ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Χριστιανὸς καὶ Φύση «...Οἱ ἀρχαῖοι ἐλάτρευον καὶ ἐθεοποίουν τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν φύ- σιν. Τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, ἡ χλόη τῶν λειμώνων, ὁ φλοῖσβος τῆς θαλάσσης, τὸ μειδί- αμα τῆς παρθένου, ὁ ἔρως τῆς πατρίδος, ὁ οἶκτος πρὸς τοὺς πάσχοντας, ἡ φρόνη- σις, ἡ ἀνδρεία ἐκαλοῦντο Ἀπόλλων, Πάν, Ποσειδῶν, Ἀφροδίτη, Ἀσκληπιός, Ἄρης, Ἀθηνᾶ καὶ εἶχον ναοὺς καὶ θυσιαστήρια. Ἀλλ’ ἅμα ἐνίκησεν ὁ Χριστιανισμός, εὐ- θὺς ἔσπευσε νὰ κρημνίσῃ βωμοὺς καὶ τεμένη, καὶ φωνὴ μεγάλη ἠκούσθη λέγουσα: «Ἀπέθαναν οἱ θεοί.» Καὶ μὴ νομίσῃ τις ὅτι ἡ κραυγὴ αὕτη ἐσήμαινεν ὅτι ὀνόματα μόνον ἐξέλιπον ἢ κατηργήθησαν ἁπλῶς οἱ τύποι τῆς ἀρχαίας λατρείας. Ἀπ’ ἐναντί- ας ἡ ἔρευνα τῶν ἐκκλησιαστικῶν μνημείων πείθει ἡμᾶς, ὅτι αὐτὴν τὴν φύσιν ἀπε- στρέφετο ὁ χριστιανός, ὅτι χρυσῆ αὐτοῦ ἐλπὶς καὶ ἄσβεστος πόθος ἦτο ὁ ὄλεθρος τῆς οἰκουμένης, ἡ ἔκλειψις τῆς ζωῆς, ἡ συντέλεια τοῦ αἰῶνος, ἣν παρίστα ὡς ἐγγί- ζουσαν καὶ ποθητήν. Ὁ νεόφυτος, καταρώμενος τὴν φύσιν ἅπασαν, ἠναγκάζετο νὰ θεωρῇ ὡς παγίδα τοῦ Σατανᾶ τὴν εὐωδίαν τοῦ ἄνθους καὶ τὸ κελάδημα τῆς ἀηδόνος. Καὶ ἐνῷ ὑπεχρε- οῦτο ν’ ἀποστρέφῃ τοὺς ὀφθαλμούς του ἀπὸ τῆς γῆς, οὐδ’ εἰς αὐτὸν τὸν οὐρανὸν ἠδύνατο ν’ ἀναπαύσῃ ἀφόβως τὸ βλέμμα, διότι κἀκεῖ εἶχε τοποθετήσει ἡ Ἐκκλησία δαίμονας καὶ πειρασμούς. Τὸ θεῖον ἄστρον τῆς πρωίας, τὸ ὁποῖον τοσάκις ἐφώτι- σε μετὰ μακρὰν ἀγρυπνίαν τὸν Ἀρχιμήδη ἀνευρίσκοντα τοὺς νόμους τῆς φύσεως, εἶχε μεταβληθῆ εἰς βδελυρὸν διάβολον ὀνόματι Ἑωσφόρον· ὁ δὲ ἀστὴρ τῆς ἑσπέρας, τοῦ ὁποίου ἡ γλυκεῖα μαρμαρυγὴ ἐσήμαινεν εἰς τοὺς θνητοὺς ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα τῆς ἀναπαύσεως ἢ τῆς ἡδονῆς, ἦτο ὁ ἀκάθαρτος δαίμων Ἀφροδίτη, ὄργανον πειρα- σμοῦ καὶ ἀπωλείας. Καὶ αὐτὸν τὸν οὐρανὸν εἶχε κατορθώσει νὰ μεταβάλῃ εἰς κό- λασιν ἡ Ἐκκλησία…» (Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Ἐμμανουὴλ Ροΐδη «Αἱ μάγισσαι τοῦ Μεσαίωνος», λίαν ἐπίκαιρο μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς καταστροφῆς τῆς ἑλληνικῆς Φύσης ἀπὸ τοὺς ὡρκισμένους ἐχθρούς της, τοὺς ρωμιούς.) Α.Γ. Μικρασιατικὴ ἡ καταγωγὴ τῶν Ἐτρούσκων Ἐκπλήξεις ἐπιφύλασσαν τὰ στοιχεῖα μελετῶν Ἰταλῶν γενετιστῶν, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ ἐξέτασαν τὸ μιτοχονδριακὸ DNA 30 σκελετῶν ἐτρουσκικῶν τάφων, κατέληξαν στὸ συμπέρασμα, ὅτι οἱ Ἐτροῦσκοι ἔχουν διαφορετικὴ καταγωγὴ ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους Ἰταλοὺς καὶ μάλιστα Μικρασιατική. Ἄλλες παράλληλες μελέτες μιτοχονδριακοῦ DNA κοπαδιῶν ἀπὸ ἀσυνήθιστα εἴδη ἀγελάδων, ποὺ συναντῶνται στὴν Τοσκάνη καὶ σύγκρισή του μὲ DNA κοπαδιῶν ἀπὸ ἄλλες περιοχὲς ἔδειξαν, ὅτι μοιάζουν πε- ρισσότερο μὲ αὐτὰ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἐνῷ τὰ ζῷα τῆς ὑπόλοιπης Ἰταλίας εἶναι ἴδια μὲ τῆς Βόρειας Εὐρώπης. Οἱ ἐπιστήμονες συμπεραίνουν, ὅτι οἱ Ἐτροῦσκοι ἔφεραν μαζί τους ζῷα ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία φθάνοντας ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο μέσῳ θαλάσσης, ἐπαληθεύ- οντας ἔτσι τὸν Ἡρόδοτο, ὁ ὁποῖος περιγράφει, πῶς οἱ Ἐτροῦσκοι ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Τυρρήνιου μετανάστευσαν ἀπὸ τὴ μικρασιατικὴ Λυδία στὴν Ἰταλία. Γ.Γ. ‣