Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ PETER SINGER, Ὁ πρόεδρος τοῦ Καλοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ Στὸ βιβλίο του αὐτὸ ὁ Πῆτερ Σίνγκερ, καθηγητὴς Βιοηθικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Πρίνστον παρουσιάζει τὴν «φιλοσοφία» τοῦ Τζ. Μπούς, ὅπως αὐτὴ προκύπτει ἀπὸ τὴν ἀνάλυση τῶν δημοσίων δηλώσεών του. Ὁ Σίνγκερ καλύπτει πολλὰ θέματα, ὅπως τὶς ἔ- ρευνες στὸν χῶρο τῆς Γενετικῆς, τὶς περικοπὲς φόρων, τὶς ἀτομικὲς ἐλευθερίες, τὴν ἀπό- λυτη κυριαρχία τῶν ΗΠΑ καὶ τὸν πόλεμο στὸ Ἰράκ. Ὁ λόγος τοῦ Σίνγκερ χαρακτηρί- ζεται ἀπὸ εὐθύτητα καὶ καθαρότητα. Πολὺ προσεκτικὰ ἀναλύει τὸν τρόπο σκέψης τοῦ προέδρου Μποὺς καὶ καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ Μποὺς ἔχει υἱοθετήσει μία σει- ρὰ ἀπὸ ἀντιφατικὲς ἀπόψεις, οἱ ὁποῖες ὅμως στεροῦνται βάσεως, δὲν στηρίζονται σὲ κα- νένα σύστημα ἀξιῶν. Χωρὶς ἀμφιβολία πρόκειται γιὰ ἄτομο θρησκόληπτο. Ἡ νοοτροπία αὐτὴ τὸν ἔχει ὁδη- γήσει στὸν δυϊσμὸ Καλό-Κακό, σὲ ἀσυνέπεια πρὸς τὸν ἑαυτό του καὶ σὲ ἔπαρση, ἡ ὁποία δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ παραδεχθῇ προφανέστατα λάθη του. Γιὰ παράδειγμα ὁ κ. Μποὺς ἔχει πολλὲς φορὲς ἐπαναλάβει ὅτι «ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ εἶναι θεῖο δῶρο ἀπὸ τὸν Δημιουρ- γό μας». Ἔτσι ἀντιτίθεται σθεναρὰ στὶς ἀμβλώσεις, ἐνῷ ὡς κυβερνήτης τοῦ Τέξας ἐξέδω- σε τὶς περισσότερες ἀποφάσεις γιὰ ἐκτελέσεις στὴν σύγχρονη ἱστορία. Ὁ Σίνγκερ θεωρεῖ ὅτι ὁ Μποὺς κινεῖται διαισθητικά, «ἐνορατικά». Ὁ Μποὺς ἰσχυρίζε- ται ὅτι γνωρίζει τί εἶναι σωστὸ καὶ τί λάθος καὶ δὲν αἰσθάνεται ὑποχρεωμένος νὰ δικαι- ολογήσῃ τὶς πράξεις του. Ὅταν τὸν ρωτοῦν γιὰ τὶς ἀπόψεις του ἀναφορικὰ μὲ τὴν θα- νατικὴ ποινὴ καὶ τὴν ἔκτρωση, ἐκεῖνος ἐξηγεῖ: «Γιὰ μένα πρόκειται γιὰ τὴν διαφορὰ ἀ- νάμεσα στὴν ἀθῳότητα καὶ τὴν ἐνοχή.» Ὡστόσο ὁ Σίνκερ πολὺ σωστά ἐπισημαίνει ὅτι τέτοιου εἴδους ἀπάντηση μόνο ἱκανοποιητικὴ δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθῇ. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια ὁ πρόεδρος δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ ἀντιληφθῇ τὴν σοβαρότητα ἀλλὰ καὶ τὴν πολυπλοκό- τητα αὐτῶν τῶν ζητημάτων. Ὁ Σίνγκερ ἀναρωτιέται, πῶς ὁ πρόεδρος Μποὺς συμβιβά- «ΘΑ ΠΡΟΣΕΥΧΩΜΑΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΟΥ» Πήγαμε στὸ «μετόχι» του, ὅπου κρατοῦν τὰ ζῷα, καὶ στὸ διάλειμμα τῆς δουλειᾶς μ’ ἀφορμὴ τὰ σκάνδαλα τῶν κληρικῶν μοῦ ἀφηγήθηκε: «Ποὺ λές, ἀπ’ ἀρκετὰ χρόνια μοῦ ζήτησε ὁ παπᾶς τοῦ χωριοῦ, γιατὶ ἤμουνα ὁ πιὸ δραστήριος, νὰ μαζέψω μερικούς, νὰ κάνουμε ἔρανο, ν’ ἀναστυλώσουμε τὴν ἐκκλη- σία. Βάλαμε τὰ δυνατά μας καί, παρ’ ὅλο ποὺ τὰ χρόνια ἦταν δύσκολα, ξεζουμίσα- με τοὺς συγχωριανοὺς καὶ τοὺς ἄλλους τῆς γύρω περιοχῆς καὶ μαζέψαμε τὰ λεφτά. Ὅταν τὰ πήγαμε στὸν παπᾶ, δὲν ξέρω πῶς μοῦ ἦρθε καὶ τοῦ ζήτησα νὰ προσφέρῃ κι αὐτὸς τὸν ὀβολό του, γιὰ νὰ χαρῇ ὁ Θεὸς διπλᾶ! Τί ἤθελα καὶ τὤπα; Μ’ ἔκανε σκουπίδι καὶ μόνο ποὺ δὲν μ’ ἀφώρισε. Τί τὸν πείραξε ἆραγες; Μοῦ κακοφάνηκε, ἀλλὰ ἔσκυψα τὸ κεφάλι κι ἔφυγα πικραμένος. Τὴν ἄλλη μέρα στὸ καφενεῖο ἔγινε μεγάλη κουβέντα, μπλέξαμε καὶ τὰ πολιτικὰ κι ἁρπαχτήκαμε… Περάσανε χρόνια, ἡ ἐκκλησία ἄστραψε, ὁ παπᾶς πέθανε κι ἐμένα μὲ κάνανε πρόεδρο τοῦ χωριοῦ! Στὰ χωριὰ τίποτα δὲν μένει κρυφὸ γιὰ πολύ. Ὁ πα- ‣