20482 ΔΑΥΛΟΣ/298, Ἰανουάριος 2007 ται, θὰ σᾶς εἰποῦν, ὅτι δὲν τὶς ἀντέχουν. Μὲ ποιό δικαίωμα λοιπὸν οἱ ἄνθρωποι τῶν καναλιῶν ἀποφασίζουν νὰ βομβαρδίζουν τὸν κοσμάκη, ποὺ ἔχει τόσα δικά του βάσανα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του καὶ μὲ αὐτά, ποὺ εἶναι ὅ,τι τραγικό, φρικτό, ἀνατριχιαστικό, θλιβερὸ καὶ ὅ,τι ἄλλο θέλετε, ποὺ συμβαίνουν στὸν κόσμο, διότι πρέπει νὰ δείξουν, ὅπως λένε χυδαῖα, ὅσο γίνεται περισσότερο «αἷμα καὶ σπέρμα»; Ποιός λοιπὸν θὰ περιμαζέψῃ αὐτοὺς τοὺς κυρίους, ποὺ ἀποφασίζουν νὰ μᾶς τσακίσουν ψυχικὰ καὶ νὰ μᾶς ἀρρωστήσουν, χωρὶς νὰ μᾶς ρωτήσουν; Καὶ ἐπειδὴ δὲν φαίνεται δυστυχῶς πουθε- νὰ στὸν ὁρίζοντα κανένας τέτοιος, παρὰ τὶς συνήθεις φλυαρίες –κενὲς περιεχομένου– ἀπὸ τὰ διάφορα ραδιοτηλεοπτικὰ συμβούλια καὶ ἄλλους θεωρητικὰ ὑπεύθυνους, μήπως θὰ εἶ- ναι προτιμότερο νὰ ἀπαλλαγοῦμε σχεδὸν τε- λείως, πλὴν ἐλαχίστων ἴσως περιπτώσεων, ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη τῆς Τηλεοράσεως μὲ τὸν δι- ακόπτη μας, καὶ ἂς κάνουν ὅσες μετρήσεις θέ- λουν οἱ κύριοι αὐτοί; Μὲ ἐξαιρετικὴ τιμὴ Γ. Θεοδωρόπουλος Ἰατρός, Ἀθήνα Πῶς «ἐξυπηρετοῦν» οἱ ἑλληνικὲς βιβλιοθῆκες Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Σὲ πρόσφατη ἐπίσκεψή μου στὴν Δημητσά- να, ἡ ὁποία (δια)φημίζεται γιὰ τὴν ἐκ τριάκον- τα πέντε χιλιάδων τόμων βιβλιοθήκη της, εἶδα σημαντικοὺς τόμους καὶ κατ’ ἀρχὴν χάρηκα, διότι θὰ μὲ ἐφωδίαζε μὲ κάποια φωτοαντίγρα- φα σπανίων ἑλληνικῶν κειμένων. Ὅμως δυ- στυχῶς προσέκρουσα στὴν ἄρνηση τῶν ὑπαλ- λήλων της, ὅτι αὐτὰ δὲν φωτοαντιγραφοῦν- ται, ἐπειδὴ εἶναι παλαιὰ καὶ ἐπειδὴ ἐπίσης – καίτοι ἄκρως καλοστεκούμενα– πέραν κάποι- ας ἡμερομηνίας... ἀπαγορεύεται ἡ φωτοαντι- γραφή τους. Πλὴν ὅμως ἡ βιβλιοθήκη τοῦ Βρεταννικοῦ Μουσείου δὲν μοῦ εἶχε ἀρνηθῆ ἤδη ἀπὸ τοῦ ἔτους 1966 νὰ μοῦ χορηγήσῃ φωτοαντίγρα- φο περὶ τῆς «Αὐτοματοποιητικῆς» τοῦ Ἥρω- νος τοῦ Ἀλεξανδρέως, ἐκδόσεως τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἄλδου Μανουτίου καὶ μοῦ τὸ ἀρνοῦνται οἱ Συνέλληνες; Ἐρωτῶ λοιπὸν διὰ τοῦ «Δαυ- τυρεῖ. Ἔτσι ὁ Ἕλληνας, πρῶτος αὐτός, διερεύνησε τὴν φύση, ποὺ «κρύπτεσθαι φιλεῖ» κατὰ Ἡράκλειτον, καὶ ἔθεσε τὶς πρῶτες ἐρωτήσεις καὶ ἀπαντήσεις περὶ αὐτῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ «ἀληθοῦς ὄντος». Τρίτο οὐσιαστικὸ συστατικὸ εἶναι τὸ ἀγαθόν, ποὺ γιὰ τὸν Ἕλληνα ἐκφράζει τὴν γνώση, τὴν ρώμη καὶ τὴν βούληση σὲ ἀκμαιότητα καὶ ἰσόρροπη ἀνάπτυξη μεταξύ τους. Νοῦς φιλοσοφῶν, σῶμα ἀθλούμενο καὶ βούληση σθεναρὴ ἦταν τὰ γνωρίσματα τοῦ ἀγαθοῦ ἄνδρα Σωκράτη, ποὺ ὑπῆρξε φιλόσοφος, ἀθλητής-πυγμάχος ἀλλὰ καὶ ἄφοβος πολεμιστής. Τὸ κατὰ τὸν Σοφοκλῆ «κόποις τἀγαθὰ κτῶνται» ὑπονοοῦσε τὴν νοητική, σωματικὴ καὶ ἠθικὴ τελείωση τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὄχι τὴν ἀπόκτηση ὑλικῶν ἀγαθῶν. Τέταρτο σημαντικὸ στοιχεῖο εἶναι ἡ προσήλωση πρὸς τὸ δίκαιον, δηλαδὴ τὸ δίκαιο τοῦ φυσικοῦ νόμου, ποὺ ἐξέφραζε τὴν ἀνάγκη τοῦ φυσικοῦ κόσμου, στὸ ὁποῖο κατὰ τὸν Πλάτωνα «ἀνάγκᾳ καὶ θεοὶ πείθονται», ἀλλὰ καὶ ἡ προσήλωση πρὸς τὸ κοινωνικο- πολιτικὸ δίκαιο, ποὺ μπορεῖ μὲν νὰ μὴν εἶχε αὐτούσια φυσικὴ ὀντότητα, ἀλλὰ νὰ ἦταν καὶ «κατὰ σύμβασιν», καὶ στὸ ὁποῖο οἱ πολίτες τῆς πόλεως-κράτους εἶχαν προσχωρή- σει σκοποῦντες στὴν ἁρμονικὴ κοινωνικὴ συμβίωση καὶ προκοπή. Τὸ δίκαιον ποὺ ἐξέ- φραζε ἡ νομοθεσία τοῦ Λυκούργου καὶ τοῦ Σόλωνος ἔμειναν ἄλλωστε στὴν παγκόσμια ἱστορικὴ συνείδηση ὡς οἱ πρῶτες ἐμπερίστατες, ἀλλὰ καὶ μὴ «θεόσταλτες», δικαιοδοτι- κὲς συλλογὲς νόμων ὑψηλοῦ καθολικοῦ κύρους. Ἀλλὰ καὶ ἡ τυφλὴ «Θέμις» ἐξακολου- θεῖ νὰ ἀποτελῇ διεθνῶς τὸ σύμβολο τῆς δικαιοσύνης, χωρὶς αὐτὸ νὰ εἶναι τυχαῖο. ‣