ΕΓΕΛΟΣ: Ἡ ἀποτυχημένη ἀπόπειρα ἀναίρεσης τῆς Λογικῆς τῶν Ἑλλήνων φιλοσόφων Γερμανὸς φιλόσοφος Ἕγελος (1770-1831) ὑπῆρξε πολυγραφώτα- τος. Ἔγραψε: «Ὁ βίος τοῦ Ἰησοῦ» (1795), «Ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὰ συστήματα τῶν Φίχτε καὶ Σέλλιγκ» (1801), μὲ τὸν Σέλλιγκ ἐξέδιδαν τὴν «Κριτικὴ Ἐφημερίδα τῆς Φιλοσοφίας» (1802 καὶ 1803), τὴν «Φαινομενολογία τοῦ Πνεύμα- τος» (1807), τὴν τρίτομη «Ἐπιστή- μη τῆς Λογικῆς» (1812-1816), τὴν «Ἐγκυκλοπαίδεια τῶν Φιλοσοφι- κῶν Ἐπιστημῶν» (1817), τὶς «Βασι- κὲς Ἀρχὲς τῆς Φιλοσοφίας τοῦ Δι- καίου» (1821) καὶ τὴν «Φιλοσοφία τῆς Ἱστορίας» (1827). Στὸ δοκίμιό μας αὐτὸ θὰ ἀσχο- ληθοῦμε μόνο μὲ τὴν «Ἐπιστήμη τῆς Λογικῆς» τοῦ Ἑγέλου. Εὐγενὴς φιλοδοξία τοῦ φιλοσόφου ἦταν νὰ προωθήσῃ τὴ Λογικὴ μὲ τὴν σύνθε- ση τῶν ἀπόψεων τῶν Ἡράκλειτου (535-475 π.Χ.), Πλάτωνα (429-347 π.Χ.), Ἀριστοτέλη (384-322 π.Χ.), χωρὶς δυστυχῶς νὰ τὸ καταφέρῃ. Ἡ ἐπίδραση τῆς Φιλοσοφίας τοῦ Ἑγέλου ἀσκήθηκε μὲ διάφορους τρόπους (διαλεκτι- κὴ μέθοδος τοῦ Μαρξισμοῦ, Φαινομενολο- γία, Ὑπαρξισμὸς κ.ἄ.). Μὲ τοὺς φιλοσοφι- κούς του νεολογισμοὺς ὅμως δὲν κατώρθωσε νὰ ἀναιρέσῃ τὴν Λογικὴ τῶν ἀρχαίων Ἑλλή- νων φιλοσόφων.