Ç ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΛΗ ηγρφλ ΑΘΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ «Μπεχλιβάνηδες», ἡ ζωντανὴ ἀνάμνηση τοῦ ἀρχαίου παγκρατίου ἀθλήματος ουριστικὸ ἀξιοθέατο στὴν Τουρκία καὶ τὴν Βουλγαρία ἀποτελοῦν οἱ ὑπαίθριοι ἀγῶνες πάλης τῶν «μπεχλιβάνηδων», τοὺς ὁποίους οἱ Τοῦρκοι προ- βάλλουν σὰν δικό τους πολιτιστικὸ στοιχεῖο. Ἀλλὰ ἡ «τουρκικὴ παραδοσιακὴ πάλη», ὅπως θέλουν νὰ τὴν ἀποκαλοῦν οἱ γείτονές μας, δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὴν καθεαυτοῦ ἑλληνικὴ πάλη, ὅπως αὐτὴ τελοῦνταν στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα μέχρι καὶ τοὺς πρώτους σύγ- χρονους Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες (βλ. Εἰκ. 1). Ἡ διαφορὰ τῆς παραδοσιακῆς πάλης μὲ τὴν ἀντίστοιχη ὀλυμπιακὴ μορφή, ὅπως ἔχει διαμορφωθῆ, εἶναι ὅτι ἡ πρώτη ἀκολουθεῖ ἕνα διαφορετικὸ τελετουργικὸ τόσο ὡς πρὸς τοὺς κανονισμοὺς (εἶναι περισσότερο ἐλεύθερη καὶ διατηρεῖ πασιφανέστατα πολλὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο παγκράτιο), ὅσο καὶ πρὸς τὴ γενικώτερη διαδικασία τέλεσης τοῦ ἀγωνίσματος. Προφανῶς οἱ περισσότεροι Τοῦρκοι ἀγνοοῦν, ὅτι ἀκόμα καὶ αὐτὲς οἱ ἰδιαιτερότητες τοῦ «δικοῦ τους» ἀγωνίσματος ἀποτελοῦν πηγαία ἔκφραση τοῦ Ἀρ- χαίου Ἑλληνικοῦ Ἀθλητικοῦ Ἰδεώδους. Γιὰ νὰ ἀπονείμουμε ὅμως «τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι», θὰ πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι