ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Τί θὰ γίνῃ μὲ τὴν τεράστια ἐκκλησιαστικὴ περιουσία; Κύριε διευθυντά, Οἱ μελέτες κι οἱ ἀποκαλύψεις τοῦ «Δαυλοῦ» εἶναι ἀπαραίτητες, ὅπως ἀπαραίτητη εἶναι κι ἡ ἀλλαγή, ἡ ἀπαλλαγὴ τῆς ἑλληνικότητας ἀπὸ ἄχρηστα ἀσιατικὰ στοιχεῖα, ἡ θρησκευτικὴ με- ταρρύθμιση, ποὺ βαθμηδὸν καθίσταται κοινω- νικὴ ἀνάγκη, ἡ ἀνασύνταξή μας καὶ τόνωση τῆς αὐτοπεποίθησής μας, τὸ προβάδισμα στὶς ἑλληνικὲς ἀξίες, γιὰ νὰ γιορτάσουμε τὴν ἀνά- ταση τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων. Ὁ ἑλληνικὸς Λόγος ἀναζητεῖται καὶ πάλι. Καὶ στὰ οἰκονομικά: Δὲν πρέπει ἐπιτέλους νὰ ἐπωφεληθοῦμε κι ἐμεῖς ὅλοι ἀπ’ τὴν τερά- στια περιουσία καὶ τὰ ἔσοδα τοῦ χριστιανι- κοῦ ἀρχοντολογιοῦ (ἀφορολόγητα ὀφέλη ἀπὸ διαθῆκες, ἰδιοκτησίες; Πόση εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία; Γιατί ἆραγε δὲν προχωράει τὸ Κτηματολόγιο;); Τὰ σεβαστὰ κονδύλια ἀπ’ τὰ εὐρωπαϊκὰ ταμεῖα, ἀπ’ τὸν θρησκευτικὸ τουρισμὸ κι ἄλλες ἀφορολόγη- τες ἐπιχειρήσεις τοῦ ἱερατείου ποῦ πᾶνε; Μᾶς κοστίζουν πολὺ ἀκριβὰ ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ νεο-Φαναριῶτες. Οἱ ἀνάγκες μας εἶναι πολ- λές, κι εἶναι ἄδικο νὰ ζητιέται μόνον ἀπὸ μᾶς ἡ πληρωμὴ τοῦ λογαριασμοῦ καὶ νὰ δανειζώ- μαστε, γιὰ ν’ ἀνταπελξέλθουμε. Ποιός θὰ τολ- μήσῃ τὸ ἐγχείρημα, ὥστε ν’ ἁπαλύνῃ ἔτσι τὴ ζωὴ τῶν ἑκατομμυρίων μισθωτῶν καὶ συντα- ξιούχων; Μερικοὶ ρωτοῦν, πρὸς τί οἱ ἀλλαγές; Γιὰ νὰ γυρίσουμε πίσω στὴν «εἰδωλολατρία» τῶν ἀρ- χαίων; Κι ἀπαντῶ: Οἱ Ἕλληνες ξεχώριζαν γιὰ τὴν παιδεία τους κι οἱ θεοί τους δὲν γινόντου- σαν αἰτία πολέμων. Ἄλλοι ἔφεραν τὸ Χριστι- ανισμό, μὲ στόχο ν’ ἀντικαταστήσουν τὸν Ἑλ- ληνικὸ Πολιτισμό, ἐκμεταλλευόμενοι τότε τὴ σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων, σφάζοντας καὶ κατα- στρέφοντας. Τὰ μισοκατάφεραν, γι’ αὐτὸ συ- νεχίζουν. Ἄρα σήμερα χωρὶς διαχωρισμὸ καὶ οἰκονομικὴ ἀποκατάσταση θὰ συνεχίζουν νὰ ἐπιβάλλουν στὴ νεο-δουλομᾶζα μιὰ ζωὴ γε- μάτη ἀντιφάσεις, ἀσταθῆ, γιὰ νὰ παραμένῃ ἄβουλη, παίγνιο στὰ χέρια ἐπιτήδειων. Ὑπερβολή; Καθόλου, κι ὅσοι μποροῦν, ἂς ἀρχίσουν νὰ σκέπτωνται. Μὲ τιμὴ Νικηφόρος Πολίτης Μουρνὲ Ρεθύμνης ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΕ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ Κύριε διευθυντά, Εἶμαι κάτοικος Νάξου καὶ θεατὴς μιᾶς πραγματικότητας, ποὺ πολὺ θὰ ἤθελα νὰ ἀνατραπῇ, τοὐλάχιστον σὲ σχέση μὲ τὸ παρελθόν. Δὲν εἶμαι αἱρετικὸς οὔτε ἀντιρ- ρησίας, ἁπλᾶ πονάω αὐτοὺς ποὺ ἔχασαν τὴ ζωή τους τὴν περίοδο τοῦ «ὁλοκαυτώ- ματος», ἀλλὰ δὲν θὰ τοὺς βρῆτε σὲ καμμία λίστα. Διδάχτηκα γιὰ κάποιο «ὁλοκαύ- τωμα», κάπου μακριὰ ἀπὸ τὴν πατρίδα μου καὶ ἔπρεπε νὰ περάσω τὴν 3η δεκαετία τῆς ζωῆς μου, γιὰ νὰ μάθω γιὰ ἕνα ὁλοκαύτωμα ἀκριβῶς στὴν πατρίδα μου. Τὸ χωριό μου, ἡ Κόρωνος τῆς Νάξου, τὸ 1938 εἶχε 1.950 κατοίκους, ἕνα χωριὸ ποὺ ἀσχολοῦνταν κατεξοχὴν μὲ τὴν ἐξόρυξη τῆς σμύριδας, πλούσιο γιὰ τὰ δεδομένα τῆς ἐποχῆς, βρέθηκε τὸ 1944 μὲ 400 κατοίκους λιγώτερους. Στὰ διάφορα μέτωπα ἀπὸ τὸν Ἑλληνοϊταλικὸ πόλεμο μέχρι τὸν ἐθνικοαπελευθερωτικὸ ἀγῶνα οἱ νεκροὶ δὲν ξεπερνοῦν τοὺς 20. Ποῦ πῆγαν οἱ ὑπόλοιποι; Ἂν σκάψετε στὶς αὐλὲς τῶν σπι- ‣