Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ MAX RADIN, Ὁ Δάσκαλός μου ὁ Ἐπίκουρος Ὁ Μὰξ Ράντιν ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον διακεκριμένους νομοδιδασκάλους τῶν Η.Π.Α. Δίδαξε στὰ Πανεπιστήμια τοῦ Berkeley, τοῦ Yale καὶ τοῦ Princeton. Πάντοτε ἦταν ἀφοσιωμένος στὴν προστασία τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν καὶ τῆς φιλελεύθερης ἐπαναστατικῆς παράδοσης. Ἦταν προσηλωμένος στὸ πρότυ- πο τοῦ Τόμας Τζέφερσον καὶ ἐπίκεντρο τοῦ ἐνδιαφέροντός του ἦταν ἡ Ἐπικούρεια κοσμοθεωρία. Μὲ τὸ βιβλίο του αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ ἀποδώσῃ τὸ πνεῦμα τοῦ Ἐπίκουρου μὲ τὸν πιὸ ἁπλὸ καὶ κατα- νοητὸ τρόπο στὸν ἀναγνώστη. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν εἶναι ἕνα ἐγχειρίδιο Φιλοσοφίας, ἀλλὰ ἕνα ἱστορικὸ μυθι- στόρημα μὲ φιλοσοφικὸ χαρακτῆρα. Διαβάζεται πολὺ εὐχάριστα, διότι ἀναπαριστᾷ τὴν ἱστορικὴ ἀτμό- σφαιρα τοῦ Α΄ προχριστιανικοῦ αἰῶνα, τὴν ἐποχὴ ποὺ μεσουρανοῦσε στὴν Ρώμη ἡ πολιτικοστρατιωτικὴ φυσιογνωμία τοῦ Ἰουλίου Καίσαρα καὶ ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς ἐπηρέαζε πλέον αἰσθητὰ τὴν Ρωμαϊκὴ ἐπικράτεια. Οἱ πρωταγωνιστὲς τοῦ βιβλίου εἶναι ὑπαρκτὰ πρόσωπα. Ὁ ἴδιος ὁ συγγραφέας γράφει στὸν πρόλογό του: «Σκοπὸς αὐτοῦ τοῦ βιβλίου εἶναι νὰ καταγράψῃ μία ἀπόδραση. Ἦταν μία ἀπόδραση “νό- μιμη”, μὰ ποὺ ὡστόσο ἔγινε κάτω ἀπὸ μοναδικὲς συνθῆκες, μὲ φόντο τὴν πιὸ ταραγμένη ἴσως καὶ πιὸ συ- ναρπαστικὴ ἱστορικὴ περίοδο ὅλων τῶν ἐποχῶν, τὴν ἑκατόχρονη “Ρωμαϊκὴ ἐπανάσταση”, ποὺ καθώρι- σε τὴν μορφὴ καὶ τὸν χαρακτῆρα τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ.» Εἶναι ἕνα μυθιστόρημα, ἐνδιαφέρον καὶ ἐγκυκλοπαιδικό, μὲ ἀρκετὰ ἐπίκαιρο χαρακτῆρα καὶ μὲ πα- ραλληλισμοὺς μὲ τὸ σήμερα, ποὺ ἀξίζει νὰ διαβαστῇ ἀπὸ τοὺς λάτρεις ὄχι μόνον τῆς Ἀρχαίας Ἱστορίας ἢ τῆς ἱστορικῆς μυθιστορίας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν κάθε ἀναγνώστη. Ἡ πολὺ ὄμορφη ἔκδοση ἔγινε μὲ τὴν ἐ- πιμέλεια τοῦ Γιάννη Ἀβραμίδη. Ἀλέξανδρος Χ. Μήτσιου H. KRAMER – J. SPREGER, Malleus Maleficarum Πρόκειται γιὰ διάσημο βιβλίο, ποὺ ἐξεδόθη γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1486. Ἡ φήμη του