ψυχαγωγία μὲ τὴν ἀρχαία ἔννοια, δηλ. «θεραπεία τῆς ψυ- χῆς» μέσα ἀπὸ διαδικασίες «ἀποδομήσεως» καὶ ἀναγεν- νήσεώς της, ἀπετέλεσε ζητούμενο σχεδὸν ὅλων τῶν πα- ραδοσιακῶν κοσμοαντιλήψεων. Ἀπὸ τὶς ἐπὶ τούτου ἐν- στικτώδεις μαγικὲς πρακτικὲς τῶν πρωτογόνων μέχρι τὶς πιὸ συνειδητοποιημένες ἑλληνικὲς λατρεῖες τοῦ Διονύσου καὶ τοῦ Πανὸς ἡ μουσικὴ ὑπῆρξε τὸ κοινὸ μέσο αὐτῆς τῆς μορφῆς ἀναζήτησης. Ἔχει εἰπωθῆ, ὅτι ἡ ρὸκ μουσικὴ ἀποτελεῖ ἴσως τὴν μοναδικὴ ἰσχυρὴ διονυσιακὴ ἐπιβίωση στὸν σημερινὸ Δυτικὸ Πολιτισμὸ (διευκρινίζουμε, ὅτι ἐννοοῦμε τὴν αὐθεν- τικὴ ρὸκ καὶ ὄχι τὶς εὐτελεῖς ἀπομιμήσεις της, ποὺ κατασκευάζονται καὶ προβάλλον- ται μαζικὰ ἀπὸ πολυεθνικὲς δισκογραφικὲς ἑταιρεῖες). Οἱ πηγές της μποροῦν νὰ ἀ- ναζητηθοῦν στὶς πρὸς τιμὴν κυρίως τοῦ Διονύσου ὀργιαστικὲς τελετουργικὲς μου- σικὲς τῆς Ἀρχαιότητας, οἱ ὁποῖες –παρὰ τὴν γνωστὴ χριστιανικὴ ἀπαγόρευση– ἐ- πιβίωσαν στὸ εὐρωπαϊκὸ δημοτικὸ τραγούδι, καὶ τῶν ὁποίων τὰ ὕδατα διακλαδί- στηκαν μέσα στοὺς αἰῶνες, γιὰ νὰ ξαναβρεθοῦν μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σὲ κοινὴ ροὴ στὴ σύνθεση τῶν πολιτισμικῶν καταβολῶν τῶν ἀποίκων τῆς βορειοαμε- ρικανικῆς ἠπείρου. Ἀπὸ ἐκεῖ ὁ συγκεκριμένος μουσικὸς τρόπος ἐπαναδιαδόθηκε ἀ- νανεωμένος τεχνικὰ (π.χ. τὸν θεμελιώδη ρόλο τῶν διαφόρων ἐθνικῶν παραλλαγῶν τοῦ πανάρχαιου ζουρνᾶ ἀνέλαβε παγκοσμίως ἡ ἠλεκτρικὴ κιθάρα, ἐπιτυγχάνοντας παρόμοια ψυχολογικὰ ἀποτελέσματα) καὶ ἐκφραστικὰ σὲ ὅλον σχεδὸν τὸν Δυτικὸ Κόσμο μὲ τέτοια σαρωτικὴ πνευματικὴ ἐπιρροή, ὥστε νὰ συνδράμῃ μαζὶ μὲ ἄλλους παράγοντες στὴ δημιουργία ἐποικοδομητικῶν κοινωνικῶν ἐκρήξεων, μὲ ἀποκορύ- φωμα τὸ γνωστὸ φαινόμενο τῆς δεκαετίας τοῦ 1960 καὶ τῆς μόνιμης ἐπιδραστικότη- τάς του στὶς σύγχρονες κοινωνίες.