦνται οἱ Ἀμερικάνοι γιὰ τὴν τύχη τῶν ἀφεντικῶν τους ἀνὰ τὸν κόσμον, ποὺ καὶ τὰ ἔθιμα τῶν λαῶν τοὺς γεμίζουν ἀγωνία; Τόσος τρόμος, ὡσὰν νὰ ἐπικρέμαται δαμόκλειος σπάθη ἐπὶ τοῦ τρα- χήλου τῶν καθοδηγητῶν τους, κι ἂς μὴν τοὺς πείραξε ποτὲ κανεὶς στὴν Ἑλλά- δα, ὅπου ἀπολαμβάνουν ἐπὶ αἰῶνες φιλοξενίαν καὶ συνάγουν πλοῦτον ἀμύθη- τον; Καὶ μᾶς ἐγκαλοῦν αὐτοί, ποὺ ἀπ’ ὅπου πέρασαν, ἰσοπέδωσαν τὰ πάντα καὶ δὲν σεβάστηκαν οὔτε τεμένη, οὔτε νεκροταφεῖα, οὔτε κἄν τὰ ἐρείπια τῆς ἀρχαίας Βαβυλῶνος! Εἴπαμε ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι ἡ ἐποχή τοῦ Βίτσιου. Ἀλλὰ τὸ βίτσιο τῶν αγωνιώντων Ἀμερικανῶν, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν τύχη τῶν ἀφεντι- κῶν των, ὑπερέβη κάθε βαθμὸν τῆς κλίμακος τοῦ ἀειμνήστου Σάχερ-Μαζὼχ (1835-1895) κατὰ τὸν ὁποῖον «ὁ πάσχων ἐπιζητεῖ ὡς σκλάβος νὰ ἱκανοποιῇ πάσας τὰς ἰδιοτροπίας ἑνὸς ἀπολύτου αὐθέντου». Γιῶργος Πετρόπουλος