25 ΧΡΟΝΙΑ [Μὲ τὸ τεῦχος 287, ποὺ κρατᾶτε στὰ χέρια σας, ὁ «Δαυ- λός» μπῆκε στὸ 25ο ἔτος τῆς ζωῆς του.] ὲ ἕναν Κόσμον ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον ἀστοκαπιταλο- μαρξιστικό, σὲ μιὰ Ἑλλάδα ὅπου καὶ οἱ τελευταῖες ἐ- σχατιὲς τῆς προσωπικῆς καὶ δημόσιας ζωῆς πάλευαν μέσα στὴν καταθλιπτικὴ συμπίεση τῶν συμπληγάδων Ἑλληνοχριστιανισμός-Μαρξισμός, σὲ μιὰ Διανόηση ὅπου ἡ πνευματικὴ ἧττα, ἡ ἰδεολογικὴ ὑποταγὴ καὶ ἡ ἱστορικὴ ἀφα- σία δὲν ἄφηναν κανένα περιθώριο ἐπιστημονικῆς καὶ βιοθεωρητικῆς πρωτοβουλίας, ἔρευνας καὶ δημιουργίας, κάθε ἀπόπειρα νὰ ξανανά- ψῃ ὁ σβησμένος ἀρχαῖος κορμός, τὸ μαῦρο κούτσουρο ποὺ εἶχε καταν- τήσει στὸν πανάρχαιο τόπο της ἡ παλαιῶν ἡμερῶν δᾴδα καὶ νὰ ξανα- θερμάνῃ, νὰ ξαναφωτίσῃ καὶ νὰ ξαναπυρπολήσῃ τὴν ἀπέραντη παγω- μένη ἔρημο τῆς Λησμονιᾶς, τῆς Στείρωσης καὶ τῆς Παραίτησης φάν- ταζε τῷ ὄντι, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1982 ποὺ ἀρχίσαμε τὴν ἔκδοση τοῦ «Δαυλοῦ», ἐλπίδα φρούδη, προσδοκία οὐτοπική, μάχη δονκιχωτική. Ἀλλὰ «ἐὰν μὴ ἔλπηται ἀνέλπιστον, οὐκ ἐξευρήσει, ἀνεξερεύνητον ἐὸν καὶ ἄπορον»· καὶ ἀποδυθήκαμε στὴν ἀνέλπιδα μάχη τῆς ἐξευρέσε- ως τοῦ ἀνεξερευνήτου καὶ τῆς διαπλεύσεως τοῦ ἀπόρου τῶν συμπλη- γάδων. Καὶ συνεχίζουμε ἐπὶ 1/4 αἰῶνα, ἔχοντας δώσει στὸ «ἀνέλπι- στον», σύμφωνα μὲ τὸν μεγάλο Ἐφέσιο, τὸν ὁρισμὸ «μὴ εὕρεση καὶ ἀ- πορία». Καὶ πάλι σύμφωνα μὲ τὸν Ἡράκλειτο νοιώσαμε ὅτι μοναδι-