ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ «Μέχρι τὸ καλυμμαύχι»! Ὁ Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος κατήγγειλε ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο τῆς ΝΕΤ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ὅτι «εἶναι βουτηγμένος στὸ παραδικαστικὸ μέχρι τὸ καλυμμαύχι του», καὶ πώς, «ἂν ἀπαριθμήσῃ τὶς παρανομίες του, θὰ ἐκραγῇ ὅλη ἡ Ἑλλάδα». Οἱ καταγγελίες αὐτὲς δημοσιεύθηκαν τὴν ἴδια ἡμέρα σὲ πολλὲς ἐφημερίδες. Ἡ δική μας ἀπορία μπροστὰ σὲ τέτοιες τρομερὲς καταγγελίες εἶναι: Δὲν ὑπάρχει εἰσαγγελέας νὰ ἐπέμβῃ αὐτεπάγγελτα; Ὁ κ. Σανιδᾶς τί κάνει; Ὁ κ. Σανιδᾶς δὲν διάβασε τὰ δημοσιεύματα; Ἐπαληθευόμαστε ἔτσι, ὅταν στὴν ἴδια στήλη τοῦ τεύχους 286 στὸ σχόλιο ὑπὸ τὸν τίτλο «Ἱερὸς ξιφίας» γράφαμε γιὰ τὴ δῆθεν κάθαρση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σκανδάλων, ὅτι «οἱ διωκόμενοι ἀποτελοῦν τὴν “μαρίδα”, κι ὁ “ξιφίας” κρύβεται ἀλλοῦ. Ἡ Ρωμιοσύνη προστατεύει τὴν “ἱερότητά” της». Γ.Λ. Δὲν προάγονται χωρὶς ὑπογραφὴ ἱερέα Στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα οἱ νέοι στρατιω- τικοὶ ὁρκίζονται ὑποχρεωτικὰ κατὰ τὴ διάρκεια θρησκευτικῆς τελετῆς, ἐνῷ ὁ θρησκευτικὸς (ἐπὶ τοῦ Εὐαγγελίου) ὅρ- κος ἐπιβάλλεται καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες περι- πτώσεις στὸ στράτευμα. Ὅταν ἕνας ἀνθυ- πασπιστὴς γιὰ παράδειγμα προάγεται σὲ ἀξιωματικό, πρέπει νὰ ὁρκίζεται παρου- σίᾳ στρατιωτικοῦ ἱερέα, ἐνῷ ἀπαιτούμε- νο γιὰ τὴν προαγωγή του ἔγγραφο εἶναι τὸ πρακτικὸ ὁρκωμοσίας ὑπογραμμένο ὁπωσδήποτε ἀπὸ τὸν ἱερέα. Στὴν φωτογραφία εἰκονίζονται οἱ ἀνθυπολοχαγοὶ τάξεως 2006 κατὰ τὴν τελετὴ ὁρκω- μοσίας τους (ἀρχεῖο Στρατιωτικῆς Σχολῆς Εὐελπίδων). Γ.Γ. Μία ἄλλη Ἀμερικὴ «Ὁραματίζομαι μία Ἀμερική, ὅπου ὁ χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ Κράτους θὰ εἶναι ἀπόλυ- τος – ὅπου κανένας καθολικὸς ἱεράρχης δὲν θὰ λέῃ στὸν Πρόεδρο (ἀκόμη κι ἂν αὐτὸς εἶναι καθολικός), πῶς νὰ ἐνεργήσῃ, καὶ κανένας προτεστάντης ὑπουργὸς δὲν θὰ λέῃ στοὺς ἐνο- ρίτες του, ποιόν νὰ ψηφίσουν –ὅπου καμμία Ἐκκλησία ἢ ἐκκλησιαστικὴ σχολὴ δὲν θὰ ἐπι- χορηγῆται ἀπὸ τὰ δημόσια ταμεῖα οὔτε θὰ χαίρῃ τῆς κρατικῆς εὔνοιας…Προσβλέπω σὲ μία Ἀμερική, ἡ ὁποία δὲν θὰ εἶναι οὔτε καθολικὴ οὔτε προτεσταντικὴ οὔτε ἰουδαϊκή–, ὅπου κα- νεὶς ἀξιωματοῦχος δὲν θὰ ζητᾷ ἢ θὰ λαμβάνῃ ὁδηγίες σὲ θέματα Πολιτικῆς ἀπὸ τὸν πάπα, τὸ Ἐθνικὸ Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν ἢ ὁποιαδήποτε ἱερατικὴ ἀρχή – ὅπου ὁ Κλῆρος δὲν θὰ ἐπι- διώκῃ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν θέλησή του ἄμεσα ἢ ἔμμεσα στοὺς πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας.» (Τζὼν Φ. Κέννεντυ, ἀπὸ τὸν λόγο ποὺ ἐξεφώνησε στὴν Ὑπουργι- κὴ Σύνοδο τοῦ Χιοῦστον, 12 Σεπτεμβρίου 1960.) Τί θὰ ἔλεγε ὁ Τζὼν Κέννεντυ, ἂν ζοῦσε στὴ σημερινὴ Ἀμερική, ὅπου ὁ πρόεδρος κατάν- τησε φερέφωνο τῶν θεοκρατῶν της καὶ πιστεύει ὅτι «συνομιλεῖ μὲ τὸν Θεό»; Α.Γ. ‣