ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Πέφτουν κεφάλια ἢ κεφάλαια; Ἀναφορικὰ μὲ τὸ ζήτημα τῆς κάθαρσης στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκ- κλησίας ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος εἶπε τὰ ἑξῆς: «Ἡ κάθαρσις, ἀδελφοί,... δὲν ἔρχεται ἀπὸ κάτω... Δὲν ξεκινᾶμε ἀπὸ ἐκεῖ. Ἐδῶ εἶναι ὁ ἄνθρωπος», εἶπε ὁ κ. Ἄνθιμος, δείχνοντας μὲ τὸ χέρι του τὴν κεφαλή του. (Ἐφ. «Μακεδονία», Πέμπτη 3/ 2/2005, σελ. 4, 5.) Ὁ τραγουδοποιός μας, ὁ γνωστός, σὲ 7/8 ρυθμὸ μελωδεῖ τὸν κεφαλό- πονο: «...ἂν πονάῃ ἡ κεφαλή», (τὴν πάνω ἢ τὴν κάτω ἐννοεῖ;), τί ντροπή! «Πονάει», λέει, ὄχι πεινάει, γιατί ὁ λαός: «Τὸ κάτω κεφάλι τρώει τὸ πάνω», λέει – σὰ δὲ ντρέπεται, ποὺ τὸ σκέφτεται! Τέλος πάντων, «... ἂν πονάῃ ἡ κεφαλὴ –ἀπὸ τὴν πεῖνα τὴν πολλὴ– φταίει ἡ ἀπρόσωπη ἀγάπη – ποὔχει βρεῖ». Τί μελῳδία! Τί τραγουδο-ποίηση! Ποῦ τὰ βρίσκει, ἔ!!! Θὰ «πέσουνε κεφάλια» ἢ κεφάλαια; Ἴδωμεν. Ὀψόμεθα φῶς (ποσῶς ἐξ Ἀνατολῶν). Α.Ε. ΕΡΤ καὶ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς Πρόσφατα ἡ κρατικὴ τηλεόραση προέβαλε ἕνα ντοκυμανταὶρ τοῦ BBC μὲ τίτλο: «Ὁ ἔ- ρωτας στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα». Κύριο θέμα τοῦ ντοκυμανταίρ-παρῳδίας ἦταν οἱ Πλατω- νικοὶ Διάλογοι. Ἀκούστηκαν ἀναίσχυντες συκοφαντίες καὶ ἀπύθμενες ἠλιθιότητες, μὲ στόχο βέβαια τὴν ἀρχαιοελληνικὴ κοινωνία καὶ τοὺς θεσμούς της. (Βλ. τὰ κείμενα τῶν δρακόντειων ἀντιομοφυλοφιλικῶν νόμων τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος στὸν «Δ», τ. 47, Νοέμ. 1985, τ. 49, Ἰαν. 1986, τ. 53, Μάιος 1986, τ. 60, Δεκ. 1986, τ. 98, Φεβ. 1990, τ. 114, Ἰούν. 1991, τ. 116-117, Αὔγ. Σεπτ. 1991, τ. 136, Ἀπρ. 1993, τ. 157, Ἰαν. 1995.) Τὸ τελικὸ συμπέ- ρασμα ποὺ ἐκφράστηκε ἀπὸ τὸν ἀφηγητή, ἦταν πὼς οἱ μαθητὲς ἐπεδίωκαν τὶς φιλοσο- φικὲς συζητήσεις τους μὲ τὸν Σωκράτη ὄχι γιὰ τὰ πνευματικὰ ὀφέλη, ἀλλὰ κυρίως για- τί ἐνδόμυχα καιγόντουσαν ἀπὸ πόθο νὰ κάνουν σὲξ μαζί του. Η ΕΡΤ δὲν θεώρησε πὼς αὐτὸ τὸ ντοκυμανταὶρ «ἀντιτίθεται στὸν Ἑλληνικὸ Πολιτι- σμό», ὅπως ἔκανε ὅταν λογόκρινε τὴν διαφήμιση τοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ προέβαλε τὶς ἀνα- καλύψεις τῶν Γερμανῶν ἀρχαιολόγων στὴν Ὀλυμπία, σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες οἱ Ἕλληνες ἔγραψαν στὰ παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων τους (γιὰ νὰ μὴν χρησιμοποιήσω βαρύτερη ἔκφραση) τὶς ἀποφάσεις τοῦ Βυζαντίου γιὰ παύση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων καὶ συνέ- χισαν νὰ τοὺς τελοῦν παράνομα γιὰ 300 χρόνια, μὴ πτοούμενοι οὔτε ἀπὸ τὴν ἰσοπέδωση τῆς Ὀλυμπίας ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς. Στὴν Γερμανία τὰ Μ.Μ.Ε. χαρακτήρισαν τὴν ἀνα- κάλυψη αὐτὴ τῶν ἀρχαιολόγων ὡς «εἴδηση τοῦ Αἰῶνα», μὰ στὸ Ὀρθοδοξιστὰν ποὺ ζοῦ- με δὲν ἀκούστηκε «κίχ». Ἐξάλλου ἡ Δικαιοσύνη, στὴν ὁποία προσέφυγε ὁ «Δ», ἀπέρριψε τὴν ἀγωγή του, προφανῶς μέσα στὰ πλαίσια τῆς δικαστικο-ἱερατικῆς διαπλοκῆς... Μὴν μάθουν ποτὲ τὴν Ἀλήθεια οἱ Ρωμιοί, μετατραποῦν σὲ Ἕλληνες καὶ στείλουν πίσω στὴν κοιλάδα τῆς Οὔρ, ἀπ’ ὅπου ἦρθαν, τοὺς σημερινοὺς Θεοδόσιους! Β.Π. Ἡ «χρησιμοποίηση» ποὺ καίει Τὸ πόσο ἀσυμβίβαστα καὶ ἀγεφύρωτα εἶναι τὰ δυὸ σκέλη τῆς Ρωμαίικης σχιζοφρέ- νειας, ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ὁ Χριστιανισμός, μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ διαπιστώσῃ σ’ ὅλες τὶς ἐκ- δηλώσεις τῆς Ρωμιοσύνης βέβαια, ἀλλὰ πιὸ εὔγλωττα σὲ μία λεπτομερειακὴ μὲν ἀλλὰ πο- λὺ ἀντιπροσωπευτική τῆς κατάστασης αὐτῆς ἔκφραση: Στὴν εἰκόνα ποὺ παρουσιάζουν οἱ τηλεοπτικοὶ Χριστιανοὶ ἑλλαδέμποροι, ποὺ κάθε μέρα, ἐμφανιζόμενοι πολλὲς ὧρες σὲ πολλὰ κανάλια (χάρη στὴ γενναιοδωρία τῆς Ὀρθοδοξίας πρὸς αὐτούς), ἀντιγράφοντας ἀδίστακτα τὸν «Δαυλό», ἀλλά ἀλλοιώνοντάς τον ταυτόχρονα σὲ βαθμὸ ποὺ οἱ ἔρευνές του νὰ γίνωνται ἀγνώριστες, βομβαρδίζουν χειμαρρωδῶς τοὺς Ρωμιοὺς μὲ προφητεῖες