ΔΑΥΛΟΣ/300, Μάρτιος 2007 20691 ρα ἐνομίζετο...», καὶ «...ἐὰν μποροῦσαν νὰ κα- τασκευάσουν αὐτό, τί ἄλλο μποροῦσαν νὰ κάνουν;...» καὶ τοῦ καθηγητοῦ τοῦ Μονάχου François Charette, «...Ἡ μεγαλύτερη ἐρώτηση εἶναι, γιατί ἡ Τεχνολογία ἐξαφανίστηκε γιὰ περισσότερο ἀπὸ 1.400 χρόνια, πρὶν ἐμφα- νισθῇ σὲ λιγώτερο προχωρημένη μορφή...» ἔχουν βαρύνουσα σημασία. Τὴν ἀπάντηση στὸν καθηγητὴ τῆς Ἱστορίας ἔχει δώσει ἀπὸ τὸ μετερίζι του μὲ πενιχρὰ μέ- σα ὁ «Δαυλός» τὰ τελευταῖα 25 χρόνια. Πρῶ- τα οἱ ἄξεστοι Ρωμαῖοι, ὅπως ὁ Σύλλας καὶ οἱ ὅμοιοί του, ποὺ κατέστρεψε ὅλα τὰ μεταλλι- κὰ ἀριστουργήματα κυρίως τῶν Δελφῶν, γιὰ νὰ κόψῃ νομίσματα γιὰ τοὺς λεγεῶνες του, καὶ μετὰ ὁ Νέρων καὶ οἱ ὅμοιοί του, ποὺ μετέ- φερε τὰ περισσότερα ἀγάλματα, κυρίως τῆς Ὀλυμπίας στὴ Ρώμη, γιὰ νὰ στολίσῃ τοὺς οἴ- κους τῶν εὐγενῶν. Ἕνα καράβι μὲ κλοπιμαῖα τοῦ εἴδους ἀπὸ τὴ Ρόδο μαζὶ μὲ τὸν ὑπολογι- στὴ ἦταν κι’ αὐτό, ποὺ βυθίστηκε στὰ Ἀντικύ- θηρα. Καὶ ὅπως εἰρωνικὰ σχολιάζουν οἱ κα- θηγητές, ἀμφιβάλλουν, ἂν θὰ μποροῦσαν οἱ Ρωμαῖοι νὰ τὸν χρησιμοποιήσουν, παρὰ νὰ διακοσμήσουν κάποια βίλλα. Φυσικὰ μετὰ ἦλθαν οἱ ἀγροῖκοι Θεοδόσιος, Ἀλάριχος, Ἀρ- κάδιος Ἰουστινιανὸς καὶ ὅλη ἡ στρατιὰ τῶν μισερῶν ἀνθελλήνων, ποὺ ἀκόμη μνημονεύ- ονται ἀπὸ τὸ σύγχρονο Ρωμαίικο θρησκευτι- κο-πολιτικὸ κατεστημένο, γιὰ νὰ κάψουν καὶ ἀφανίσουν ὅλη τὴ γνώση. Συνεπῶς ἡ ἀπάν- τηση στὸ Γερμανὸ καθηγητὴ Charette εἶναι ἁπλῆ καὶ λακωνική. «Δόξα τῷ Γιαχβὲ = Ἀλ- ληλούια!» Τελειώνω μὲ μία φράση τοῦ τέως Σοβιετι- κοῦ ἡγέτη Γ. Ἀντρόπωφ: «...Ἄν ποτε βρεθῇ ζωὴ σὲ ἄλλους πλανῆτες, θὰ περάσουμε πρῶ- τα ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ τελωνεῖα...» Μὲ πατριωτικοὺς χαιρετισμοὺς Δρ Γιάννης Γιαννικόπουλος Γαστροεντερολόγος, Λὸς Ἄντζελες, Καλιφόρνια Οἱ ὑπάλληλοι ποὺ δὲν προσφέρουν καμμιὰ ἐργασία στὸ Κράτος Κύριε διευθυντά, Ἀπὸ τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν οἰκογέ- νειες, φυλές, ἔθνη, ὑπάρχει μία βασικὴ ἀρχὴ στὶς σχέσεις ἐργασίας καὶ ἀμοιβῆς. Ὅμως στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα παρατηρεῖται τὸ πρωτοφα- νὲς στὴν Ἱστορία φαινόμενο, μιὰ τάξη ἀνθρώ- ποιμένα-καθηγητῆ πατρὸς Μεταλληνοῦ) καὶ τὸ κράτος τους Ρωμανία, καθ’ ὅσον εἶναι ὑπο- κρισία ἀπὸ τὴν μιὰ νὰ λέγεσαι Ἕλληνας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ πιστεύῃς σὲ μία θρησκεία ποὺ οἱ Γραφές της ὑβρίζουν καὶ ἀπειλοῦν τοὺς Ἕλληνες. Μ’ ἄλλα λόγια ἀντιστρέφω τὸ ἐρώτημα καὶ ρωτῶ, «Πῶς θὲς νὰ λέγεσαι Ἕλληνας ἀξιωματικός, ὅταν ἀσπάζεσαι τὸ “ἐξε- γερῶ τὰ τέκνα σου Σιών, ἐπὶ τὰ τέκνα τῶν Ἑλλήνων”»; Καὶ στὸ τέλος τῆς γραφῆς ὁ κ. Σούρλας: 1ον. νὰ ἀφήσῃ τὶς ἐπερωτήσεις στὴν Βουλὴ περὶ ἀφαίρεσης τοῦ τίτλου ἀπὸ τὸν κ. Ἀν- τωνιάδη καὶ νὰ ἀρχίσῃ τὶς ἐρωτήσεις γιὰ συναδέλφους του, ποὺ ἔχουν καταλάβει πολιτι- κοὺς θώκους, χωρὶς νὰ ἔχουν ὑπηρετήσει τὴν Πατρίδα, καθὼς καὶ γιὰ τοὺς συναδέλφους του, ποὺ «ὑπέστειλαν σημαῖες», «παίρνουν μίζες ἀπὸ τὰ ὁπλικὰ συστήματα ἀφήνοντας ἀθωράκιστο τὸν τόπο» κ.λπ., 2ον. νὰ παραδεχτῇ δημοσίως, ὅτι σήμερα οἱ Ἕλληνες ἀξιωματικοὶ ἀνέρχονται στὴν ἱε- ραρχία βάσει τῶν πολιτικῶν τους πεποιθήσεων καὶ τῶν δημοσίων σχέσεων ποὺ διαθέτουν εἴτε μὲ πολιτικὰ γραφεῖα εἴτε μὲ τοὺς κατὰ τόπους ἐπιχειρηματίες καὶ ὄχι μὲ κριτήριο τὸν ἐπαγγελματισμό τους (σημ.: θυμίζω τὶς λίστες ἐπὶ Ὑπουργίας κ. Παπαντωνίου καὶ τὴν πα- ραίτηση πρώην ναυάρχου). Μὲ τιμὴ Μ.Κ.