«ΚΟΙΤΑΞΕ, ΜΗ ΣΟΥ ΒΑΛΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΙΔΕΕΣ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ»... τὸ πρῶτο μάθημα κάθε περιόδου συνηθίζω νὰ λέω ἕνα σύντομο ἀνέκδοτο: Ἕνας πατέρας ἀφήνει τὴν κόρη του στὴν εἴσοδο τοῦ κολλεγίου, ὅπου πρόκειται νὰ φοιτήσῃ. Λίγα λεπτὰ πρὶν φύγῃ, τὴν συμβουλεύει: «Καὶ τώρα, ὅσο θὰ εἶσαι ἐδῶ, κοίταξε νὰ μὴν σοῦ μποῦν τίποτα ἰδέες στὸ κεφάλι.» Προσπαθῶ νὰ ἐξηγήσω στοὺς φοιτητές μου ὅτι, ἂν οἱ καθηγητές της ἀξίζουν, ἔστω καὶ λίγο, αὐτὸ ἀκριβῶς θὰ κάνουν –θὰ τῆς γεμίσουν τὸ κεφάλι μὲ ἰδέες, θὰ τῆς ἀνοίξουν ὁρίζοντες τόσο, ὥστε πιθανώτατα θὰ βρεθῇ σὲ μεγάλη σύγχυση. Τότε, ἴσως μὲ τὴν βοήθειά τους, ὅμως κατὰ κύριο λόγο μόνη της θὰ ἀρχίσῃ νὰ ξανακτίζῃ τὴν δική της πραγματικότητα, ἡ ὁποία θὰ βασίζεται στὴν γνώση καὶ τὴν ἀντίληψη καὶ τότε ἐπιτέλους θὰ εἶναι ἐλεύθερη. Ὅμως πολὺ ἀμφιβάλλω γιὰ τὸ ἂν θὰ τὰ καταφέρῃ. Τὸ πιθανώτερο εἶναι, ὅτι θὰ ἀκολουθήσῃ τὴν συμβουλὴ τοῦ πατέρα της, δὲν θὰ ἐξελιχθῇ, ἁπλᾶ καὶ μόνο θὰ παρακολουθῇ τὰ μαθήματα, θὰ ἀποστηθίζῃ πληροφορίες, θὰ γράφῃ ἐργασίες, θὰ ὑποβάλλεται σὲ τέστς, ὅπως ἀκριβῶς ἔκανε καὶ τὰ προηγούμενα δώδεκα χρόνια καὶ δὲν θὰ ἀποπροσανατολίζεται ἀπὸ τοὺς καθηγητές της, ποὺ ἀναζητοῦν ἢ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναζητοῦν τὴν ἀλήθεια. Ἔτσι κι ἀλλιῶς ποσῶς τὴν ἐνδιαφέρει ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας. Ἀντίθετα θὰ ἀντισταθῇ μὲ μεγάλη ἀποφασιστικότητα σ’ ὁτιδήποτε ἀπειλεῖ τὶς πεποιθήσεις της. Ἡ παιδεία γι’ αὐτὴν ἔχει πάψει ἀπὸ πολὺ νωρὶς νὰ εἶναι μία εὐκαιρία γιὰ ἀλλαγὴ τοῦ ἀτόμου. Σὲ περίπτωση ποὺ ὁ καθηγητὴς ἀρχίσῃ νὰ θέτῃ ἐρωτήματα καὶ νὰ ἀναπτύσσῃ κάποιο θέμα μὲ ἐπιστημονικῶς ἔλλογους ὅρους, ποὺ ὑποσκάπτουν τὸν μαγικὸ κόσμο τοῦ Ντίσνεϋ, μέσα στὸν ὁποῖο ζοῦν, οἱ φοιτητὲς ἐνεργοποιοῦν τὴν ἄμυνά τους, κρύβονται πίσω ἀπὸ τὴν ἀσπίδα τους καὶ ἀρνοῦνται τὴν πραγματικότητα, ποὺ παρουσιάζει ἡ Ἐπιστήμη, διότι τοὺς τρομάζει καὶ τοὺς ἀφαιρεῖ τὸ ὑποστύλωμα τῆς Ἐλπίδας. Ὅσον ἀφορᾷ στὸ πρόσωπό μου, προσπαθῶ νὰ εἰσάγω τοὺς φοιτητές μου στὸν ἀληθινὸ κόσμο τῆς Ἐπιστήμης, διότι τὸ θεωρῶ καθῆκον μου νὰ τοὺς φέρω σὲ ἐπαφὴ μὲ τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους, ποὺ χρειάστηκαν τόσα χρόνια καὶ τόση προσπάθεια γιὰ νὰ κατακτηθοῦν. Καὶ δὲν θὰ ξεχάσω ποτὲ τὴν στιγμὴ ποὺ ἦρθα σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν Ἀλήθεια, μὲ τὴν Ἐπιστήμη μόνος μου, μιὰ καὶ οἱ καθηγητές μου ἀπέφευγαν καὶ τὴν παραμικρὴ ἀντιπαράθεση καὶ ποτὲ δὲν μὲ ὤθησαν στὴν ἀναζήτηση τῆς παραμικρῆς ἀλήθειας. Μόνο ἡ ἐνασχόλησή μου μὲ