Ï ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΚΑΙ Ç ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΚΛΙΚΑΣ Ἀνάλυση τῆς ρωμαίικης παθογένειας χωρὶς ἀναστολὲς καὶ χωρὶς πάθος «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι» εἶναι μία ἀπὸ τὶς γνωστότερες πεποι- θήσεις τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Δίπλα σὲ ἄλλες ἐξίσου γνωστές, ὅπως «μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύοντες», ἢ παραινέσεις ὅπως «πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα» κ.ἄ. συμβάλλει στὴ σύνθεση μιᾶς ὡλοκληρωμένης ἀντίληψης περὶ ἀνθρώπου καὶ στὴ δημιουργία ἑνὸς συγκεκριμένου ἀνθρωπότυπου. Ὁ ἀνθρωπότυπος αὐτὸς χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν διὰ βίου ἐμμονὴ στὴν ἐπίτευξη τῆς ἀποκλειστικὰ προσωπικῆς του ψυχικῆς «σωτηρίας» (πα- ραμένει ἀδιευκρίνιστο ἀπὸ τί, ἂν καὶ ἔχουν περάσει δεκαεννέα αἰῶνες χριστιανικῆς θεολογίας). Σύμφωνα μὲ τὶς προηγούμενες ρήσεις γιὰ τὴν «σωτηρία», γι’ αὐτὴ δὲν ἀπαιτεῖται καμμιᾶς μορφῆς πνευματικὴ ἐξέλιξη, ἀντιθέτως θεωρεῖται ὅτι ἡ τελευταία ἐπενεργεῖ ἀνασταλτικὰ στὴν ὅλη προσπάθεια. Τὴν προσπάθεια του αὐτὴ γιὰ «σωτηρία» ὁ χριστιανικὸς ἀνθρωπότυπος τὴν ἀντιδιαστέλλει πρὸς ἐκεῖνες, ποὺ θὰ τοῦ ἐξασφαλίσουν μία καλλίτερη μοῖρα, ὅπως εἶναι ἡ ὁποιαδήποτε δραστηριότητά του ὡς προσώπου. Τὸ δικαίωμά του στὴν τελευταία τὸ ἀντιλαμβάνεται ὡς περιττὸ βάρος, ἀπὸ τὸ ὁποῖο παραιτεῖται μὲ ἀνακούφιση, ἐκχωρῶντας το στὶς ἀντίστοιχες «αὐθεντίες» τῆς ἐγκόσμιας καὶ ἐπουράνιας ἐξουσίας. Ὑπάρχει λοιπὸν στὸν Χριστιανισμὸ μία θεμελιώδης ἐπιλογὴ τῆς ἰδιωτείας καὶ ἄρα μία ἐπακόλουθη –καὶ διακηρυγμένη– ροπὴ πρὸς τὴν βλακεία. Θὰ μποροῦσε νὰ ἀντιτάξῃ κανείς, ὅτι καὶ στὸν προχριστιανικὸ κόσμο ὑπῆρχαν πνευματικὰ συστήματα, ποὺ ἔθεταν κάποιο εἶδος προσωπικῶν ψυχικῶν στόχων, ΔΑΥΛΟΣ 305, Σεπτέμβριος 2007  21291