ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἔσχατος αὐτοεξευτελισμὸς Εἶναι πραγματικὰ τραγικὸ τὸ θέαμα ὡρισμένων παλαιῶν «ἀριστεριστῶν», οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ πέρασαν μιὰ ζωὴ ἀγόμενοι καὶ φερόμενοι ἀπὸ πολιτικὲς φαντασι- ώσεις καὶ ἰδεοληψίες, κατάντησαν τελικὰ στὴν ἔσχατη ἰδεολογικὴ σύγχυση: Τὸ «ὄπιον τοῦ λαοῦ», ἡ θρησκεία, ποὺ ἀποτέλεσε βασικὴ ἀρχὴ τῆς καθαρῆς ἀριστερῆς ἰδεολογίας, ἔγινε τώρα στυλοβάτης, πάνω στὸν ὁποῖο στηρίζουν τὶς πνευματικές τους παρακρούσεις· καὶ ὁ Μεσσίας ἀναγνωρίζεται σὰν ἱερὸ καὶ ὅσιο, πού, ὅποιος τὸν ἀπορρίπτει, ἀντιμετωπίζεται ὅπως τὸν ἀντιμετωπίζουν οἱ σημερινοὶ αὐθεντικοὶ συνεχιστές του, τὸ ὀρθόδοξο ἱερατεῖο. Καὶ τὸ ἑλληνορθόδοξο κατασκεύασμα τοῦ βυζαντινισμοῦ ὡς «ἱστορικῆς συνέχειας τοῦ ἑλ- ληνικοῦ ἔθνους» ἔγινε σημαία τους, πού, ὅποιος δὲν συντάσσεται κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη της, εἶναι προδότης! Βασικὸς στόχος τους εἶναι –ποιός ἄλλος;– ὁ «Δαυλός», μὲ τὸν ὁποῖο ἀσχο- λοῦνται ἐργολαβικά, ἀφοῦ προφανῶς στὴ «δημοπρασία» γιὰ τὴν ἀνάληψη τοῦ ἔργου τῆς συκοφάντησης τῶν ἰδεῶν τοῦ «Δ» οἱ ἀριστεριστὲς μειοδότησαν καὶ κατάφεραν τὸ «ἔργο» νὰ κατακυρωθῇ ὑπὲρ αὐτῶν, μιᾶς καὶ οἱ προηγηθέντες «ἑλληναρᾶδες» μειοδότες παρὰ τὶς φιλότιμες προσπάθειές τους γιὰ μία δεκαετία, δὲν «φτούρησαν». Κι ἔτσι, γιὰ νὰ θυμοῦνται καὶ τὰ παλιὰ καὶ ἡρωικὰ ἆθλα τους καὶ τὴν ξεχασμένη πιὰ γλῶσσα τους, νεκρανασταίνουν καὶ τὴν ὁρολογία περὶ «φασιστικοῦ» ἢ «νεοναζιστικοῦ περιοδικοῦ» καὶ λοιπὲς συκοφαν- τίες, γιὰ νὰ γαρνίρουν λίγο καὶ τὴ βυζαντινο-ελληνο-χριστιανικὴ κατρακύλα τους. Πραγ- ματικὰ ἔσχατος αὐτοεξευτελισμὸς ἰδεολογικῶν ναυαγίων στὰ γεράματα. Γ.Σ.