ΔΑΥΛΟΣ/282, Ἰούλ.-Αὔγ. 2005 18825 νὰ τοὺς ξωπετάξουμε, νὰ ἡσυχάσουμε. Φωνὴ λα- οῦ, ὀργὴ Θεοῦ, λέει ἡ σοφὴ παροιμία. Ἡ ὀργὴ ξε- χειλίζει τὸ ποτήρι. Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς φωτίζῃ, κύριε Λάμπρου, νὰ φωτί- ζετε τὰ κακῶς κείμενα, μέχρι νὰ παραιτηθοῦν, νὰ φύγουν οἱ φαρισαῖοι, ποὺ τρωγοπίνουν εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος. Τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καὶ τὰ Τοῦ Θεοῦ Τῷ Θεῷ! Τὰ παραδείγματα κουσούρια τοῦ κάθε Μακάριου, Χριστόδουλου, Βαρθολομαί- ου, Εἰρηναίου καταστροφὴ μοναχὰ φέρνουν καὶ ρεζιλέματα. Ἂς ἀφήσουν τὴν πολιτικὴ γιὰ τοὺς πο- λιτικοὺς καὶ τὴν πίστη γιὰ τοὺς τίμιους, ποὺ δὲν ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ πηγὲς χρυσοῦ –Χρυσοπηγές– καὶ τοὺς φτάνουν καὶ τὰ ὀλίγα νὰ περάσουν. Θὰ τὰ ξαναποῦμε, κι ὁ Θεὸς μαζί σας! Εἰλικρινῶς Πατὴρ Νικόλαος Θεσσαλία Οἱ πεζοναῦτες ἐκδικοῦνται τὴν Βαβυλῶνα... Κύριε διευθυντά, «...Τὴν καταστροφὴ τῆς Βαβυλῶνας ἀπὸ τὸν ἀ- μερικανικὸ στρατὸ καταγγέλλει τὸ Βρεττανικὸ Μουσεῖο...». Ἐγὼ τὸ περίμενα καὶ τὸ θεωρῶ ἐν- τελῶς φυσικό. Οἱ περιούσιοι θὰ ἄφηναν ἀτιμώ- ρητη τὴν πόλη, ποὺ τοὺς ἔσυρε αἰχμαλώτους καὶ τοὺς ἔκανε νὰ νοσταλγοῦν τραγουδῶντας μάλι- στα ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνοις.. «ἂν σὲ ξεχάσω, Ἱ- ερουσαλήμ...» κ.λπ., κ.λπ.; Στὴν κατάλληλη στιγ- μὴ εἶπαν στοὺς πεζοναῦτες: «παιδιά, ὁρμᾶτε, ὅλη δική σας». Καὶ ὥρμησαν, ἐπέλασαν οἱ «ράμπο», ὡς ἀσυναίσθητα ὄργανα τῆς Σιών, κατὰ τοῦ πο- λιτισμοῦ. Βλέπεις ὑπάρχει ἀγαστὴ σύμπνοια τῆς Πλανηταρχίας μὲ τὰ περιούσια τέκνα τοῦ Γιαχβέ. Ἐντελῶς φυσικὸ λοιπὸν νὰ κάνουν ὅ,τι κάνουν. Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Μὲ τὴν συνεχῶς αὐξανόμενη ἐ- ξάρτησή τους ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ ἕως πότε θὰ ἔ- χουν αὐτὴ τὴ δυνατότητα; Μετὰ τιμῆς Δημήτρης Τσίρκας Ἄρχισαν νὰ ξυπνοῦν ἀπὸ τὸ λήθαργό τους Κύριε διευθυντά, Μὲ τὶς ἀποκαλύψεις ποὺ ἔγιναν καὶ ποὺ ἀφο- ροῦν στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας πολλοὶ Ἕλληνες θὰ ἄρχισαν νὰ ξυπνοῦν ἀπὸ τὸν λήθαργό τους καὶ ἐπιτέλους εἶδαν τὸ πραγματικὸ πρόσωπο τῶν ἐκ- προσώπων τῆς θρησκείας τῆς ἐρήμου. Τόσα χρό- νια ὁ «Δαυλός» ἀποκαλύπτει τὴν ἀλήθεια. Ἐλπί- ζω νὰ συνεχίσῃ μὲ ἀμείωτο ρυθμό. Μὲ τιμὴ Νίκος Κατσικίδης καὶ ἔρχονται καὶ στὴν ἀπάντηση ὅτι τόσον καιρὸ δὲν ἀκολουθῶ τὰ χριστιανικὰ ἤθη καὶ ἔθιμα καὶ δὲν μὲ ἔχει τιμωρήσει κανένας Θεὸς σοῦ ἀνταπαντοῦν ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι μακρόθυμος καὶ κάνει ὑπομονὴ μαζί σου καὶ μόνο ἐκεῖνος ξέρει πότε καὶ πῶς θὰ σὲ τιμωρήσῃ. Μὰ καλὰ γιὰ ποιό θεὸ μιλᾶνε, τὸν θεὸ ἑνὸς ἄλλου λαοῦ ποὺ ἐξωλόθρευε ὁποιονδήποτε καὶ ὁτιδήποτε, ὁ ὁποῖος κληροδότησε στὸν περιούσιο λαό του καὶ ἕνα διδάσκαλο ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ, ὅπου ὅλοι τὸν εἶδαν νὰ σταυρώνεται ἀλλὰ μόνο οἱ φίλοι καὶ συγγενεῖς νὰ ἀνασταίνεται (γιὰ νὰ εἶναι θεός, ἔπρεπε νὰ συμβαίνει τὸ ἀντίθετο). Ἡ θρησκεία τῆς ἀγάπης πού, ὅπου καὶ νὰ πῆγε, ἐπιβλήθηκε μὲ τὸν θάνατο ἀθῴων ἀνθρώπων ποὺ τόλμησαν νὰ ἔχουν διαφορετικὴ ἄποψη γιὰ τὸν θεὸ ἀπὸ αὐτὴν τοῦ Ναζωραίου διδασκάλου, εἶναι τὸ ἴδιο βίαιη καὶ ἐκδικητικὴ ἀκόμα καὶ μετὰ ἀπὸ χίλια ἑπτακόσια χρόνια σὲ ὁποιαδήποτε φάση τῆς ζωῆς ἑνὸς μὴ χριστιανοῦ. Ἔτσι γίνεσαι ἀντίχριστος, ἀντίθεος, δαιμονισμένος, ἐὰν δὲν πηγαίνῃς στὴν ἐκκλησία, δὲν κάνῃς νη- στεῖες, παντρεύεσαι μὲ πολιτικὸ γάμο, δὲν στέλνῃς τὰ παιδιά σου στὸ κατηχητικὸ ἢ τὰ ἀπαλλάσσῃς ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στὸ σχολεῖο, ἐὰν ζητᾷς μετὰ θάνατον νὰ μὴν σὲ ψάλουν οἱ ἱερεῖς τοῦ Σαβαὼθ καὶ σὲ στείλουν στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τοῦ Λώτ. Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία δὲν συγχωρεῖ τέτοια ἀτοπήματα καὶ οἱ χριστιανοὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ἀνάψουν τὴν φωτιὰ γιὰ νὰ σὲ κάψουν ζωντανὸ ὅπως τὸ Μεσαίωνα. Ἀλήθεια πόσο ‣