18730 ΔΑΥΛΟΣ/281, Ἰούνιος 2005 ἐπισημάνω ὅτι ὁ φιλόσοφος Κέλσος, ποὺ συνέ- γραψε τὸν ἀριστουργηματικὸ «Ἀληθῆ Λόγον» κατὰ τὸν Β΄ μεταχριστιανικὸ αἰῶνα, εἶναι ἐπι- κούρειος καὶ ὄχι νεοπλατωνικός. Νεοπλατωνι- κὸς θεωρεῖται ὁ φιλόσοφος Κέλσος, ὁ ὁποῖος ἔ- ζησε κατὰ τὸν Δ΄ μεταχριστιανικὸ αἰῶνα, καὶ ἦ- ταν φίλος καὶ συνεργάτης τοῦ Μεγάλου Ἰουλια- νοῦ. Αὐτὸς ὁ Κέλσος, ὅπως καὶ ὁ Ἰουλιανὸς πρὶν γίνῃ μεταεπαναστατικὰ κοσμοκράτορας, ἐπηρε- ασμένος ἀπὸ τὸν φιλοσοφικὸ συγκρητισμὸ τῆς ἐποχῆς του ἀκολουθοῦσε τὴν ἐπικούρεια προ- τροπὴ «Λάθε βιώσας», ὅμως ἡ ἐπιστημονική του ἀντίληψη ἦταν κυρίως προσανατολισμένη στὴν πλατωνικὴ καὶ ἀριστοτελικὴ σκέψη. Βεβαίως εἶ- χε καὶ αὐτὸς ἀντίστοιχες ἀπόψεις γιὰ τὸν Χρι- στιανισμὸ μὲ τὸν ἐπικούρειο Κέλσο τοῦ Β΄ αἰ., ὅπως καὶ μὲ τοὺς Ἰουλιανό, Λιβάνιο, Θεμίστιο, Σαλλούστιο καὶ ἄλλους ἐξέχοντες Ἕλληνες δι- ανοητὲς τοῦ Δ΄ αἰ. Εὐχαριστῶ Ἀλέξανδρος Χ. Μήτσιου Θεσσαλονίκη Ὁ βιασμὸς τῆς Μητέρας τῶν Γλωσσῶν Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἀρχίζω καταθέτοντας γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ εὐ- κλεὲς εὔσημο στὸ «Δαυλό» γιὰ τὸν τελεσφόρο ἀγῶνα του τῆς συμπύκνωσης καὶ ἐκχύλισης ἀ- κραιφνοῦς Ἑλληνικοῦ Λόγου πρὸς τέρψιν ὅλων ἡμῶν τῶν τυχερῶν «φύσει» Ἑλλήνων ποὺ τὸν δι- αβάζουμε. Κι ἂς μὴν ἐκληφθῇ ὅτι εἶναι ἀπὸ ρα- τσιστικὰ ἢ ἐγωπαθῆ αἰσθήματα ἢ ἀντίστοιχα σύνδρομα, ποὺ προβαίνω σ' αὐτὸν τὸν διαχωρι- σμὸ ἡμῶν τῶν ὀλίγων ἀπὸ τοὺς ἀριθμητικὰ ὑπέρ- τατους «θέσει» ( ἁπλῶς ἐν τῷ ἑλληνικῷ χώρῳ ὑ- πάρχοντες, ἤτοι κατ' ὄνομα μόνον) Ἕλληνες. Τὸ γιατί θὰ προκύψῃ εὐθὺς μετὰ τὴν κατάθεσή μου ἑνὸς οὐδόλως ἥσσονος ἀξίας ἀγλαοῦ εὖγε πρὸς τὴν ὀξύνουν συνεργάτιδά σας Ἀρτέμιδα Γεωρ- γιάδου γιὰ τὸν ἀριστοτεχνικὸ τρόπο ποὺ ἀπεξέ- δυσε πάσης εὐλογοφανοῦς ἐπιχειρηματολογίας δύο «βαθυστόχαστους» πλὴν ἐθνικὰ ἐλλιποβα- ρεῖς συμπατριῶτες μας, γιὰ νὰ τοὺς παραδώσῃ στὸν καγχασμὸ καὶ τὸν ἐξοστρακισμὸ ἀπὸ τὶς γνήσιες ἑλληνικὲς συνειδήσεις τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ «Δαυλοῦ» (τοὐλάχιστον αὐτῶν). Ἀναφέρο- μαι, ὅπως καταλαβαίνετε, στὸ ἄρθρο της «Ἑλλη- νικὸς Πολιτισμός – Προσοχὴ Ρατσισμός» τοῦ τεύχους τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ «Δαυλοῦ». Ἐπιχειρῶντας μικρὸ συμπλήρωμα στὸ χυμῶ- δες κείμενό της ἀπευθύνομαι πρὸς τὸν κύριον Α.