Ἡ Διανόηση τῆς θαυματοποιίας; Κύριε διευθυντά, «Ἀδελφοί μου, ἔμαθα πὼς μὲ τὴν χάριν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ δὲν εἶσθε Ἕλληνες, δὲν εἶσθε ἀσεβεῖς, αἱρετικοί, ἄθεοι, ἀλλ’ εἶσθε ὀρθόδοξοι χριστιανοί...» (Κοσμᾶ Αἰ- τωλοῦ, Διδαχαί, Βίος, Ἀκολουθίαι, ἔκδ.Ἀρχιμαν- δρίτου Α. Ν. Καντιώτου 1959, σ. 59.) Τὰ παραπάνω ὡς ἀπάντηση στοὺς διάφορους «κατάπληκτους» καὶ ὠργισμένους, πανεπιστη- μιακοὺς καὶ μή, ποὺ στὰ δελτία εἰδήσεων (κ. Ζουράρις) ἢ στὸν ἔντυπο Τύπο (ἐφημ. «Ἀξία», 10.03.2007, Δ. Β. Κόκκινος, ἐπίτ. Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου) μὲ ἀφορμὴ τὴ συζήτηση γύρω ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Στ΄ Δημοτικοῦ θεωροῦν πα- ραποίηση τῆς Ἱστορίας τὸ ὅτι δὲν ἀναφέρεται ὅτι ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἦταν ἱερομόναχος. Ἀλ- λὰ ἀναφέρει κανεὶς ὅτι π.χ. ὁ Κοραῆς ἦταν για- τρός; Πράγματι ὁ Κοσμᾶς ἦταν ἱερομόναχος. Ὁ σκοπός του ἦταν νὰ φτειάξῃ ἑλληνικὰ σχολεῖα ἢ ἀνθελληνικὰ κατηχητήρια; Μοναχὸς ἦταν σὲ κάποιο διάστημα τῆς ζωῆς του καὶ ὁ διδάσκα- λος τοῦ γένους Θεόφιλος Καΐρης. Μήπως εἶναι ἐξ ἴσου σημαντικὴ παράλειψη ἡ μὴ ἀναφορά του καὶ τὸ σκληρὸ τέλος του; Σὰν ἁπλὸς πολί- της ἀναρωτιέμαι, τί εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνο; Νὰ μὴν ἀναφέρωνται στὰ σχολικὰ βιβλία ἀποδε- δειγμένα ψεύδη («Λάβαρο Ἁγ. Λαύρας», «κρυ- φὰ σχολειά») ἢ ὅλοι αὐτοὶ οἱ «ἔγκριτοι τιτλοῦ- χοι», ποὺ εἴτε ἡ ἡμιμάθειά τους εἴτε ὁ ἐγκλεισμός τους σὲ κομματικὲς καὶ θρησκευτικὲς στροῦγ- κες τοὺς ἀφαιρεῖ κάθε ἀντικειμενικότητα καὶ τοὺς κάνει διχαστικούς, νὰ τὰ διδάσκουν στὰ παιδιά μας; Πάνω ἀπ’ ὅλα, ἀκόμη κι ἀπὸ τὴν Πατρίδα, τὸ προσωπικὸ συμφέρον καὶ ἡ καρριέρα στὸ δημό- σιο. Τέτοια δὲν ὑπάρχει, ἂν δὲν ἔχῃς καλὲς σχέ- σεις μὲ τὸν συγκυβερνήτη τοῦ τόπου, τὴν Ὀρθό- δοξη Ἐκκλησία. Πρόσφατα εἴδαμε τὸ μένος ἐναντίον τοῦ ναυάρχου κ. Ἀντωνιάδη καὶ τὴν πρόταση τοῦ ἀντιπροέδρου τῆς Βουλῆς κ. Σούρλα νὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ ὁ τίτλος του. (Τίτλος ποὺ κατακτή- θηκε μὲ προσπάθειες μιᾶς ζωῆς.) Βασικό τους ἐπιχείρημα, γιατί δὲ μίλαγε πρὶν καὶ μίλησε με- τὰ τὴν