Ï ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ ᾌσματα καὶ κο-άσματα Ἔ, τώρα μὴ μοῦ πῆτε ὅτι εἶχε ἄδικο ὁ σεβαστὸς ἱεροψάλτης καὶ ὁ πατὴρ του κ. Χριστόδουλος, διότι θὰ διαρρήξω τὰ ἱμά- τιά μου, ὡς ἕτερος Ἔσδρας. Εἶδε καὶ ἀποεῖδε ὁ χριστιανὸς μὲ τὴν ἠθικὴ κατρακύλα ποὺ ἔχει πάρει ἡ κοινωνία, τό’ψαξε καλά, καὶ βρῆκε τὴ ρίζα τοῦ κακοῦ: τὰ «Γαμοτράγουδα» τῆς Σαμίου, τί ἄλλο; Κι ἔτσι ὁ εὐλαβὴς αὐτὸς ἀνὴρ, ὑπὸ τὰς εὐλογίας τοῦ προκαθημένου μας, φλέγεται ἀπὸ τὸν εὐσεβῆ πόθο νὰ κάτσῃ στὸ σκαμνὶ τὴν κυρά-Δόμνα, ποὺ διαφθείρει τὶς ψυχές σας μὲ τὰ ἀπαράδεκτα ᾄσματά της. Χάθηκε δηλαδὴ ἡ ἀναίσχυντη νὰ ψάλῃ κα’νὰ χερουβικό, κα’νὰ στιχηρὸ ἰδιόμελο ἢ κα’νὰν ψαλμὸ τοῦ προφητάνακτος Δαυίδ, νὰ εὐφρανθῇ καὶ ὁ Γιαχβὲ νὰ τὴν ἀκούῃ; Μωρὲ δὲν βρίσκεται κανεὶς νὰ τὴν ἁλυσοδέσῃ σ’ἕνα ἀναλόγιο καὶ νὰ τὴν βάλῃ νὰ ψέλνῃ μέχρι νὰ φωνάξῃ... «μπὶρ Ἀλλάχ»! Εὐτυχῶς δηλαδὴ ποὺ ὑπάρχουν κι αὐτοὶ οἱ ὀλίγιστοι στρατιῶτες τῆς Πίστεως, οἱ ἐργολάβοι τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ὑμῶν καὶ ἀναλαμβάνουν δράση γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς διασαλευθείσης τάξεως καὶ τὴν ἔξοδο τῆς Ρωμιοσύνης ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ μονοπάτια τῆς ἀκολασίας καὶ τῆς εἰδωλολατρίας. Θὰ μποροῦσε βέβαια κάποιος νὰ ἀντιτάξῃ, ὅτι καὶ καλά, τὰ ἀκόλαστα τραγού- δια δὲν εἶναι δημιουργήματα τῆς αἰσχρῆς ἑρμηνεύτριας. Βεβαίως καὶ δὲν εἶναι· κι ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται τὸ μυστικὸ τῆς ὑπόθεσης. Ἐὰν ἦταν, θὰ ἔπρεπε μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικὸ νὰ ἔρθουν στὶς δικαστικὲς αἴθουσες ἐπὶ παραδείγματι καὶ οἱ πάλαι ποτὲ «Μουσικὲς Ταξιαρχίες» γιὰ ἐκεῖνο τό: «κι ἐγὼ σ’ ἀγαπῶ, γ... τὸ Χριστό μου». Ὄχι δά! Οἱ τελευταῖοι, ξέρετε, ἐμπίπτουν στὰ πλαίσια τοῦ εὐρύτερου σχεδίου μου γιὰ γενικὸ ἐκφυλισμὸ τῶν κοινωνιῶν, ἔτσι ὥστε νὰ κάνω πιὸ εὔκολα κουμάντο. Κατὰ συνέπεια, τὰ «Γαμοτράγουδα» παίρνουν τὸ δρόμο πρὸς τὸ ἰκρίωμα καὶ τὴν πυρά, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι εἶναι ἑλληνικὰ παραδοσιακὰ ἄρα εἰδωλολα- τρικά. Κι ὅ,τι εἶναι ἑλληνικὸ μὲ ἐκνευρίζει τὰ μάλα, ἀφοῦ σᾶς θυμίζει τὸ παρελθόν σας, ποὺ ἐγὼ ξεσκίζομαι νὰ χαντακώσω καὶ νὰ τὸ ἀντικαταστήσω μὲ ἰουδαϊκό. Τυχαῖα, νομίζετε, σᾶς ἔχω φλομώσει στὴ θολοκουλτούρα καὶ τὴν εἰσαγόμενη βλακοκουλτούρα; Ἐκεῖ εἶναι τὸ μέλλον, ἐπιτέλους χωνέψτε το. Ἀπαγκιστρωθῆτε πιὰ ἀπὸ τὸν Διόνυσο, τὴ σάτιρα, τὸ «ἀττικὸ ἀριστοφάνειο ἅλας», ποὺ μόνο γαρ- γαλιστικὲς σκέψεις βάζουν στὸ μυαλό σας τὸ ταλαίπωρο καὶ κοιτάξτε μπροστά. Μάλλιασε ἡ γλῶσσα μου νὰ σᾶς φωνάζω τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια γιὰ 1700 χρόνια. Φοβᾶμαι δέ, ὅτι στὸ βρόντο τὰ λέω. Κι ἂς μὴν σχολιάσω τὸ θλιβερὸ γεγονός, ὅτι τώρα μὲ τὸν ντόρο ποὺ ἔκανε αὐτὴ ἡ ἱστορία, τρέχουν ὅλοι στὰ δισκοπωλεῖα καὶ ἀναζητοῦν ἐναγωνίως τὸ δίσκο μὲ τὰ εἰδωλολατρικὰ παλιοτράγουδα αὐτά. Ἄχ, εἶστε ἀδιόρθωτοι. Καὶ δὲν εἶστε μόνο ἐσεῖς. Εἶναι καὶ αὐτὸς ὁ καταραμένος ὁ Βάκχος, ποὺ κάθε χρόνο τέτοια ἐποχὴ βγαίνει τσάρκα καὶ ψάχνει νὰ μὲ βρῇ, γιὰ νὰ μὲ ξυλοφορτώσῃ μὲ τὸ Σάρωθρον