100 χρόνια στὰ δίκτυα τῆς ἀράχνης ὸ 2005 ἔχει χαρακτηρισθῆ διεθνῶς ὡς τὸ «Ἔτος τῆς Φυσικῆς» ἢ «Ἔτος Einstein», ἐπειδὴ ἔχει περάσει μία ἑκατονταετία ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση μιᾶς θεωρίας τοῦ Ἀλμπέρτου Ἀινστάιν, τῆς ὁποίας τὸ δυσνόητο τὸν καταξίωσε ὡς τὴν μεγαλύτερη ἰδιοφυΐα τοῦ αἰῶνος στὸν τομέα τῆς ἑρμηνείας τοῦ φυσικοῦ κόσμου. Ὁ ὑπότιτλος τοῦ κειμένου αὐτοῦ «Στὰ δίχτυα τῆς ἀράχνης» ἐκφράζει τὴν πλάνη τοῦ Ἀινστάιν. Ἐξηγεῖ- ται στὸ κείμενο, πῶς ὁ ἐπιστήμονας αὐτὸς ὡδηγήθηκε σὲ λανθασμένη βάση, γιὰ νὰ ἀναπτύξῃ τὴν Θεωρία τῆς Εἰδικῆς Σχετικότητος, μὲ τὴν ὁποία προκά- λεσε καταστροφικὲς καταστάσεις σὲ παγιωμένες ἀντιλήψεις τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸν χρόνο καὶ τὸν χῶρο. Παράλληλα ὅμως ὁ Ἀινστάιν παρουσιάζει τὴν ἁπλούστατη αὐτὴ Εἰδικὴ Θεωρία τῆς Σχετικότητας κατὰ περίπλοκο τρό- πο, ὥστε νὰ θεωρηθῇ ὅτι ὁ «κοινὸς νοῦς» («common sense») δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀντιληφθῇ καὶ ὅτι χρειάζεται μία «ἀνώτερη μορφὴ νοός» γιὰ νὰ τὴν κατανοήσῃ, δίδοντας ἔρεισμα γιὰ τὴν ἀνάπτυξη ἑνὸς εἰδικοῦ «ἱερατείου» ἐπιστημόνων, στοὺς ὁποίους θὰ πρέπει νὰ ἀπευθύνεται ὁ κοινὸς νοῦς, γιὰ νὰ γνωρίσῃ τὴν συμπεριφορὰ τοῦ φυσικοῦ κόσμου, ἐμπλεκόμενος ἔτσι «στὰ δίκτυα τῆς ἀράχνης». Ἡ Θεωρία τῆς Εἰδικῆς Σχετικότητας εἶχε καὶ ἔχει πάρα πολλοὺς ἰσχυροὺς ὑποστηρι- κτές. Ἀναμφισβήτητα ὑπῆρξε κίνητρο οἰκονομικῶν δραστηριοτήτων (συνέδρια, ἐκδό- σεις βιβλίων, κινηματογραφικὲς παραγωγές, συζητήσεις καὶ ἄλλα) καὶ μὲ τὴν ἐπέκτασή της στὴ «Γενικὴ Θεωρία τῆς Σχετικότητος» προκάλεσε τὴν ἐμπλοκὴ ὑπερβολικὰ μεγάλων κεφαλαίων σὲ διαστημικὰ πειράματα. • Ἡ πρώτη προσπάθεια τῶν ἐχθρῶν τοῦ ἀντιλόγου στὴν θεωρία, ποὺ θὰ σχολιαζό- ταν, θὰ ἦταν τὸ ἐπιχείρημα τῆς πλήρους ἐκ τῶν προτέρων ἀποδοχῆς τοῦ δημιουργοῦ της, ὄχι γιὰ τὸ περιεχόμενο καὶ τὰ ἐπιχειρήματά του, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀντίθετο: τὸ βάρος ποὺ κατέχει στὸ ἐπιστημονικὸ κατεστημένο σὰν προσωπικότητα αὐτὸς ποὺ προβάλλει