18930 ΔΑΥΛΟΣ/283, Σεπτέμβριος 2005 ρησία μπροστὰ στὸν ἄρχοντα τὴν πίστη του στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ ἄρχοντας τότε διέτα- ξε νὰ ὑποβάλουν τὸν ἅγιο σὲ φοβερὰ βασανι- στήρια. Τοῦ ἔκαψαν λοιπὸν τὰ αὐτιὰ μὲ πυρα- κτωμένα σίδερα, τὸν ἔρριξαν μέσα σὲ καζάνι γεμάτο βόρβορο ποὺ κόχλαζε καὶ τελικὰ τὸν κρέμασαν μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ κάτω. Κατὰ τρόπο ὅμως θαυμαστὸ διασώθηκε ἡ ζωή του ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ βασανιστήρια. Ἡ μανία ὅ- μως τῶν εἰδωλολατρῶν δὲν σταμάτησε ἐδῶ· ἔρριξαν τὸν ἅγιο στὴν ἀρέννα τοῦ θεάτρου νὰ τὸν κατασπαράξουν τὰ πεινασμένα ἄγρια θηρία. Ἐκεῖ ὅμως ἐμφανίστηκε ἕνα λιοντάρι καὶ μὲ ἀνθρώπινη φωνὴ μίλησε γιὰ τὸ Χρι- στό. Τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονὸς εἶχε ὡς ἀπο- τέλεσμα νὰ προσελκυστῇ στὴ χριστιανικὴ πί- στη ὁ Κομενταρήσιος Ἀθανάσιος. Ἀλλὰ καὶ ὁ τύραννος ὕστερα ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἄφη- σε ἐλεύθερο τὸν Ζώσιμο. Ὁ ἅγιος μετὰ τὴν ἀ- πελευθέρωσή του πῆγε στὰ ὄρη, ὅπου καὶ δι- έμενε. Μαζί του πῆγε καὶ ὁ Ἀθανάσιος, τὸν ὁ- ποῖο καὶ κατήχησε στὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ στὴ συνέχεια τὸν βάπτισε. » Ἐκεῖ, στὸν ἔρημο τόπο, ποὺ ἦταν οἱ δύο ἅγιοι, μιὰ πέτρα σχίστηκε ξαφνικὰ σὲ δύο μέ- ρη. Οἱ ἅγιοι ἀμέσως μπῆκαν κάτω ἀπὸ τὴν πέτρα, ὅπου καὶ παρέδωσαν τὶς ψυχές τους στὸν Κύριο.» Τὰ σχόλια εἶναι περιττά, μόνο, πρὶν κλείσω, θὰ ἤθελα νὰ ἀφιερώσω στοὺς δύο αὐτοὺς ἁγί- ους τὸ τραγούδι ποὺ τραγούδησε ἡ Μαρινέλα: «Ἄνοιξε, πέτραααα!..» Μὲ ἐκτίμηση Παναγ. Ἰατροῦ Θεσσαλονίκη Ἡ ἀποκάλυψη τῶν συνωμοτῶν τῆς Φιλορθόδοξης Ἑταιρείας Ἀγαπητὸ περιοδικό, Εἶμαι ἀναγνώστης σας, συνδρομητής σας καὶ χαίρομαι γιὰ τὸ ἒργo, ποὺ προσφέρετε στὰ Ἑλληνικὰ Γράμματα, τὴν Ἱστορία καὶ τὴ Φιλο- σοφία. Εἰδικὰ μὲ ἱκανοποιοῦν ἡ ἐπιστημονι- κὴ σκέψη, οἱ ἀποδείξεις καὶ ἡ ἀνάλυση, μὲ τὶς • Ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι κάτι ποὺ διδάσκεται, δηλαδὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐμφυτευθῇ στὸν ἐγκέ- φαλο ἢ στὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τῶν ἀνθρώπων μέσῳ τῆς διδαχῆς. Ὑπάρχει μέσα μας ἀπὸ τὴν γέννησή μας ὡς μέρος τῆς ὁλότητάς μας. • Ἡ «χριστιανικὴ ἀγάπη» στὴν διάρκεια τῶν αἰώνων πολὺ λίγο χαρακτήριζε εἴτε τοὺς πι- στοὺς εἴτε τὸ ἱερατεῖο. Μίση, διχόνοιες καὶ ἀπληστία δὲν ἔπαψαν νὰ ὑπάρχουν. Τὸ ἱερατεῖο ἀλλὰ καὶ οἱ χριστιανοὶ ὄχι μόνο δὲν ἔδειξαν ἀγάπη, ἀνοχὴ καὶ κατανόηση πρὸς ὁτιδήποτε μὴ χριστιανικό, ἀλλὰ κυνήγησαν μὲ μῖσος τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό, μιὰ κοσμοθεωρία τόσο διαφορετική, ἀφοῦ καθιστᾷ τὸν ἄνθρωπο σκεπτόμενο καὶ μὲ βούληση, δηλαδὴ ἐντελῶς ἀκατάλληλον γιὰ νὰ γίνῃ καθοδηγούμενο, πειθήνιο, ἄβουλο «ποίμνιο». • Ἡ ἴδια ἡ χριστιανικὴ πίστη χάρη στὴν μισαλλοδοξία, πλεονεξία καὶ μεγαλομανία τῶν ἱερωμένων εἶναι κατακερματισμένη σὲ διάφορες Ἐκκλησίες καὶ «αἱρέσεις». • Οἱ ἱερεῖς ἀκόμα καὶ σήμερα εὐλογοῦν τὰ ὄργανα τοῦ πολέμου καὶ τοῦ ὀλέθρου. • Μία προσεκτικώτερη ματιὰ στὶς «ἅγιες γραφές» μᾶς κατατοπίζει, κατὰ πόσο ὁ Χρι- στὸς ἦταν ἐραστὴς τῆς ἀγάπης: «Πλὴν τοὺς ἐχθρούς μου ἐκείνους τοὺς μὴ θελήσαντάς με βασιλεῦσαι‚ αὐτοὺς ἀγάγετε ὧδε καὶ κατασφάξατε αὐτοὺς ἔμπροσθέν μου.» («Λουκᾶς» ΙΘ΄ 27-28.) Φυσικὰ ἡ Ἱστορία διδάσκει ὅτι θὰ ἦταν μωρὸ νὰ περιμένῃ κανεὶς ὅτι μὲ τὸ ὁποιοδήποτε «χριστιανικὸ σεμινάριο ἀγάπης» στὰ Κατηχητικὰ ἢ ὅπου ἀλλοῦ οἱ ἄνθρωποι θὰ ἀλλάξουν. Ἀπαιτοῦνται πολίτες, πολίτευμα, πολιτισμός, ὠργανωμένες κοινωνίες καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα παιδεία καὶ γνώση. Σᾶς εὐχαριστῶ Ἰάσων Μαραγκάκης