Π. Ἑλληνικὴ ἐλιὰ στὸ Καπιτώλιο Ὁ ἀνθελληνικὸς ἀγῶνας ποὺ γίνεται ἀπὸ τὴν Διεθνῆ Ἐξ-ουσία δὲν δύναται νὰ σβήσῃ τὴν φλόγα τοῦ ἐπανελληνισμοῦ τῆς οἰκουμένης. Πορεία ποὺ σηματοδοτεῖται ἀπὸ πολλοὺς σταθμούς. Αὐτὴ τὴν φορὰ τὸ βῆμα πρὸς τὴν ἐπανελλήνιση ἔγινε μὲ τὴν ἀπόκτηση ἑνὸς ἑλλη- νικοῦ δενδρυλλίου ἐλαίας ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς, ἀπὸ αὐτὰ μάλιστα ποὺ περιέβαλλαν τὸ Στάδιο κατὰ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες τοῦ 2004. Τὸ μετέφεραν στὴν Ἀμερικὴ καὶ ὁ φιλέλ- ληνας Χένρυ Χάινδ, βουλευτὴς τῆς πολιτείας τοῦ Ἰλλινόις, τὸ παρέδωσε στὸν ἀρχιτέκτονα τοῦ βοτανικοῦ κήπου τοῦ Καπιτωλίου τῶν Η.Π.Α. Ἄλαν Χάρτμαν νὰ τὸ φυτεύσῃ, γιὰ νὰ ὑ- πάρχῃ μονίμως ἐκεῖ. Ὁ Χένρυ Χάινδ ἦταν ὁ κύριος συντελεστὴς τῆς ἐπιτυχίας αὐτῆς, νὰ ἀ- ποκτηθῇ δηλαδὴ αὐτὸ τὸ δενδρύλλιο. Τὸ ἑλληνικὸ φῶς ποτὲ δὲν θὰ δυνηθῇ ἡ Διεθνὴς Ἐξουσία νὰ τὸ σβήσῃ. Δ.Χ. «Τὴν Ρωμιοσύνη… νὰ τὴν κλαῖς…» Ὁ γνωστὸς λαϊκὸς βάρδος ἑρμήνευσε κάποτε παθιασμένα αὐτὸ τὸ ρωμαίικο τραγούδι. Τί συμβαίνει ὅμως, καὶ ἡ Ρωμιοσύνη πετιέται ἔτσι ξαφνικά, ἀντρειεύει καὶ θεριεύει, ἐκεῖ ποὺ πάει νὰ σκύψῃ; Ἁπλούστατα ἡ Ρωμιοσύνη θυμᾶται τὸν Ἑλληνισμό της πρὸς μεγάλη ἀπελπι- σία τῶν Ρωμιῶν ἐξουσιαστῶν της, οἱ ὁποῖοι τρυπώνουν ὅπου βροῦν, ὅπως ἔγινε πρόσφατα στὴν κηδεία τοῦ ἀξέχαστου Γρηγ. Μπιθικώτση, ποὺ τὸν ὠνόμασαν μὲ τὸ ζόρι « Ὁ τραγουδι- στὴς τῆς… Ρωμιοσύνης»! Ὅμως ὁ ἐκλιπὼν διέθετε ἀδούλωτη ἑλληνικὴ ψυχή, καὶ ἑρμήνευσε κορυφαίους Ἕλληνες ποιητές, τὸ ὄνομα τῶν ὁποίων προκαλεῖ ρίγη στοὺς Ρωμιοὺς καρπα- ζο-εισπράκτορες ὅπως π.χ. τοὺς Ὀδυσσέα Ἐλύτη, Σεφέρη, Σικελιανό, Κάλβο. Τὸ θῦμα τους τώρα πιὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἀμυνθῇ ( καὶ ἴσως νὰ μὴν γνώριζε κἄν τὴν διαφορὰ μεταξὺ Ρωμιῶν καὶ Ἑλλήνων). Τὸ Δημοτικὸ εἶχε τελειώσει ὁ ἄνθρωπος, δὲν σπούδασε σὲ κανένα Ὠδεῖο, μὰ ἔκρυβε τέτοια φλογερὴ καλλιτεχνικὴ ὁρμὴ μέσα στὰ στήθια του, ποὺ ἀπὸ ἔνστικτο καὶ μό- νο διάλεγε τοὺς ἄριστους τῶν ἀρίστων, γιὰ νὰ ἐκφρασθῇ. Ἦταν στὴν κορυφὴ γιὰ δεκαετί-