19138 ΔΑΥΛΟΣ/285, Νοέμβριος 2005 πληροφόρηση εἶναι «ταχέως ρυθμοῦ», ἡ ἄγνοια καὶ ἡ ἔλλειψη ἐνδιαφέροντος ἐπὶ τοῦ ἀντικειμέ- νου ἐμφανής, ὅλα τὰ περνᾷ ἐπιφανειακά, δὲν εἶναι ἀρχαιολόγος, τὸ ξέρω, δὲν εἶναι ὅμως καὶ θεολόγος. Δὲν ἄκουσά ποτε ἀπὸ τὸ στόμα της νὰ κάνῃ ἕνα «ἀνέβασμα», ἔστω μικρό, στὸν πο- λιτισμὸ τῶν προγόνων της (μας), τὸν μεγαλύτε- ρο πολιτισμὸ ποὺ ἐμφανίστηκε στὸν πλανήτη ποὺ πατάει. Ποτὲ δὲν ἀνέφερε τοὺς πραγματι- κοὺς «δημιουργούς» τῶν ἐρειπίων ποὺ κυκλο- φορεῖ ἀνάμεσά τους, καὶ συνήθως αὐτὰ ὀφεί- λονται σὲ σεισμούς, λοιμούς, καταποντισμούς, καὶ ἐπιθέσεις βαρβάρων, κοινῶν βαρβάρων καὶ ὄχι τιμωμένων, φαιά, μαῦρα καὶ φωτοστέφανα ἁγίων φερόντων. Ὅταν βρεθῇ (πάντα βρίσκεται) μπροστὰ σὲ ἐκκλησία, ἐκκλησάκι, μοναστήρι ἢ χῶρο ποὺ πάτησε κάποιος «ἅγιος», γνωρίζει τὰ πάντα, τὸ ἐνδιαφέρον της τεράστιο, ὅπως καὶ οἱ γνώ- σεις της γιὰ τὸ τί ἔκανε ὁ συγκεκριμένος ἅγιος, στὸν ὁποῖο εἶναι ἀφιερωμένος ὁ ναός, τὸ ποῦ μαρτύρησε (ὅλοι μαρτύρησαν;), τὸ ποῦ τοῦ πῆ- ραν τὸ κεφάλι... Ἂς μὴν ἐπεκταθῶ στὶς ἐνσυνείδητες ἀνθελ- ληνικὲς πράξεις καὶ ἄλλων δημοσιογράφων, ποὺ ἐξασφαλίζουν τὴ δουλειά τους, τὶς προα- γωγὲς καὶ τὸ χρῆμα, λειτουργῶντας κατὰ τῆς χώρας τους, φιλῶντας τὸ δαχτυλίδι στὸ χέρι τοῦ μεγάλου «Νονοῦ», ποὺ βρίσκεται πίσω ἀ- πὸ τὸ Θεό. Ἄχ, καϋμένη Ἑλλάδα, πόσο δύσκολο εἶναι νὰ βρῇς καθαρὸ Ἕλληνα στὸ χῶμα σου, καὶ ἰ- διαίτερα στοὺς χώρους τῆς τηλεόρασης, τῆς πο- λιτικῆς καὶ –δὲν τὸ συζητῶ βέβαια– στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ ἐκτίμηση Παναγ. Ἰατροῦ Θεσσαλονίκη Οἱ ἀναθεματισμοὶ κατὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ ὁ κ. Χριστόδουλος Χαῖρε κ. Λάμπρου, Κοινοποιῶ στὴν «Ἀπογευματινή» καὶ τὸν ὑ- πόλοιπο Τύπο τὴν ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν κ. Χριστόδουλο, ἀρχὴ κάνοντας ἀπὸ ἐσὲ καὶ τὸ «Δαυλό». Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν ἀρχιεπίσκοπο κύριο Χριστόδουλο Θέμα: «Ἡ συνάντηση τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ μὲ τὸ Χριστιανισμό.» Δημοσιεύσεις τοῦ ἀρχιεπι- σκόπου σὲ εὐμεγέθη τετράστηλα στὴν ἐφημερί- δα ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, τοῦ πρώτου ὑπὸ τὸν παραπλα- νητικὸ τίτλο «Ὁ προσηλυτισμὸς τῶν Ἑλλήνων». Μακαριώτατε, Ἔχων, ὅπως ὁμολογεῖτε, τὸν Ὅμηρο κορυφαῖο τῆς ἑλληνικῆς ποίησης ἐδῶ καὶ 3000 χρόνια, ἐπικαλούμενος τὸν Ἡσίοδο καὶ ἀναφερόμενος στοὺς Εὐριπίδη, Πλάτωνα, Ἡρόδοτο, γιὰ νὰ ἀνι- χνεύσετε ἀνύπαρκτες διαφορὲς μεταξὺ ἀρχαίας ἑλληνικῆς θρησκείας καὶ φιλοσοφίας, παραδέχε- σθε ὅτι ὅλους τοὺς ἀνωτέρω τοὺς μελετήσατε. Ὁ- Φὸρ καὶ ἀκόμη σημαντικώτερο ὁ ἀνασκαφέας τῆς Κνωσοῦ, ὁ ἀρχαιολόγος Ἄρθουρ Ἔβανς. Θὰ ἤθελα νὰ τονίσω ἀκόμη, ὅτι ὁ Ἱσπανὸς γλωσσολόγος Francisco Adrados στὸ βιβλίο του τοῦ 1999 (ἑλληνικὴ ἔκδοση 2003) «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας» ἀναφέρει στὸν πρό- λογό του τὰ ἑξῆς: «Καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία πώς, ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὴν ἐπίδραση ποὺ ἄσκησαν (ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Κινεζική) σὲ ὅλες τὶς εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες, ἀκόμη καὶ σήμερα, ἡ Ἑλληνικὴ εἶναι ἡ πρώτη γλῶσσα τοῦ κόσμου. Ἡ ἄμεση ἢ ἔμμεση ἐπίδραση τοῦ ἀλφαβή- του της, τοῦ λεξιλογίου της, τοῦ συντακτικοῦ της καὶ τῆς λογοτεχνίας της ἦταν καὶ εἶναι τεράστια.» Εἶναι γεγονός, ὅτι πιὸ κάτω, στὴ σελίδα 79, ἀντιφάσκει, δεχόμενος ὅτι στοὺς «σκοτεινοὺς αἰῶνες» ἡ συλλαβικὴ γραφὴ χάθηκε, καὶ εἶναι διαδεδομένη ἡ σημερινὴ θέση τῶν γλωσσολόγων, ὅτι δημιουργήθηκαν νέα ἀλφάβητα ἀπὸ τοὺς Φοίνικες. Εἶναι βέβαια ἀξι- οπερίεργο, πῶς μία γλῶσσα, ποὺ σήμερα ἀναγνωρίζεται διεθνῶς ὡς ἡ «πρώτη γλῶσσα τοῦ κόσμου», δὲν κατώρθωσε νὰ δημιουργήσῃ ἕνα ἀλφάβητο καὶ τὸ δανείστηκε ἀπὸ μία γλῶσ- σα, ποὺ δὲν ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ κανένα ἀπολύτως πνευματικὸ ἢ ἔστω λογοτεχνικὸ ἐπίτευγμα. Δὲν θὰ ἤθελα νὰ καταχραστῶ τὸν χῶρο τοῦ περιοδικοῦ σας, ἄλλωστε πρὸ εἰκοσαετίας πε- ‣