Ç ΧΑΩΔΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ -ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Ἀνάλυση τῆς θεμελιακῆς ἔννοιας «Λόγος» ἶναι γνωστό, ὅτι ὣς τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατο- ρία χωρίστηκε σὲ δύο τμήματα, Δυτικὴ καὶ Ἀνατολική, ἡ Ἑλληνικὴ Σκέψη, Φιλοσοφία καὶ λατρεία- θρησκεία, μὲ διαφορετικὴ ἔννοια τῆς σημερινῆς, ἦταν ἡ ἐπικρατοῦσα τοὐλάχιστον σὲ ὅλους τοὺς παραμεσόγειους λαούς. Τὴν ἐποχὴ ὅμως ἐκείνη ὁ αὐτοκράτορας τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρα- τορίας Κωνσταντῖνος, ὁ ἀποκαλούμενος Μέγας, εὐνόησε γιὰ τοὺς δικούς του λόγους τὴν ἐπέκταση τῆς τότε ἀναπτυσσόμενης χριστιανικῆς θρησκεί- ας. Οἱ ἡγήτορες τῆς νέας αὐτῆς θρησκείας, παρακλάδι τῆς ἰουδαϊκῆς μὲ τὶς ὅποιες δογματικὲς διαφορές, εἶχαν τὴ διορατικότητα νὰ ἀντιληφθοῦν, ὅτι κάθε προσπάθειά τους θὰ ἦταν μάταιη καὶ ἀναποτελεσματική, ἂν δὲν ἔδειχναν ὅτι ἡ νέα αὐτὴ θρησκεία ἦταν μία ἐξέλιξη τῆς μέχρι τότε ἐπικρατούσας ἑλληνικῆς λατρείας τῶν ἀνθρωπογενῶν φυσικῶν θεῶν. Δὲν ἀρκέσθηκαν ὅμως μόνο σ’ αὐτό, ἀλλὰ διάφοροι ταγοὶ τῆς νέας θρησκείας προσπάθησαν νὰ συνενώσουν μὲ διάφορους τρόπους τὴν ἀρχαία Φιλοσο- φία μὲ τὴ νέα καὶ ἀνερχόμενη τότε χριστιανικὴ θεολογία. Ἂς δοῦμε τὴν ὀντολογικὴ καὶ κοσμολογικὴ βάση τοῦ τρόπου, μὲ τὸν ὁποῖο βλέπουν τὴν πραγματικότητα τὰ δύο αὐτά, τόσο διαφορετικὰ στὴν Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος, ἱστορικὰ μεγέθη, ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ὁ Χριστιανισμός. Καὶ συγκεκριμένα τὴν ἔννοια «Λόγος», τὴν ὁποία ὁ δεύτερος ταύτισε μὲ τὸν θεό του. ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007  21363