ὀφείλεται στὴν θέση ποὺ κατέλαβε κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Μεσαίωνα. Ἐγράφη ἀπὸ τοὺς Χάϊνριχ Κράμερ καὶ Τζαίημς Σπρέγ- κερ, δύο ἱεροεξεταστὲς τῆς ἐποχῆς. Χρησιμοποιήθηκε ὡς ἐγχειρίδιο ἱεροεξεταστῶν κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, γιὰ νὰ τοὺς βοηθᾷ στὴν ἀναγνώριση καὶ τὴν δίωξη τῶν μαγισσῶν. Ἀποτέλεσε τὴν βάση ΤΟ «ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ» ΚΑΙ ΟΙ ΧΛΑΜΥΔΕΣ Γιὰ 24 συνεχῆ χρόνια εἶμαι ἀναγνώστης τοῦ Δαυλοῦ. Δὲν γνωρίζω πῶς βρέθηκε τὸ 1ο δωρεὰν τεῦχος στὸ σπίτι μου. Εἰλικρινὰ μὲ συνεπῆρε μὲ τὴν θεματολογία του καὶ ζήτησα νὰ μοῦ ἀποστα- λοῦν καὶ τὰ προηγούμενα τεύχη. Μέσα ἀπὸ τὸν πλουραλισμὸ τῶν τακτικῶν συγγραφέων καὶ τῶν ἀναγνωστῶν ὑπάρχουν θέσεις ποὺ μὲ βρίσκουν σύμφωνο καὶ ἄλλες ὄχι, καὶ θὰ συμφωνῆτε ὅτι αὐτὸ εἶναι κάτι φυσιολογικό. Σήμερα θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω κάποιες ἀπόψεις γιὰ τοὺς συναναγνῶστες σχετικὰ μὲ τὴν κατα- γωγή μας καὶ τὴν διαχρονικότητά μας. Προέλληνες, Ἕλληνες, Γραικοί, Ρωμιοί, Βυζαντινοὶ ἔχουν τὸ ἴδιο ὑπόστρωμα, τὸ ὄνομα δὲν κάνει καμμία διαφορά. Δὲν ἔχει σημασία πόσες εἶναι οἱ προ- σχώσεις, ἀρκεῖ τὸ ὑπόστρωμα νὰ εἶναι τὸ ἴδιο. Σημασία ἔχει ὅποιος ἐπικαλεῖται τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες νὰ εἶναι μέτοχος καὶ τῆς ἴδιας οὐσίας. Ὁ Πλάτων στὴ διαθήκη του ἐπισημαίνει: «Ἐμεῖς θὰ προσπαθήσουμε νὰ μοιάσουμε στοὺς πατερᾶδες μας. Τὰ παιδιά μας νὰ μᾶς μοιάσουν καὶ νὰ μᾶς ξεπεράσουν, καὶ ἂν δὲν συμβῇ κάτι ἀπὸ αὐτά, δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα οὔτε νὰ τοὺς μνημονεύου- με.» Γιατί, ἀλλιῶς, πιστεύω, θυμίζουμε τοὺς φύλαρχους, ποὺ ντύνονται τὸ τομάρι τοῦ λιονταριοῦ καὶ νομίζουν ὅτι παίρνουν τὴ δύναμή του. Ἐγὼ προσωπικὰ καὶ μὲ ἐπίγνωση προτιμῶ νὰ ἀποκα- λοῦμαι Γραικός, ποὺ εἶναι λιγώτερο ἐξελιγμένος Ἕλληνας, γιατὶ τὸ νὰ φέρῃς τὸ ὄνομα Ἕλληνας εἶναι πολὺ βαρὺ φορτίο. Ἐὰν σήμερα ἡ ὑφήλιος ἔχει κάτι νὰ ἐπικαλεστῇ εἶναι τὰ δημιουργήματα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ ἐλάχιστα ἀπὸ τοὺς σημερινούς, ποὺ θέλουν νὰ λέγονται Ἕλληνες. Πά- νω ἀπ’ ὅλα οἱ ἡμίθεοι Ἀρχαιοέλληνες ἔφτιαξαν τὴ γλῶσσα τῶν γλωσσῶν. Γλῶσσα ἐννοιολογικὴ‣