ΔΑΥΛΟΣ/292, Ἰούνιος 2006 19893 ἴδιος ὁ Einstein9…» Ἀπὸ ἄρθρο τοῦ κ. Σ. Δανδουλάκη χημικοῦ μηχανικοῦ, διδά- κτορα τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Virginia, στὸ Βῆμα τῆς 8-2-1998. Δήλωση Σ. Χῶκιν στὸ Ἡράκλειο τῆς Κρήτης: «Δὲν πιστεύω ὅτι ὁ Ἀϊνστάιν ἀνα- κάλυψε τὴν τέλεια ἑνοποιημένη θεωρία. (Σ.Σ. Τὴ θεωρία δηλαδὴ ποὺ θὰ δώσῃ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα τῆς γέννησης, τῆς ὕπαρξης καὶ τῆς ἐξέλιξης τοῦ Σύμπαντος.) Δούλευε σὲ λάθος κατεύθυνση, διότι δὲν πίστευε στὴν Κβαντική, ποὺ εἶναι βασικὴ στὴν Φυσική. Ἂν εἶχε ἀνακαλύψει μία ἑνοποιημένη θεωρία, θὰ τὴν εἶχε δημοσι- εύσει.» Ἴσως τὰ ἐπεξηγηματικὰ σχήματα νὰ ἀποτελοῦν τὴν ἀχίλλειο πτέρνα τῆς γνώσης. Εἶναι ὅμως ἀπαραίτητα παρόλα τὰ μειονεκτήματά τους. Ἂς θεωρήσουμε τώρα ἕνα σωματίδιο μηδενικοῦ φορτίου (βλ. Σχ. ἀριστερά). Ἂς τὸ πλησιάσουμε… Ἀνακαλύπτουμε στὴ συνέχεια, ὅτι δὲν ἔχουμε ἕνα ἀλλὰ δύο... Ἐξαίφνης ἀναδύεται ἀπὸ τὸ «μηδέν» ἕνα ζεῦγος, μιὰ δυάδα, ἀποτελούμενη ἀπὸ ἕνα θετικὸ καὶ ἕνα ἀρνητικὸ φορτίο. Ἀποτέλεσμα; Πάλι «μηδέν». (Τὸ μηδὲν δὲν ὑπάρχει στὰ ἀρχαιοελληνικὰ Μαθηματικά. Ἐμφανίζεται στὴ Λογιστική, ἕναν ἄλλο κλάδο τῶν ἀρχαιοελληνικῶν Μαθηματικῶν, ποὺ χρησιμο- ποιοῦσαν οἱ νεαροὶ μαθητὲς γιὰ τοὺς ὑπολογισμούς.) Τί ἀκριβῶς συμβαίνει; Μᾶλλον ἔχουμε ἕνα νόμισμα μὲ δύο ὄψεις, μὲ κάθε ἐπι- φύλαξη. Στὴ μία βρίσκεται τὸ μηδέν, στὴν ἄλλη τὸ ἄπειρο. Αὐτὴ ἴσως νὰ εἶναι ἡ ἀρχέγονη δυάδα, ποὺ ἐκπηγάζει ἀπὸ τὴν μονάδα. Ἄλλος θεωρεῖ ὡς δημιουργὸ τοῦ Σύμπαντος τὸ ἄπειρο ἢ χάος, ἄλλος τὸ τίποτα ἢ μηδέν. Στὴν πραγματικότητα ἔχου- με τὴν μονάδα, ποὺ διαχωρίζει τὴν ὕπαρξή της στὴ δυάδα-δίπολο, μηδέν-ἄπειρο. Τὴ συνέχεια τὴν παρακολουθοῦμε στὴν Φύση. Ἡ «ἀνυπαρξία» ἢ «μηδέν» διαχωρίζεται σὲ δύο ὑποστάσεις, μιὰ θετικὴ καὶ μία ἀρνητικὴ καὶ ἔτσι ἀρχίζει ἡ δημιουργία, ὅπως εἴδαμε στὰ τροχιακά. Ἀποτέλεσμα τῆς διεργασίας αὐτῆς εἶναι ἡ «ἄπειρη» δημιουργία, ποὺ ἀντιλαμβανόμαστε μὲ τὶς αἰσθήσεις μας καὶ τὰ ἐπιστημονικά μας ὄργανα, δηλαδὴ ἕνα «ἄπειρο», ποὺ ἐκπηγά- ζει ὅμως ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ «ἀνυπαρξία». Τέλος, ἂν ὅλη ἡ ἀνωτέρω «ἄπειρη» δημιουργία χωριστῇ σὲ δύο κατηγορίες, σὲ θετικὰ καὶ ἀρνητικά,10 θὰ ἔχουμε πάλι ὡς ἀποτέλεσμα ἕνα ἀθροιστικὸ «μηδενικό». Ἔτσι ὅμως ἔχουμε ἐπανέλθῃ στὴν ἀρχικὴ «λογιστική» ἀνυπαρξία, στὴν ἄλλη ὄψη τοῦ Πλατωνικοῦ νομίσματος-διπόλου. Στὴν πραγματικότητα, ἐπιστρέφοντας στὸ ἀρχικὸ σημεῖο, ἀτενίζουμε νοερὰ τὴν μονάδα τῆς δημιουργίας. 10. Στὴν Φύση ὑπάρχουν καὶ ἄλλες δυάδες ἐκτὸς τῶν θετικῶν καὶ ἀρνητικῶν φορτίων. Ἀκο- λουθεῖ ἡ συνένωση ὅλων στὴν Ἀπολλώνιο μονάδα, τὸν μοναδιαῖο Ἥλιο (Ὑπερίωνα). Παναγιώτης Ἀδαμάκος Μαθηματικὸς