20794 ΔΑΥΛΟΣ/301, Ἀπρίλιος 2007 ἐπαληθεύσω στὴ συνείδησή μου τὶς ἀπόψεις τοῦ ναυάρχου Ἀντωνιάδη γιὰ τὸ κατὰ πόσον ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἢ ὄχι αἱμοσταγὴς καὶ αἱμοδιψὴς θρησκεία. Μεταφέρω λοιπὸν ἀπὸ τὸν: «Κατὰ Ἰου- δαίων Λόγον Δ΄» τὴν μετάφραση τοῦ λόγου τοῦ κορυφαίου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας πα- τριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «...Κι ἂν ἀκόμη φονεύσῃ κά- ποιος κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ φόνος αὐ- τὸς εἶναι ἀπὸ κάθε φιλανθρωπία καλύτερος, ἐνῷ ἂν κάποιος ἀπὸ λύπη δείξῃ εὐσπλαγ- χνία καὶ φιλανθρωπία παρὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ μποροῦσε ἡ φειδὼ αὐτὴ νὰ ἀποβῇ πιὸ μιαρὴ ἀπὸ ὁποιοδήποτε φόνο. Γιατὶ δὲν εἶναι ἡ φύση τῶν πραγμάτων, ἀλλ’ οἱ ἀποφά- σεις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκεῖνες, ποὺ κάμνουν τὰ πράγματα νὰ εἶναι καλὰ ἢ κακά. » Ὁ Φινεὲς λοιπόν, ποὺ διέπραξε σὲ μία στιγμὴ δύο φόνους, φονεύοντας ἕναν ἄνδρα καὶ μία γυναῖκα, τιμήθηκε μὲ τὸ ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης, ἐνῷ αὐτὸς ὄχι μόνο δὲν μόλυνε μὲ τὸ αἷμα τὰ χέρια του, ἀλλὰ καθαρώτερα τὰ ἔκαμε.» Βλέπετε λοιπόν, ὅτι ἔχουν ἀπόλυτο δίκαιο ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι δροῦν σήμερα μὲ τὴν: autodafé = πράξη πίστης = κάψιμο τῶν ἀπί- στων, ὅπως ἀναφέρει ὁ κ. Λάμπρου, ἀκολου- θῶντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Γιαχβέ, τὶς ὁποῖες με- ταφέρει σ’ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες ὁ «φωστήρ» Ι. Χρυσόστομος, τοῦ ὁποίου τὰ ὀστᾶ, ὅπως διάβασα, ἔφερε ἀπὸ κάποιο μοναστήρι στὴν Ἀθήνα ὁ κ. Χριστόδουλος καὶ ζήτησε ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες νὰ τὰ προσκυνήσουν, «γιὰ νὰ λάβουν τὴ χάρη του»; Οἱ σημερινές, 18/1, χαρούμενες καμπανο- κρουσίες ἦταν γιὰ τὸν ἅγιο Κύριλλο, ὁ ὁποῖ- ος ἀκολουθῶντας τὴ «θεϊκὴ τοῦ Κυρίου Ἰη- σοῦ Χριστοῦ ἐντολή»: «...πλὴν τοὺς ἐχθρούς μου ἐκείνους, τοὺς μὴ θελησαντές με βασιλεῦ- σαι ἐπ’ αὐτοὺς ἀγάγετε ὧδε καὶ κατασφάξα- τε αὐτοὺς ἐμπροσθέν μου», (Λουκᾶ, ΙΘ-27), κατέσφαξε τὴν Ἑλληνίδα φιλόσοφο Ὑπατία στὴν Ἀλεξάνδρεια, καθαρίζοντας ἔτσι τὰ χέ- ρια του ἀπὸ τὸ αἷμα της, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ τὰ προσκυνοῦν ἄφοβα καὶ μὲ τὸν δέοντα σε- βασμὸ τὰ κοπάδια τῶν πιστῶν. Μὲ ἐκτίμηση Παναγιώτης Ἰατροῦ Θεσσαλονίκη Ἀβραὰμ ὁ «δίκαιος» καὶ Βιβλικὴ Ἀριθμητικὴ Κύριε διευθυντά, Ἐπιλέγω ὡρισμένα ἱερὰ κείμενα, ἐξ αὐτῶν ποὺ διαβάζονται τὴν περίοδο τοῦ Πάσχα στὶς ἐκκλησίες τῆς Ἑλλάδος: α. Ρωμαίους δ΄, 3, 22: «Ἐπειδὴ τί λέγει ἡ γραφή; “Καὶ ἐπίστευσεν Ἀβραὰμ εἰς τὸν θε- θάρρος καὶ ἡ ἀνδρεία. Ἄλλωστε ἀνδρεῖος δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν φοβᾶται, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ κυριαρχεῖ στὸν φόβο του χάριν μιᾶς ὑψηλῆς ἰδέας. Στὴν σύγχρονη ἐποχὴ ὁ φόβος προέρχεται κυρίως ἀπὸ ἐσωτερικὰ αἰτία καὶ ὄχι ἐξωτερικά, εἶναι πάμπολλες οἱ φαντασιακὲς φοβίες καὶ τεραστία ἡ ἐσωτερικὴ ἀδυναμία σκέψης τοῦ ἀνθρώπου. Φαινόμενα ὅπως τῶν «θαυμάτων» θεραπείας ἀπὸ ἕνα πτῶμα καλογέρου στὴ Μονὴ Ἀγάθωνος Λαμίας ἢ ἐκεῖνο τῆς «φραπελιᾶς» δείχνουν σὲ τί βαθμὸ δεισιδαίμονος αὐτοεξευτελισμοῦ καὶ τεράστιας ἀδυναμίας ὀρθοῦ λόγου ἔχουν ὁδηγήσει τὸν σημερινὸ Ἕλληνα ἡ μεσαιωνικὴ τρομοφοβία, ποὺ ἀσκεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἡ ἀπουσία ὀρθολογικῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας, ποὺ δυστυχῶς χαρακτηρίζει τὴν σημερινή μας κρατικὴ Ἐκπαίδευση ἀφ’ ἑτέρου. Μὲ ἐκτίμηση Γεώργιος Λαγωνίκας