ἀποστράτευσή του. Μὰ ἂν μίλαγε πρίν, θὰ τοῦ ἀφαιροῦσαν κάθε δυνατότητα ἐξέλιξης καὶ προόδου. Θὰ τοῦ στεροῦσαν κάθε δυνατότη- τα νὰ κάνῃ αὐτὸ ποὺ ἀγαποῦσε καὶ στὸ ὁποῖο ἦταν ὁ καλύτερος στὴν σειρά του, πρὸς ὄφελος τῆς πατρίδας μας. Καὶ ἐνῷ εἶχα σκοπὸ νὰ τελειώσω τὰ σχόλια, ἦρθε στὸ μυαλό μου ἡ μορφὴ ἑνὸς μητροπολίτη σὲ τηλεοπτικὸ σταθμὸ νὰ διαλαλῇ, ὅτι, ἀφοῦ τὸ λέει ὁ κ. Γιαμαρέλος (ἐπίτιμος πρόεδρος ἰα- τροδικαστῶν) καὶ ὁ κ. Κουτσάφτης (πρόεδρος ἰατροδικαστῶν), ὁ λόγος ὁποιουδήποτε ἄλλου περισσεύει. Γιὰ ποιό θέμα; Οἱ ὡς ἄνω «ἔγκριτοι τιτλοῦχοι» πιστοποιοῦσαν θαῦμα στὸ σκήνωμα τοῦ Βησσαρίωνα. Ἡμιμάθεια ἢ χατήρι στὴ θρη- σκευτικὴ στροῦγκα; Σὲ ποιά πολιτισμένη χώρα δεία, ποὺ διαπλάθει ἀνθρώπους κακοήθεις, ἀσυνείδητους, χωρὶς σεβασμὸ στὴν Φύση, στὰ ζῷα, στὰ δένδρα καὶ ἡ διάχυτη τρομοκράτηση σὲ ὅποιον διανοηθῇ νὰ ἐκφράσῃ ὁτιδήποτε δὲν συμβαδίζει μὲ τὴν καθεστηκυῖα ἄποψη περὶ «δημοκρατίας» καὶ «δικαίου». Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς δὲν εἶναι μόνος του σὲ αὐτὴν τὴν χαλεπὴ θέση. (Λόγῳ τῆς ἐργασίας μου ταξιδεύω ἀρκετά, εἰδικῶς στὴν Εὐρώπη, καὶ ἔχω δεῖ «ἀρκετὰ καὶ θαυμαστά».) Ὅπως διαφαίνεται ἀπὸ τὶς τελευταῖες ἐξελίξεις ὅλοι οἱ λαοὶ τοῦ πλανήτη βρίσκονται ἢ θὰ βρεθοῦν συντόμως σὲ ἀνάλογη θέση. Εἰδικῶς οἱ χῶρες τῆς νοτίου Εὐρώπης καὶ τῶν Βαλκανίων (Πορτογαλία, Ἱσπανία, Γαλλία, Ἰταλία, Ἀλβανία, Σερβία, Κροατία, Βοσνία- Ἐρζεγοβίνη) δέχονται τεράστια πλήγματα. Μέχρι καὶ τὰ Κανάρια νησιὰ γνώρισαν τὴν «ζεστασιά» τῶν φλεγομένων δασῶν. Καὶ ὅπου τὰ δάση δὲν καίγονται, ἀποψιλώνονται ὅπως στὸν Ἀμαζόνιο, ὅπου κάθε χρόνο δασικὴ ἔκταση ἴση μὲ τὸ ἐμβαδὸν τῆς Ἑλλάδος μετατρέπεται σὲ ντουλάπια κουζίνας, ἔπιπλα καὶ διαφημιστικὰ φυλλάδια. Ὑπάρχουν πα- νύψηλα δένδρα μὲ ὕψος ποὺ ξεπερνᾷ τὰ 70-80 μέτρα, κάθε ἕνα ἀπὸ τὰ ὁποῖα χρειάζεται τὸ λιγώτερο 700 χρόνια, γιὰ νὰ μεγαλώσῃ. Ποιός ἔχει δώσει τὸ ἐγκληματικὸ δικαίωμα, ὥστε κάποιοι νὰ καταστρέφουν σὲ μερικὰ λεπτὰ αὐτό, ποὺ ἡ Φύση χρειάστηκε τόσα χρόνια νὰ μᾶς προσφέρῃ; Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ μοναδικὸ ὂν στὸν πλανήτη, τὸ ὁποῖο, ἐνῷ πρακτικὰ ‣ 21418  ΔΑΥΛΟΣ 307, Νοέμβριος 2007