ΤΟ «ΔΙΔΥΜΟ» ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ- ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ Ἡ οἰκονομικὴ καὶ νομικὴ ἐξουσία τοῦ Φαναρίου θεσμὸς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ φέρῃ εἰς πέρας καὶ τὴν φορομπηχτική του τακτική, ἀνά- μεσα στὴ δογματικὴ καὶ τελετουργική του δομή, ἔπρεπε νὰ στηρίζεται στὰ προνόμια(1), τὰ ὁποῖα τοῦ ἀναγνώρισε ὁ «θεοστήρικτος» ἄναξ, ποὺ καὶ γι’ αὐτὸν δούλευε. Καὶ ποιός ἦταν αὐτός; Ποιός ἄλλος ἀπὸ τὸν Μωάμεθ τὸν Πορθητή, ὁ ὁποῖος ἑρμήνευε τὰ γεγονότα σὲ μεγάλο βάθος χρόνου, ὡς διορατικὸς πολιτικός. Αὐτὸς λοιπόν, γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ ἑνώσῃ διοικητικὰ τὸ κράτος του, καὶ γιὰ νὰ συνε- χισθῇ ὁμαλὰ ἡ πρώην παραγωγικὴ διαδικασία τῆς βυζαντινῆς φεουδαρχίας μὲ τοὺς ραγιᾶδες ὡς δουλοπάροικους, προσυπέγραψε πανυγυρικὰ τὶς ἀκόλουθες ρῆτρες:  Ὁ πατριάρχης τῶν Γραικῶν δὲν εἶναι ἐχθρὸς τοῦ Ὀθωμανικοῦ Κράτους ἀλλὰ φίλος καὶ ὑποστηρικτής.  Ὁ πρῶτος μετὰ τὴν Ἅλωση Οἰκουμενικὸς πατριάρχης τῆς Πόλης Γεννάδιος ἀναγνω- ρίσθηκε ἀπὸ τὸ σουλτάνο ὡς «Millet Basi», ἀρχηγὸς ἐθνότητας, ἡ ὁποία μάλιστα (προεκτεινόμενη σ’ὁλόκληρη τὴν Βαλκανικὴ χερσόνησο) κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πολιορκίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καθωδηγήθηκε ἀπὸ τὸν Γεννάδιο Σχολάριο, τὸν πρωθυπουργὸ Λουκᾶ Νοταρᾶ καὶ τοὺς ἀντιπαπικοὺς θεολόγους καλαμαρᾶδες νὰ πιστέψῃ ὅτι: «Εἶναι θέλημα θεοῦ ἡ Πόλη νὰ τουρκέψῃ.» Ὕποπτη θέση, ἡ ὁποία διευκόλυνε σὲ πολὺ μεγάλο βαθμὸ τὸν πολιορκητὴ τῆς πάλαι ποτὲ βασιλίδος τῶν πόλεων. (1) Δὲν ἀντιστέκομαι στὸν πειρασμὸ τῆς ὁμολογίας μου, ὅτι δὲν χώνεψα καθόλου τὴ θέση τοῦ Γιάννη Κορδάτου, κομμουνιστῆ ἱστορικοῦ, ὁ ὁποῖος παραδέχεται: «Τὰ σουλτανικὰ προνόμια πρὸς τὸ Πατριαρχεῖο ὠφέλησαν τοὺς ραγιᾶδες»! ΔΑΥΛΟΣ 305, Σεπτέμβριος 2007  21221