ΒΙΒΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ χω φτάσει πιὰ σὲ μιὰ ἡλικία, ποὺ μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ παρουσιάζω (μετὰ τὰ τόσα καὶ τόσα ποὺ ἔχω πε- ράσει) τὸν ἑαυτό μου σὰν ἕνα ταπεινὸ παράδειγμα. Γιατὶ τὸ παράδειγμα βγαίνει ἀπὸ μία πράξη ποὺ ἔγινε, ἀπὸ μία ζωὴ ὑπαρκτή, δηλαδὴ τὴν ἱστορία μου καὶ κατ’ ἐπέκταση τὴν ἱστορία μας.» Θὰ ἀσχοληθῶ μόνο μὲ τὸ κεφάλαιο τῶν σχέσεών μου μὲ τὴν ὀργανωμένη πνευματικὴ καθοδήγηση, χωρὶς νὰ μακρηγορήσω. Στὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς μου, στὸ «μαντρί» τοῦ σχολείου, μὲ δίδαξαν κυρίως πῶς νὰ γίνω ἕνας καλὸς χριστιανὸς καὶ πειθήνιο στρατιωτάκι τῆς «πλειοψηφίας» τοῦ κοινοβουλίου. Ζοῦσα τὴν περίοδο τοῦ... «πίστευε». Στὴν πράξη, στὴ ζούγκλα τῆς βιοπάλης, ἄλλα βρῆκα, κι ἄρχισαν τὰ γιατί καὶ τὰ «μὰ πῶς»... Γιὰ καλὴ μου τύχη γνωρίστηκα μ’ ἄλλους «ἀτίθασους» καὶ μαζί τους πέφτοντας μὲ τὰ μοῦτρα στὴν ἐξωσχολικὴ πληροφόρηση, διαβάζοντας στὰ διαλείμματα τῆς δουλειᾶς, βρεθήκαμε στὸν κόσμο τοῦ «ἐρεύνα»! Ἦρθαν καὶ χρόνια καταπίεσης, ἀλλὰ λίγο ἀργότερα ἐμφανίστηκε ὁ «Δαυ- λός», ποὺ τοῦ χρωστῶ πολλά. Ἀμέτρητες ἀνακατατάξεις δημιουργήθηκαν μέσα μου. Πολλὰ ἀπ’ τὰ γιατί καὶ τὰ «μὰ πῶς» ἀπαντήθηκαν χωρὶς ἀπειλὲς ἀπὸ τοὺς ἐνταγμένους. Ὅσες λιγώτερες ἀμφιβολίες εἶχα τόσο πιὸ ἤρεμος ἔνοι- ωθα. Ἀπέρριψα τὴ μυθ-ιστορία τῆς λεγόμενης Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης ὡς συρραφὲς φαντασιώσεων ἐξουσιαστῶν, ποὺ προφανῶς κατ’ εἰκόνα κι ὁμοίωση προβάλλουν θεοὺς καὶ προφῆτες ἐγωπαθεῖς, αἱμοσταγεῖς, κλέπτες καὶ μοιχούς, ποὺ σπρώχνουν λαοὺς σὲ ἀκατονόμαστες βιαιοπραγίες ἐναντίον ἄλλων λαῶν καὶ ποὺ κατασκευάζουν ἐσωστρεφεῖς μαυροφορεμένους μονα- χοὺς ἢ ταλιμπὰν ἕτοιμους ν’ ἀκολουθήσουν τὰ παραδείγματα τέτοιων θεῶν. Κατασκευάσματα, ποὺ διαιροῦν καὶ φανατίζουν. Κατασκευάσματα ποὺ πα- ραποιοῦν τὴ γνώση ἀρχαιότερων λαῶν, κατ’ ἐξοχὴν τῶν Ἑλλήνων, γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα λαῶν, ποὺ δὲν ἔχουν νὰ κάνουν σὲ τίποτα μὲ τὴν ἑλληνικότητα. Ἀπέρριψα τὴν παραπλάνηση ἀπ’ τοὺς κατευθυνόμενους ἀντιπροσώπους τῶν αὐτοδιωρισμένων «ἀντιπροσώπων» -δύο λίαν προσοδοφόρα ἐπαγγέλ-