ΔΑΥΛΟΣ/288, Φεβρουάριος 2006 19441 νὰ ἀντιμετωπίσῃ, ἂν πράγματι ἔχῃ τὸ σθένος, τὴν ἀνδρεία καὶ τὴν τόλμη νὰ ἐπιχειρήσῃ κάτι τέτοιο, ἔστω καὶ ἂν τοῦτο ἔχῃ σὰν ἀποτέλεσμα τὴν παραγκώνισιν τῶν ἐφήμερων καὶ πρόσκαι- ρων πολιτικῶν του φιλοδοξιῶν. Σὰν Ἕλληνες, ἀφανεῖς μετανάστες, τὸν διαβεβαιώνομεν, ὅτι «τὸ εὐκταῖον εἶναι ἐφικτόν» καί, ἄν τολμήσῃ, θὰ εἶναι αἴσιον ἐπίσης τὸ πέρας. Μετὰ τιμῆς Ἔφη καὶ Παν. Χαραλαμπάκος ἐξ Ἀνωγείων Σπάρτης τῆς Λακωνίας Ἡρακλῆς Εὐσταθίου ἐκ Νεμέας Κορινθίας Κων. Κούης ἐξ Ἀμαλιάδος Ἠλείας Calgary, Καναδᾶς Πατρίδα του τὸ συμφέρον καὶ ἦθος του μέλη τοῦ σώματος! Κύριε διευθυντά, Τὴν 15ην/5/2001 (ἤ περὶ αὐτήν) ὁ ἀρχιεπίσκο- πος κ. Χριστόδουλος ὡμίλησε σὲ σύναξη τοῦ κλήρου τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἐξεφώνισε τὸν ἀπαραί- τητο λόγο του. Παραθέτουμε χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα, χωρὶς πολλὰ σχόλια: «Πατέρες μου, νὰ μὴν κάνουμε κανένα λάθος. Γιὰ ὅλους μας πάνω-πάνω εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ μετὰ ὅλα τὰ ἄλλα, δὲν βάζουμε ποτὲ τὴν οἰκογέ- νειά μας πάνω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τὸ συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρῶτο καὶ καλύτερο...» (Ἄ- νευ σχολίων.) «Ἐμεῖς δὲν ζοῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Ζοῦμε γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό... Ὁ Χριστιανισμὸς ὅμως δὲν εἶναι θρησκεία. Ὁ Χριστὸς δὲν ἦρθε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ κάνῃ μία θρησκεία, γιὰ νὰ μᾶς κάνῃ ἠθι- κώτερους, ἂν θέλετε καλύτερους ἀνθρώπους, για- τὶ καλύτεροι ἄνθρωποι καὶ ἠθικώτεροι ἄνθρω- ποι μπορεῖ νὰ εἶναι οἱ βουδδιστές, οἱ Βραχμᾶνες, μπορεῖ νὰ εἶναι ἄνθρωποι ποὺ ἀνήκουν σὲ ἄλλες θρησκεῖες. Ὁ Χριστὸς ἦρθε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ μᾶς κάνῃ ἕνα πρᾶγμα, μέλη τοῦ σώματός Του...» (Ἀπορία: Ἀφοῦ ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε, γιὰ νὰ κάνῃ μία θρησκεία οὔτε νὰ μᾶς κάνῃ ἠθικώτερους καὶ καλύτερους ἀνθρώπους... μπὰς καὶ ἦλθε νὰ μᾶς κάνῃ... Ἑβραίους; Λέω, μήπως...) Γενικὸ σχόλιο: Κάτι τέτοιο προφανῶς ἄκουγε καὶ ὁ μέγας μύστης τοῦ Ἑλληνισμοῦ Περικλῆς Γιαννόπουλος, γιὰ νὰ ἀποφανθῇ: «Πᾶς παπᾶς αἰσθανόμενος ὅτι εἶναι πρῶτα χριστιανὸς καὶ δεύτερον Ἕλλην, ξουραφισθήτω». Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Β. Φάκος Ταξίαρχος ἐ.ἀ., Ψυχικὸ ἀκόμη καὶ σήμερα; Ἂς θυμηθοῦμε γιὰ λίγο τὰ λόγια τοῦ μεγάλου ἐκείνου Ἕλληνα, τοῦ Ἀδαμάντιου Κοραῆ, ποὺ μετὰ τὴν πολιτικὴ ἀνεξαρτησία τῆς χώρας μας εἶχε πεῖ ἐκεῖνο τὸ πραγματικὰ τραγικό: «Δυστυχῶς τίποτα δὲν ἄλλαξε, ἡ Ἑλλάδα ἁπλῶς βγῆκε ἀπὸ τὸν ἕνα τάφο, αὐτὸν τῆς Τουρκοκρατίας, γιὰ νὰ πέσῃ σὲ ἕναν ἄλλον τάφο, αὐτὸν τῆς Ἐκκλησίας.» Ἡ δικαιολογία ὅλων των πολιτικῶν μας στὴ μετεπαναστατικὴ Ἑλλάδα ἦταν, πὼς δὲν εἶχε δῆθεν «ὡριμάσει» ἀρκετὰ ἡ κοινωνία μας, γιὰ νὰ δεχτῇ νὰ ἀποδεσμευτῇ καὶ νὰ ἀπογαλακτιστῇ ἀπὸ τὴν «μητέρα» τοῦ ἔθνους, τὴν Ἐκκλησία, γιατί ἔτσι ἤθελαν δυστυχῶς νὰ ἐμφανίζουν οἱ πολιτικοί μας τὶς σχέσεις μεταξὺ τῆς Πολιτείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ἴσως νὰ εἶχαν ἐν μέρει δίκιο, γιατί πράγματι ἡ πλειοψηφία τότε τῆς ἀπελευθερωμένης Ἑλλάδας δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαλλαγῇ τόσο εὔκολα ἀπὸ τὴ νοοτρο- πία τῆς δουλείας καὶ τοῦ ραγιαδισμοῦ, μὲ τὴν ὁποία εἶχε γαλουχηθῆ καὶ ἀνατραφῆ ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες. Σήμερα ὅμως τὰ πράγματα εἶναι πολὺ διαφορετικά. Θὰ πρέπει ὅλοι νὰ παραδεχτοῦ- με, πὼς εἶναι ἴσως ἡ πρώτη φορὰ στὴν μετεπαναστατικὴ ἱστορία τῆς χώρας μας, ποὺ ἔχει ἀρχίσει νὰ ἀμφισβητῆται στὰ σοβαρὰ πλέον ὄχι μόνο ὁ θεσμὸς τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἀκόμη τῆς Θρησκείας. Τὸ κλίμα λοιπὸν εἶναι κατάλληλο. Τὴν ὡραία ἐκείνη φράση τοῦ Θουκυδίδη, τό... «οἱ καιροὶ οὐ μενετοί», θὰ πρέπει τώρα ἀμέσως ‣