ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΜΕΓΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Τὸ μεγαλεῖο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στοὺς τομεῖς τῆς Προόδου καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ «Οὐδὲ ὑπάρχει κανεὶς ἄλλος ἀνὴρ μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων ἢ τῶν βαρβάρων, ὁ ὁποῖος νὰ ἔπραξε τόσα πολλὰ ἢ τόσο μεγάλα κα- τὰ τὸ πλῆθος ἢ τὸ μέγεθος κατορθώματα.» (Ἀρριανός, «Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις».) ἶναι ὁ μόνος ποὺ ἀγαπήθηκε, τιμήθηκε καὶ τιμᾶται μέχρι σή- μερα ἀπὸ τοὺς λαοὺς ποὺ κατέ- κτησε, χωρὶς ποτὲ νὰ θεωρηθῇ κατακτητὴς ἀλλὰ εὐεργέτης καὶ φωτοδότης. Ἔδωσε σάρκα καὶ ὀστᾶ στοὺς βαθύτερους πόθους της ἀν- θρωπότητας. Ἂν ἀπομονώσουμε παντελῶς τὸν πολεμικὸ χαρακτῆρα τῆς ἐκ- στρατείας, διαπιστώνουμε, ὅτι ἔδωσε μεγάλη βαρύτητα σὲ τομεῖς ὅπως ἦταν ὁ πολιτισμός, ἡ παιδεία, τὰ ἔργα ὑποδομῆς, ποὺ τοῦ ἀπέδωσαν τὸν τίτλο τοῦ ἐκπολιτιστῆ, ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ἔδινε βάση σὲ ἀξίες ποὺ ἀναβαθμίζουν τὸ ἐπίπεδο ζωῆς. Ὀπαδὸς τῆς αἰσθητικῆς, φιλότιμος, ἔχοντας βαθειὰ ἐπίγνωση τῆς δομῆς τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, τῆς κοινωνίας ἀλλὰ καὶ τῆς εὐθύνης του, ὑπῆρξε πραγματικὸς ἡγέτης. Δὲν λειτούργησε ποτὲ μόνος, γεγονὸς ποὺ θὰ σήμαινε ὅτι ὑπερεκτιμοῦσε τὶς δυνατότητές του. Δὲν διέθετε τέτοιες ἀνασφά- λειες. Γνώριζε πολὺ καλά, ὅτι ἡ ἐπιτυχία καὶ ἡ ἐπίτευξη τοῦ στόχου εἶναι ἀπο-