ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἱερὸς σκοταδισμὸς Προκάλεσε παγκόσμιο ἀποτροπιασμὸ πρὸ τριῶν περίπου ἐτῶν τὸ θέαμα στοὺς τη- λεοπτικοὺς διαύλους φανατικῶν Ταλιμπὰν στὸ Ἀφγανιστάν, ποὺ κατέστρεφαν γιγαν- τιαῖα ἀνάγλυφα ἀγάλματα τοῦ Βούδα πυροβολῶντας τα. Ὅμως τὰ ἐγκλήματα καὶ οἱ καταστρο- φὲς τῶν χιλιάδων ἀρχαίων μνημείων, ποὺ προκάλεσαν οἱ ἅγιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως οἱ Θε- όδωροι, ὁ Νικόλαος, ὁ Κωνσταντῖνος, ὁ Θεοδόσιος καὶ πολλοὶ ἄλλοι, διδάσκονται ἀπ’ τὴν ὀρ- θόδοξη τριτοκοσμικὴ παιδεία μας σήμερα ὡς πράξεις θεάρεστες καὶ ἀναγκαῖες. Ἄλλωστε καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος συνηθίζει σὲ δηλώσεις του νὰ τονίζῃ, πὼς οἱ ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξί- ας δὲν κατέστρεψαν, ἀλλὰ «ἐξάγνισαν τοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναούς», προφανῶς ἀπὸ τοὺς «δαί- μονες» ποὺ κατοικοῦσαν μέσα τους. Καὶ ὁ ὑπνωτισμένος κοσμάκης περιμένει ἐδῶ καὶ μιάμιση χιλιετία τὰ θαύματα τῶν «ἁγίων Ταλιμπάν», γιὰ νὰ θεραπευτῇ, νὰ προκόψῃ καὶ νὰ ἐξελιχθῇ. Β.Μ. Ἀνασταίνονται οἱ παντρεμένοι; Ἀπὸ σχετικὸ μὲ τὸν Κώδικα ντὰ Βίντσι τηλεοπτικὸ διάλογο μεταξὺ ἑνὸς δημοσιογράφου καὶ ἑνὸς μητροπολίτη: ΔΗΜ.: Δὲν καταλαβαίνω, γιατί ὁ παντρεμένος Χριστὸς δὲν εἶναι Χριστός. ΜΗΤΡ.: (Ἔξαλλος): Δὲν εἶναι! Γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι! ΔΗΜ.: Μὰ τί σημασία ἔχει τὸ ἂν εἶναι παντρεμένος ἢ ὄχι; ΜΗΤΡ.: (Ἀκόμη πιὸ ἔξαλλος): Γιατὶ ὁ παντρεμένος Χριστὸς δὲν θὰ ἀναστηθῇ ἀπὸ τὸ μνῆμα! Γι’ αὐτὸ ἔχει σημασία! ΔΗΜ.: Γιατί; Μόνο οἱ ἀνύπαντροι ἀνασταίνονται; Χωρὶς Σχόλια. Ι.Λ. Ἔψιλο, ὄμικρο, ὕψιλο Οἱ σύγχρονοι φωστῆρες, ποὺ ἔχουν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν μόρφωση τῶν παιδιῶν μας, ἔβαλαν στόχο καὶ τὸ Ἀλφάβητο. Οἱ μέχρι τώρα γλωσσικὲς μεταρρυθμίσεις (βλ. μονοτονικό) δὲν τοὺς κα- θησυχάζουν· ἀντίθετα διαπίστωσαν προβλήματα στὶς ὀνομασίες τῶν γραμμάτων καὶ ἔσπευσαν νὰ τὶς «διορθώσουν». Στὸ βιβλίο τῆς Α΄ Δημοτικοῦ «Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ» διδάσκονται τὰ γράμμα- τα ε, ο, υ χωρὶς τὸ τελικὸ ν. Δηλαδὴ ἔψιλο, ὄμικρο, ὕψιλο. Εὐτυχῶς ποὺ ἔγινε αὐτὴ ἡ ἀφαίρεση, καὶ τὰ παιδιὰ δὲν θὰ μπερδεύωνται μὲ τὸ (ν) τῆς καθαρεύουσας καὶ τοῦ συντηρητισμοῦ· καὶ ἀ- πελευθερωμένα ἀπὸ ἀγκυλώσεις τοῦ παρελθόντος θὰ προοδεύσουν. Τοὺς ξέφυγε βέβαια τὸ ὠ- μέγα, ποὺ μὲ τὴν ἴδια λογικὴ ἐκσυγχρονισμοῦ πρέπει νὰ τὸ λέμε ω-μεγάλο. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὅποιος προφέρει δυνατὰ τὰ φωνήεντα ε, ο, υ, χωρὶς τὸ τελικὸ (ν), θὰ νιώ- σῃ τοὐλάχιστον μιὰ γλωσσικὴ ἀναπηρία, ἂν ὄχι ἀηδία. Κάποια ἀνάλογη πνευματικὴ ἀναπηρία μπορεῖ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν «χωρὶς αἰδώ» ἀλλοίωση τοῦ Ἀλφαβήτου, γιὰ νὰ μὴν θεωρηθῇ αὐ- τὴ κακόβουλη καὶ ὑποκινούμενη ἀπὸ σκοτεινοὺς ἐγκεφάλους. Κ.Μ. «Πολιτισμός» Πόλις, πολιτισμός· (ρῆμα πολιτίζω, μτγν. πολιτεύω), πολίτης (ἐκ τοῦ πτόλος, πόλος). Πολιτι- σμός· διεύθυνση τῶν πολιτικῶν πραγμάτων τῆς πολιτείας (Διογ. Λαέρτιος 4,39), κατάσταση τῆς κοινωνίας, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀποδεσμευτῆ ἀπὸ τὴν φυσικὴ ἐπίδραση καὶ διὰ τῆς παιδεί- ας ἔχει ἀναπτύξει ἠθικόν, καλαισθητικόν, πνευματικὸν βίον ἐνσυνείδητον. Στηρίζεται στὸν ἄν- θρωπο καὶ τὴν ἐλευθερία, στὴν παιδεία καὶ Ἐπιστήμη, γιὰ τὴν πνευματικὴ δημιουργία. Ἡ κλα- σικὴ παιδεία γεννᾷ πολιτισμόν, μὲ τὸ «γνῶθι σαυτόν» συμβάλλει στὴν μόρφωση καὶ ἠθικὴ τε- λείωση τοῦ ἀνθρώπου· μαζὶ μὲ τὴν Ἐπιστήμη χρέος ἔχει τὴν ἀνάδειξη ἀξιῶν, τὴν ἀνάπτυξη προ- σωπικότητας ἐλεύθερης, μὲ τὸ «γιγνώσκειν ἑαυτόν», μὲ ἐλεύθερη ἐπικοινωνία, ἰσηγορία, ἰσονο- ‣