Ç ΠΑΡΑ ΦΥΣΙΝ ΣΥΖΕΥΞΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΜΕ ΤΟ ΔΟΓΜΑ «Σήμερα στὴ Δύση ὁ Χριστιανισμὸς παραμένει τὸ μόνο σύστημα σκέψης, ποὺ εἶναι γενικὰ ἀποδεκτὸ καὶ ἴσως τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ ὀνομαστῇ σύστημα», ἔγραφε στὰ 1928 ὁ μεγάλος ἑλληνιστὴς σὲρ R. Livingstone, διαπιστώνοντας πὼς παρ’ ὅλη τὴν θεαματικὴ ἀνάπτυξη τῶν ἐπιστημῶν ὁ Χριστιανισμὸς ἐξακολουθεῖ νὰ κατευθύνῃ τὴ σκέψη τοῦ Δυτικοῦ ἀνθρώπου. Ἀπὸ τότε ὥς σήμερα ἐξακολουθεῖ ἡ ἴδια κατάσταση. Μπορεῖ ἡ δομικὴ ἁλυσίδα τῆς σκέψης: Λόγος - Θεωρία - Ἀπόδειξη - Ἐπιστήμη νὰ εἶναι κυρίαρχη καὶ δημιουργὸς κάθε παραγωγικῆς δραστηριότητας, κάθε ἔργου, ἐν τούτοις ἡ ἀλήθεια αὐτή, ἡ κινητήρια καὶ καταλυτικὴ τούτη δύ- ναμη τοῦ πολιτισμοῦ, παραμένει χωρὶς ἰδεολογικὴ καὶ κυρίως χωρὶς ἠθικὴ ἔκφραση. Ἀντίθετα στὴν ἀντιπέρα ὄχθη τῆς ἀνθρώπινης νόησης ὁ Δογματισμός, ποὺ δηλώνεται κυρίως μέσῳ τῆς Θεολογίας καὶ ποὺ εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων ἀνίκανος νὰ γεννήσῃ, νὰ δημιουρ- γήσῃ ὁποιαδήποτε παραγωγικὴ δραστηριότητα, ὁποιοδήποτε ἀνθρώπινο ἀγαθό, ἡ ἰδεολογικὴ καὶ ἡ ἠθική του ἔκφραση εἶναι τόσο ἰσχυρή, ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ ἑλκύῃ τὴ συντριπτικὴ πλει- ονότητα τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἀντιφάσεις ποὺ παράγει αὐτὴ ἡ παραδοξότητα, κραυγαλέες καὶ κωμικοτραγικές, εἶναι ἐν τούτοις πανταχοῦ παροῦσες. Ἐὰν κανεὶς γιὰ παράδειγμα ἀσθενήσῃ, ἀπὸ τὸν πάπα καὶ τὸν πατριάρχη μέχρι τὸν τε- λευταῖο πιστό, τὸ πρῶτο ποὺ κάνει εἶναι νὰ τρέξῃ γρήγορα στὸ γιατρὸ καὶ προφανῶς ὄχι στὸν Ἰεχωβᾶ καὶ τοὺς προφῆτες του. Καὶ γνωρίζει σίγουρα (ἐλάχιστη ἱστορία ὅλοι ξέρουν) πὼς σὲ παλιότερες ἐποχὲς (Μεσαίωνας), ὁπότε ἡ Ἐπιστήμη εἶχε ἀπαγορευθῆ, ὁ Ἰεχωβᾶ δὲν κατώρθωνε νὰ τιθασεύῃ τὶς ἀσθένειες καὶ τὶς ἐπιδημίες, ποὺ κυριολεκτικὰ θέριζαν τοὺς πληθυσμοὺς τῆς Δύσης (ὅπως καὶ τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλὰ καὶ τοῦ Βορρᾶ καὶ τοῦ Νότου…). Ἐν τούτοις τὴν ἴασή του θὰ τὴν ἀποδώσῃ κυρίως στὴν καλὴ θέληση τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ δευτερευ- όντως (ἢ καὶ τριττευόντως) στὸ γιατρὸ ἢ στὴν ἰατρική. Σὲ ἀντίθετη περίπτωση ὁ θάνατος ἑνὸς ἀσθενοῦς θὰ ἀποδοθῇ στὴν ἀνικανότητα τῶν γιατρῶν, στὴ σοβαρότητα τῆς ἀσθένειας ἢ στὴν ἀδυναμία τῆς ἰατρικῆς, καὶ οὐδεὶς θὰ τολμήσῃ νὰ σκεφθῇ πὼς ὁ Ἰεχωβᾶ δὲν ἤθελε νὰ βοηθήσῃ τὸν ἀσθενῆ. Καὶ αὐτὴ ἡ στάση ἐκτείνεται σὲ κάθε ἔκφραση τῆς κοινωνικῆς ζωῆς. Ἐπιστημονικὰ καὶ ἐπαγ- γελματικὰ σωματεῖα ἔχουν κάποιο «προστάτη» ἅγιο, ποὺ καρπώνεται τὰ κέρδη τῶν προστατευ- ομένων του. Κάθε ἀτομικὴ ἢ ὁμαδικὴ ἐπιτυχία ἔρχεται ἀπὸ τὴν καλὴ θέληση τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ τῶν ἐκπροσώπων του, ἐνῷ κάθε ἀποτυχία βαραίνει τὸ ἄτομο ἢ τὴν ὁμάδα ποὺ ἀποτυγχάνει. Καὶ τοῦτο ἔχει βαρύνουσα σημασία στὸν «δυτικότροπο» κόσμο: Ὁ ἄνθρωπος ὡς δρῶν ὑποκεί- μενο ἐπωμίζεται μόνο τὶς ἀποτυχίες του. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς τρομερῆς ἀφαίμαξης: ἕνας ταπεινωμένος καταπτοημένος ἠθικὰ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι μόνο πιστός. Ἄλλα λοιπὸν πράττει καὶ ἄλλα πιστεύει ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος. Ἀλλοῦ, σὲ ἄλλη ἀντιληπτικὴ σφαῖρα, βρίσκεται τὸ δέον καὶ τὸ ὀρθὸν (πράξη) καὶ σὲ ἄλλη τὸ ἱερὸν (πίστη). Ὁ Πλάτων ἔλεγε πὼς «πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη ἀρετῆς πανουργία οὐ σοφία φαίνεται». Ποῦ βρίσκεται ἐδῶ ἡ πανουργία καὶ ποιοί εἶναι οἱ πανοῦργοι; Πανουργία εἶναι νὰ ἐμφανίζῃς τὴν Ἐπιστήμη σὰν ἕνα «κόλπο» νὰ μεταχειρίζεσαι τὴ φύση καὶ τίποτε ἄλλο. Ἀποβάλλεις ἀπὸ αὐτὴ κάθε ἀξιακὸ ἢ (σὲ ἄλλη διατύπωση) κάθε ἱερὸ χαρακτῆρα καὶ τὴν ἔχεις ἁπλὸ ὑποχείριο στὶς ἐπιδιώξεις σου. Πανοῦργοι εἶναι οἱ ὑπηρέτες τοῦ Παγκοσμίου Ἐξουσιασμοῦ ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκφραστὲς τῶν ἐπιμέρους ἐξουσιῶν (κρατικῆς, θρησκευτικῆς, οἰκονομικῆς), οἱ ὁποῖες τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες ἑνώθηκαν καὶ συνυπάρχουν κάτω ἀπὸ τὴν ὀμπρέλλα τῆς μιᾶς καὶ μεγάλης Ἐξουσίας. Καὶ τὸ γιατί: