ΔΑΥΛΟΣ/278, Μάρτιος 2005 18479 σει νὰ τὰ ἐξαφανίσουν. Καὶ νὰ ὅμως τώρα, ποὺ τὴν πληροφορία μᾶς τὴ δίνει ἡ Μονὴ Πεντέλης: Ὁ ἑλληνικὸς ναὸς ποὺ γκρέμισαν ἦταν τοῦ Πυθίου Ἀπόλλωνος. • Δὲν τοὺς ἔφτανε ποὺ γκρέμισαν τὸ ναὸ στὴ Θεσσαλονίκη, ἔστειλαν καὶ τεμάχιο μαρμάρου του στὴν Ἀθήνα (καὶ ποιός ξέρει ποῦ ἀλλοῦ), προκειμένου νὰ τὸ ἐκθέσουν. Ἀπίστευτη ἐπίδειξη δύναμης καὶ ἀλαζονείας ἀμόρφωτων φανατικῶν. • Νομιμοποιεῖται ἆραγε κάποιος σήμερα νὰ εἰσβάλῃ σ’ ἕνα χριστιανικὸ ναὸ (ἢ σὲ ὁποιοδήποτε ἄλλο κτίριο) καὶ νὰ τὸν γκρεμίσῃ; Κι ἂν τὸν γκρεμίσῃ, νομιμοποι- εῖται νὰ κτίσῃ ἕνα «μουσεῖο» καὶ νὰ ἐκθέτῃ τὰ ἐρείπιά του; Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι. Πῶς νομιμοποιεῖται τέτοια αἰσχρὴ ἔκθεση τῆς Μονῆς Πεντέλης, λοιπόν; • Δὲν φταῖνε ὅμως μόνον οἱ καλόγεροι. Τόσοι Ἕλληνες, ποὺ ἔχουν περάσει κι ἔχουν δεῖ τὸ συγκεκριμένο ἔκθεμα, τί ἔκαναν; Οἱ Ἕλληνες μᾶλλον κοιμοῦνται τὸν ὕπνο τοῦ δικαίου, «ζαλισμένοι» ἀπὸ τὸ ἑλληνοχριστιανικὸ ἰδεολόγημα τῶν 17 τελευ- ταίων αἰώνων. Θεωροῦν κάτι τέτοια μοναστήρια (ὅπως τῆς Μονῆς Πεντέλης ἢ τῆς Μονῆς Βλατάδων) ὡς σημαντικὰ μνημεῖα τῆς πολιτιστικῆς τους κληρονομιᾶς. Ὡρι- σμένοι μάλιστα τὰ ὑποστηρίζουν οἰκονομικά, πιστεύοντας ὅτι ἔτσι κάνουν μία καλὴ ἐπένδυση γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Οἱ μοναχοὶ τῆς Μονῆς Βλατάδων, ὅταν τὸ 1430 ὁ Μουρὰτ ὁ Β΄ πολιορκοῦσε τὴ Θεσσαλονίκη, ἔσπευσαν νὰ προδώσουν τὸ σύστη- μα ὑδροδότησης τῆς πόλης, προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσουν προνόμια. Οἱ σύγχρονοι Θεσσαλονικεῖς προτιμοῦν νὰ ἐπιλέγουν τὴ Μονὴ Βλατάδων γιὰ τὴν τέλεση τῶν πιὸ «σίκ» ἐκδηλώσεών τους (γάμων, βαπτίσεων, ἐκθέσεων κ.τ.λ.). • Ἡ πινακίδα τοῦ ἐκθέματος ἀναφέρει ὅτι στὸ συγκεκριμένο χῶρο δίδαξε ὁ ἀπό- στολος Παῦλος. Δὲν ὑπάρχουν ἀκριβῆ στοιχεῖα γιὰ τὸ πότε γκρέμισαν οἱ Χριστιανοὶ τὸ ναὸ τοῦ Πυθίου Ἀπόλλωνος κι ἔκτισαν τὸ μοναστήρι. Οἱ πιὸ παλιὲς ἁγιογραφίες του εἶναι τοῦ ια΄ αἰῶνα μ.Χ. Ἀποκλείεται πάντως νὰ τὸ εἶχαν γκρεμίσει στὰ μισὰ τοῦ α΄ αἰῶνα μ.Χ., ὅταν ὑποτίθεται ὅτι ταξίδευσε ὁ Παῦλος στὴ Θεσσαλονίκη. Οἱ Χριστια- νοὶ μετὰ τὸν δ΄ αἰῶνα μ.Χ., ποὺ ἔγιναν ἐπίσημη θρησκεία, ἄρχισαν νὰ σταθεροποιοῦν- ται, νὰ ἀποκτοῦν δύναμη καὶ νὰ προβαίνουν στὶς καταστροφὲς ναῶν, ἀγαλμάτων κ.λπ. καὶ στοὺς διωγμοὺς τῶν Ἑλλήνων. • Οἱ «Πράξεις» (17, 1-3) ἀναφέρουν: «Πέρασαν ἀπὸ τὴν Ἀμφίπολη καὶ τὴν Ἀπολ- λωνία καὶ ἦρθαν στὴ Θεσσαλονίκη, ὅπου ὑπῆρχε συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων. Ὁ Παῦ- λος, σύμφωνα μὲ τὴ συνήθειά του, πῆγε στὴ συναγωγή, καὶ τρία Σάββατα συνέχεια συζητοῦσε μαζί τους ἐρμηνεύοντας τὴ γραφή». Ὅπως ἔχουμε ἐξετάσει καὶ σὲ παλαι- ότερα τεύχη μας (272-273, 273, 275, 276), ὁ Παῦλος πάντα στὶς συναγωγὲς πήγαινε κι ἐκεῖ κατέστρωνε μὲ τοὺς ἄλλους Ἑβραίους τὰ σχέδιά του γιὰ τὴν ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ στὴ Θεσσαλονίκη. Στὴν ἑβραϊκὴ συναγωγὴ πῆγε ὁ Παῦλος, ὄχι στὸν ἑλληνικὸ ναὸ τοῦ Πυθίου Ἀπόλλωνος. Τὸ τεμάχιο τοῦ μαρμάρου, ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ Χριστιανοὶ ἐκθέτουν στὴ Μονὴ Πεντέλης, κάνει ὁλοφάνερο τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο πλαστογραφοῦν τὴν ἱστορία. • Τὸ «κρυφὸ σχολειό» τῆς Μονῆς Πεντέλης οὐδέποτε ὑπῆρξε καὶ λειτούργησε. • Ὁ Παῦλος ποτὲ δὲν κήρυξε στὸ χῶρο ποὺ εἶναι τώρα ἡ Μονὴ Βλατάδων. • Ὁ Παῦλος ποτὲ δὲν κήρυξε στὸ «Βῆμα» στὴ Βέροια. Κίμων Ἐλευθερίου [email protected]