Ἡ Ἑλληνικὴ Φιλοσοφία ἀντικαθιστᾷ τὸν Φροϋδισμὸ στὴ νέα Ψυχιατρικὴ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ἡ Ψυχολογία ἀποτελοῦσε κομμάτι τῆς Φιλοσοφίας. Οἱ Ἴωνες φιλόσοφοι, ὁ Πυθαγόρας καὶ οἱ σπουδαστές του, ὁ Πλάτων καὶ οἱ Πλατωνικοί, ὁ Ἐπίκουρος, ὁ Ἐπίκτητος καὶ οἱ Στωικοὶ φιλόσοφοι, ὁ Πλούταρχος, ὁ ἰατροφιλόσοφος Γαληνὸς ὑπῆρξαν με- ρικοὶ ἀπ’ τοὺς κλασικοὺς φιλοσόφους συγγραφεῖς, ποὺ ἀσχολήθηκαν μὲ τὰ θέματα τὰ ἀφορῶντα στὴν ψυχή. Τὸ γνωμικὸ «Γνῶθι σ’ αὐτόν» ὡς κεντρικὴ ἰδέα τῆς Φιλοσοφίας, πρὶν συνδεθῇ μὲ τὸν Σωκράτη, εἶχε ἀποδοθῆ ἀρχικὰ στὸν πατέρα τῆς Φιλοσοφίας Θαλῆ τὸν Μιλήσιο. Οἱ Φυσικοὶ φιλόσοφοι ἦταν οἱ πρῶτοι ποὺ ὥρισαν τὴν σύσταση καὶ τὴν κίνηση τῆς ψυχῆς. Ἐν συνεχείᾳ ὁ Πυθαγόρας καὶ οἱ μαθητές του ἀσχολήθηκαν ἐμπεριστατωμέ- να μὲ τὶς ἀρετὲς καὶ τὶς ἀξίες τῆς ζωῆς καθὼς καὶ μὲ τὶς ψυχικὲς θεραπεῖες. Ἔκτοτε πολλὰ ἔργα γράφτηκαν γιὰ τὴν ἀγωγὴ καὶ τὴν θεραπεία τῆς ψυχῆς. Οἱ δύο ὅμως φιλόσοφοι, ποὺ ἐπηρέασαν ἄμεσα μὲ τὰ ἔργα τους τὴν σύγχρονη Ψυχολογία, ἦταν ὁ Πλάτων καὶ ὁ Ἀριστοτέλης. Η ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ Πλάτων ἔβλεπε τὰ πράγματα μέσα στὸ ὅλον τοῦ ἑνοποιημένου κόσμου του καὶ ἔθετε τὸ ἐρώτημα: «Γιὰ ποιόν σκοπό;» Γράφει ὁ καθηγητὴς Ψυ- χολογίας Α.Α. Μπόρακ στὸ ἔργο του «Ἱστορία τῆς Ψυχολογίας», σελ. 15: «Ὁ Κόσμος τῶν Ἰδεῶν τοῦ Πλάτωνος συνδέεται μὲ τὸν κόσμο τῆς ὕλης ἀφοῦ ὁ ἕνας ἀποτελεῖ προέκταση τοῦ ἄλλου. Οἱ διάλογοι τοῦ φιλοσόφου εἶναι διδακτικοὶ καὶ καθοδηγητικοί, σκοπὸ δὲ ἔχουν νὰ τακτοποιήσουν τὴν χαώδη κατάσταση τῆς ζωῆς. Ἡ διαλεκτικὴ μέθοδός του ἦταν κληρονόμημα ἀπ’ τοὺς Σοφιστές, ἡ δὲ μαιευτικὴ Σωκρατικὴ μέθοδος, ποὺ παρουσιάζεται στοὺς διαλόγους του, ἦταν ἡ πρώτη μορφὴ ψυχανάλυσης ποὺ παρουσιάστηκέ ποτε. Ὁ