ΔΑΥΛΟΣ/282, Ἰούλ.-Αὔγ. 2005 18827 νια τὰ μυαλὰ τούτων τῶν ἀνθρώπων νὰ σαλέψουν καὶ νὰ γράψουν τὰ βιβλικὰ γραπτά τους. Τώρα: Διαβάζουμε τὸ Βιβλίο τῆς Ἰουδὴθ, κεφ. 5 καὶ παράγραφος 12 καὶ βλέπουμε στὴν προσευ- χή της τούτη ἡ Ἑβραία νὰ ἀναφέρεται στοὺς προ- γόνους της τῆς Αἰγύπτου «ποὺ τοὺς ἔδιωξαν οἱ Αἰ- γύπτιοι»! Τοὺς ἔδιωξαν... Σ’ ἕνα ἄλλο ἱερό μας βιβλίο, τὴ «Σοφία τοῦ Σο- λομῶντος», βλέπουμε τὰ ἑξῆς στὸ κεφ. 19, παρ. 16: «..οἱ δὲ Αἰγύπτιοι ὑποδέχθηκαν στὴν ἀρχὴ τοὺς πλανώμενους Ἰουδαίους μὲ γιορτές, δοξολογίες, σὰν ἰσότιμους». Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὰ ἴδια τὰ βι- βλικὰ γραπτὰ οἱ Αἰγύπτιοι στὴν ἀρχὴ ὑποδέχθη- καν τοὺς Ἑβραίους μὲ πολιτισμένο τρόπο καὶ στὸ τέλος τοὺς ἔκαναν ἀναγκαστικὴ ἔξωση. Αὐτὴ ἄλ- λωστε εἶναι ὅλη τους ἀπὸ τότε ἡ ἱστορία μὲ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς. Στὴν ἀρχὴ τοὺς ἀνέχονται καὶ στὸ τέλος τοὺς κάνουν ἔξωση. Εὐχαριστῶ Μίνως Κουρνιανὸς Νέα Ὑόρκη Ἂς ἠρεμήσουν οἱ κάτοικοι τῆς Παλλήνης... Κύριε διευθυντά, Τὸ ἀρχαιότερο σπάραγμα τῆς «Ἀποκάλυψης» τοῦ Ἰωάννου, ποὺ εὑρέθη καὶ ἀνεγνώσθη πρόσφα- τα στοὺς παπύρους τῆς Ὀξυρρύγχου, ἀποδεικνύει ὅτι τὸ ὄνομα τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν εἶναι 666, ἀλλὰ 616! Ἡ ἐφημερίδα «Ἔθνος» (3/05/05, ἀρ. φ. 7.116, σ. 70) δημοσιεύει τὴ «χαρμόσυνη» εἴδηση: «Ὁ καθηγητὴς Ντέιβιντ Πάρκερ τοῦ Πανεπιστη- μίου τοῦ Μπέρμιγχαμ, ποὺ ἀσχολεῖται μὲ τὴν πα- λαιογραφία καὶ μὲ τὴν κριτικὴ τῶν κειμένων τῆς Καινῆς Διαθήκης, θεωρεῖ πὼς τὸ αὐθεντικὸ εἶναι τὸ 616 καὶ ὅτι εἶναι ἀποτέλεσμα ὀνόματος, ποὺ ἔ- χει γραφῆ μὲ κρυπτογραφικὴ μέθοδο [...]. Τὸ συγκε- κριμένο ὄνομα, ποὺ ἀποκρύπτεται, εἶναι τοῦ αὐτο- κράτορα Καλιγούλα, τὸν ὁποῖο μᾶλλον οἱ σύγχρο- νοί του θεωροῦσαν ἄρχοντα τοῦ σκότους.» Τὸ ἐνδεχόμενο νὰ δοθοῦν στὸ θέμα αὐτὸ «ἐθνι- κές» διαστάσεις δὲν εἶναι ἀπίθανο. Ἂς ἐλπίσουμε πὼς οἱ ἁρμόδιοι ἐπιστήμονες θὰ προλάβουν τοὺς δεισιδαίμονες λαοπλάνους, τοὺς τηλελλαδεμπό- ρους καὶ τά... «ἀόρατα» χέρια ποὺ ἀφήνουν "θεϊ- κά" σημάδια σὲ τοίχους «εὐλογημένων» σπιτιῶν. Υ.Γ: Τοὐλάχιστον τώρα οἱ κάτοικοι τῆς Παλλή- νης, περιοχῆς τῆς ὁποίας οἱ τηλεφωνικοὶ ἀριθμοὶ ξεκινοῦν μὲ τὸ τέως «καταραμένο» 666, μποροῦν νὰ κοιμοῦνται πιὸ ἄνετα... Μὲ τιμὴ Πέτρος Βραχιώτης Θεατρολόγος, Ραφήνα τε καὶ νὰ κάνουν, ὅσο πρόστυχο καὶ ἀπαίσιο νὰ εἶναι, ὁ Θεὸς θὰ τοὺς συγχωρέσῃ, μὲ τ’ ἀνάλογο ἀντίτιμο φυσικά, ποὺ παραδίδεται στὴν «ἀντιπροσωπία» του ἐπὶ τῆς γῆς, τὴν Ἐκκλησία. Μαστροποί, ἔμποροι ναρκωτικῶν, δολοφόνοι καὶ λωποδύτες πάσης φύ- σεως συγχωροῦνται, ἐπειδὴ ἔκαναν μία γενναιόδωρη δωρεὰ στὴν Ἐκκλησία. Ἀλήθεια μπορεῖ νὰ ἀπαντήσῃ κανείς, πόσα ἀπὸ τὰ χρήματα ποὺ δίνονται στὴν Ἐκκλησία σὰν δωρεά, ἔχουν ἀποκτηθῆ μὲ ἠθικὸ ἢ ἔστω νόμιμο τρόπο; Ἡ Ἐκκλησία, ἀντὶ νὰ δημιουργῇ ἀνθρώπους πρότυπα, προσπαθεῖ νὰ κάνῃ τοὺς ἁμαρ- τωλοὺς πιστούς της νὰ αἰσθάνωνται ἀκόμα πιὸ ἁμαρτωλοί, γιὰ νὰ ἔχουν τὸ πάνω χέρι στὴν σωτηρία τους καὶ σὲ κάποιους στὴν περιουσία τους βλέπετε τὰ οἰκόπεδα στὸν παράδεισο στοιχίζουν ἀκριβὰ καὶ οἱ οὐρανέμποροι-ἱερεῖς τὰ πουλᾶνε ὅσο πιὸ ἀκριβὰ μποροῦν. Ὁ παράδεισος ὑπάρχει μόνο γιὰ τοὺς φρενοβλαβεῖς ἁγίους τους, ποὺ πῆραν τὰ βουνά, ζοῦσαν σὲ σπηλιὲς καὶ ἀπὸ τὴν πεῖνα του, ἔβλεπαν ὁράματα (ἔβλεπαν τὸν Χριστὸ φαντάρο). Τώρα ποὺ τὸ σκέφτομαι καλύτερα στὴν κόλαση –τοὐλάχιστον ἐκεῖ θὰ εἴμαστε πολ- λοὶ καὶ θὰ ἔχω καὶ παρέα– παρὰ στὸν παράδεισο μὲ συγκάτοικους τοὺς ἀνώμαλους ἁγίους τους καὶ τοὺς μάγους –μέντιουμ– ἀνήθικους προπάτορες. Μετὰ τιμῆς Χαρίλαος Ζωγράφου, Ἀθήνα