Φ. Χρηστίδην, καθηγητὴν γλωσσολογίας τοῦ ΑΠΘ, ποὺ ἀνερυθρίαστα βεβαιώνει («Ἐλευθερο- τυπία» 27.11.04) ὅτι ἡ νέα ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἰς τὸ βασιλικὸν αὐτοῦ στάδιον, ἀνηλεῶς θυσιάσας ἅπαντας τοὺς συγγενεῖς. Ἤξευρεν ὅτι ὁ Νικομηδείας Εὐσέβιος ἐλέγετο παρασκευάσας τὴν ἐλεεινὴν ταύτην τραγῳδίαν.» Γιὰ τὴν πολιτική του: «Ἐνησχολήθη περὶ τὴν μεταρρύθμισιν τοῦ πολιτεύματος, ἣν φυσικῷ τῷ λόγῳ συνεδύαζε μετὰ τῆς θρησκευτικῆς μεταρρυθμίσεως... Πρὸς δὲ τοὺς χριστιανοὺς προσηνέ- χθη ἐν γένει μετριοπαθῶς... φοβερὰς ἀνοσιουργίας (παρὰ Κεδρηνοῦ λεγομένας), ὁ χρηστός, ὁ ἀγαθός, ὁ φιλάνθρωπος Ἰουλιανὸς βεβαίως δὲν ἔπραξέ ποτε. Δὲν νομίζομεν δὲ δίκαιον νὰ κατακριθῇ ὡς ἀφαιρέσας ἀπὸ τοῦ χριστιανικοῦ κλήρου τὰ μεγάλα αὐτοῦ προνόμια, διότι καὶ οἱ μετέπειτα χριστιανοὶ αὐτοκράτορες οὐδέποτε ἐνόμισαν πρέπον ν’ ἀνορθώσωσι καθ’ ὁλοκληρίαν τὰ προνόμια ἐκεῖνα... Ἀπέκλεισε τοὺς χριστιανοὺς τῶν πολιτικῶν ἀξιωμάτων, παραδοὺς ἅπασαν τὴν ἐκπαίδευσιν εἰς τοὺς ἐθνικοὺς σοφιστάς.» (Περὶ τῆς εἰσβολῆς τῶν Γότθων): «Ὁ Ρουφῖνος (πρωθυπουργὸς τοῦ Ἀρκάδιου) περὶ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν προδοτικῶν αὐτοῦ βουλευμάτων ὠφελήθη πρὸ πάντων ὑπό.. χριστιανῶν, οἵ- τινες... ἦσαν διατεθειμένοι νὰ συμμαχήσωσι μετὰ τῶν Γότθων, ἵνα καταφέρωσιν ἐπὶ τέλους καιρίαν κατὰ τῶν ἀντιπάλων (Ἑλλήνων) πληγήν... διὰ τῆς τῶν ἱερῶν καταστροφῆς... ὥστε ὁ Γερόντιος (φρούραρχος Θερμοπυλῶν) καὶ ὁ Ἀντίοχος (ἀνθύπατος) ἐνόμιζον ὅτι ὑπηρετοῦσι τὸ τῆς θρησκείας αὐτῶν συμφέρον συμπράττοντες μετὰ τοῦ Ἀλαρίχου... (καὶ οἱ Γότθοι εἰσέ- βαλον) καθοδηγούμενοι ὑπὸ πολυαρίθμων μοναχῶν, λεηλατοῦντες καὶ καταστρέφοντες... καὶ τοὺς μὲν ἄνδρας ἡβηδὸν ἀποσφάττοντες, παῖδας δὲ καὶ γυναῖκας ἀγεληδὸν συνεπαγό- ‣