20170 ΔΑΥΛΟΣ/295, Ὀκτώβριος 2006 περιγράφει ὁ νεοπυθαγόρειος Ἰάμβλιχος. Καὶ τέλος ἦλθαν καὶ οἱ ἱερεῖς τῆς αἱρέσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ, πού, ἐκμεταλλευόμενοι ψυχωσικὲς καταστάσεις, πραγματοποιοῦν... ἐξορκισμοὺς διαμόνων. Ἐν κατακλεῖδι γίνεται προφανές, ὅτι ἡ χρο- νικὴ περίοδος 8ος αἰ. π.Χ.-5ος αἰ. μ.Χ., ὅπου ἄνθησε ἡ Φιλοσοφία μόνο στὴν Ἑλλάδα, δὲν ἦταν ἕνα «θαῦμα», ὅπως διδάσκεται στὰ σχο- λεῖα, ἀλλὰ μία φιλότιμη προσπάθεια ἐπανα- σύνδεσης μὲ τὴ Χρυσῆ Ἐποχὴ (ἴσως 10.000 π.Χ.), μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἄφησε μνημεῖα, ὅπως οἱ πυραμίδες, ἀνὰ τὴν ὑφήλιο καὶ πού, συγκρι- νόμενη μὲ τὴν ἐποχὴ τοῦ Πλάτωνος, ἀπέχει πόρρω σ’ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς. Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Σαρρῆς Σκάλα, Λακωνία Οἱ ξένοι βασιλεῖς καὶ αὐτοκράτορες Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Ἦλθα διακοπὲς στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀγό- ρασα τὸν «Δαυλό» (τεῦχος 293). Εἶχε πέσει στὰ χέρια μου παλιὰ ἐδῶ στὴν Σουηδία τεῦ- χος σας καὶ μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τὸ περιο- δικό σας. Ἔχετε δίκαιο γιὰ αὐτὰ ποὺ γρά- φετε γιὰ τὴν χριστιανοσύνη –καὶ γενικὰ γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν φυσικὰ θεοῦ υἱός, μᾶλλον ἦταν νόθος γυιὸς Ρωμαίου στρατιώτη. Ὅμως δὲν μποροῦμε νὰ θάψουμε καὶ νὰ σβήσουμε μὲ μία μονοκονδυλιὰ τὴν Βυζαν- τινὴ Αὐτοκρατορία, ἐπειδὴ –καὶ πολὺ σωστὰ βέβαια– δὲν χωνεύουμε τὸ ἱερατεῖο, καὶ νὰ στηρίζουμε τὴν ἄποψη αὐτὴ στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ αὐτοκράτορές της δὲν ἦσαν Ἕλληνες. Λοιπὸν ἐδῶ στὴν Σουηδία εἶδα κάποτε ἕναν κύριο, ποὺ στὴν Ἑλλάδα τὸν ἀποκα- λοῦν Glyksoympoyrg, ξένον κ.τ.λ. Σὲ ἐκπομπὴ τῆς τηλεόρασης τῆς Σουηδίας αὐτὸς ὁ ξένος λοιπόν, ὁ μὴ Ἕλληνας, ὅταν τὸν ρώτησε ἡ Σουηδέζα δημοσιογράφος γιὰ τὸ λεγόμενο Μακεδονικό, ἀπήντησε ὡς ἐξῆς: «Ἐὰν ὁ παπ- ποῦς μου ὁ Κωνσταντῖνος ἔκανε καλύτερη δουλειὰ καὶ ἔφτανε μέχρι τὰ Σκόπια, δὲν θὰ εἴχαμε σήμερα Μακεδονικὸ πρόβλημα.» Εἴπατε τίποτα γιὰ ξένους βασιλεῖς καὶ αὐτο- κράτορες; Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ περιοδικό σας εἶναι πολὺ ἀξιόλογο, ἐκπληκτικὸ θὰ ἔλεγα, καὶ τώρα ποὺ σᾶς βρῆκα δὲν χανόμαστε. Ἀθανάσιος Σαρδελλῆς Μηχανολόγος, Σουηδία μου: «Ὁ ἑλληνικὸς ποιητικὸς λόγος καὶ ἡ αἰσθητικὴ τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων.») ἀπὸ τηλεοράσεως καὶ ὁ καθηγητὴς καὶ λεξικογράφος Γιῶργος Μπαμπινιώτης. Καὶ ταῦ- τα πάντα, διότι ἡ Ποίησή μας (καὶ αὐτὸ ἰσχύει γιὰ τοὺς πραγματικοὺς ποιητές) δὲν εἶ- ναι προσῳδιακὴ ἀλλὰ τονική. Καὶ προκαλῶ οἱονδήποτε καθηγητὴ τῶν πανεπιστημίων μας νὰ τὸ διαψεύσῃ. Κανεὶς δὲν θὰ μπορέσῃ. Ἐπανερχόμενος εἰς ὅσα ἔπραξαν καλῇ τῇ πίστει ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου καὶ ὁ Γεώρ- γιος Ράλλης, ἀλλὰ ποὺ ἀπέβησαν γιὰ τὴν Γλῶσσα καταστροφικά, ἔχω νὰ τονίσω τὰ ἑξῆς: Τὸ λάθος ποὺ ὑπῆρχε στὰ ἑκάστοτε Συντάγματα, νὰ θεωρῆται ἐπίσημη γλῶσσα τοῦ Κράτους ἡ Καθαρεύουσα, ἐπανελήφθη κατ’ ἀντίστροφο φορὰ μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Γεωργίου Ράλλη τώρα πλέον γιὰ τὴν Δημοτική, παροραθέντος ἐπιπολαίως τοῦ γεγονό- τος ὅτι καὶ οἱ δύο εἶναι κόρες τοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου, ἰσότιμες καὶ ἰσοδύναμες. Τὸ ὅτι ὑφίσταται δυσχέρεια γιὰ τοὺς πολλοὺς μὲ τὴν ἐκμάθηση τῶν δύο γλωσσικῶν συνόλων (εἶναι δύσκολος ὁ ἐπιμέρους χαρακτηρισμὸς τῶν δύο (2) πραγματικοτήτων τῆς ἑνιαίας Γλώσσας μας) εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο. Τὸ νὰ ἀπεμπολῆται ὅμως τὸ ἕνα, γιὰ νὰ λυθῇ δῆθεν τὸ γλωσσικό μας πρόβλημα μὲ τὸ πνεῦμα τῆς κλίνης τοῦ Προ- κρούστη, εἶναι ἀπαράδεκτο καὶ κυριολεκτικῶς καταστροφικό. ‣