ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἀλλαξοαρχιεπισκοπεῖες Τὸ θέαμα τῶν ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ μάχονται μὲ θεμι- τὰ καὶ ἀθέμιτα μέσα γιὰ τὴ διαδοχὴ τοῦ ζωντανοῦ ἀκόμη ἀρχιεπισκόπου, προ- κάλεσε τὴν ὀργὴ τῶν πιστῶν, τῶν δημοσιογράφων, ἀλλὰ καὶ πολλῶν τροφίμων τοῦ πλού- του τῆς Ἐκκλησίας πάσης εἰδικότητας, διαμάχη ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται γενικῶς ὡς ξέ- νη πρὸς τὸ χριστιανικὸ πνεῦμα καὶ τὴν ἱερότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ ἡ Ἱστορία λέει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο, ὅτι σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς περιπτώσεις ἀλλα- γῆς προκαθήμενου, πατριάρχη, πάπα, ἀρχιεπισκόπου κ.τ.λ. τὰ ἱερὰ μαχαίρια πάντοτε ἀκονίζονταν, καὶ σκηνὲς ἀπείρου χριστιανικοῦ κάλλους διαδραματίζονταν πάνω στὰ πτώματα ἢ καὶ στὰ ζωντανὰ σώματα τῶν ἀπερχομένων ἢ ἀποβαλλομένων ἀρχηγῶν Ἐκ- κλησιῶν. (Κάποιες ἀπὸ αὐτὲς τὶς σκηνὲς χριστιανικῆς ἀγάπης καὶ εὐσέβειας παρουσιά- στηκαν στὸ τεῦχος Σεπτεμβρίου τοῦ «Δ», τοῦ ὁποίου τὸ κύριο θέμα, ὅπως θὰ θυμοῦνται οἱ ἀναγνῶστες μας, ἦταν: «Ἀλλαξοπατριαρχίες» - Κλίκες ἱεραρχῶν ξωπετοῦσαν πατριά- ρχες ἐν ὥρᾳ λειτουργίας».) Ἡ χριστιανικώτατη αὐτὴ συνήθεια ἄρχισε ἀπὸ τὴν πρώτη σύνοδο τῆς χριστιανικῆς Ἐκ- κλησίας, ποὺ ἔγινε στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ συμμετοχὴ τῶν δώδεκα ἀποστόλων καὶ τῶν παρα- τρεχαμένων τους, στὴν ὁποία ὁ Πέτρος καὶ ὁ Παῦλος «ἔβγαλαν μαχαίρια» ὁ ἕνας ἐναν- τίον τοῦ ἄλλου καὶ ἔγιναν οἱ πρῶτοι διδάξαντες, γιὰ νὰ συνεχισθῇ τὸ φαινόμενο αὐτὸ καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς παρουσίας χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση μέ- χρι τὸ 1996, ὁπότε θνήσκοντος τοῦ τότε ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ στὸ Λαϊκὸ Νοσοκο- μεῖο οἱ παρασυναγωγὲς ἔπαιρναν τὸ χαρακτῆρα ἀγριότητας καὶ πατροπαράδοτου θεο- λογικοῦ μίσους (τοῦ περίφημου odium theologicum). Ἡ ἀναφορὰ λοιπὸν τῶν εὐσεβῶν δημοσιογράφων καὶ λοιπῶν πιστῶν στὸ ἀσυμβίβα- στο τῆς ἱερότητας μὲ τὴν ἀγριότητα τῶν ποιμένων μας ἁπλῶς δείχνει, ὅτι εἶναι ἐντελῶς ἀνιστόρητοι, ὅτι δὲν καταλαβαίνουν τίποτε, γιὰ τὸ τί σημαίνει χριστιανικὸ πνεῦμα ἤ, τὸ πιθανώτερο, ὅτι ὅλοι ἑτοιμάζουν τὰ πηρούνια τους γιὰ τὰ πλούσια ἐλέη, ποὺ προσδο- κοῦν, ὅτι θὰ ἀποκομίσουν ἀπὸ τὸ ἱερὸ θησαυροφυλάκιο τῆς Ἱερουσαλήμ, ἂν βοηθήσουν καὶ πετύχουν τὴν ἐκλογὴ κάποιας ἀπὸ τὶς ἱερὲς κλίκες. Γ.Σ.Π. Ἡ... κοστολόγηση τοῦ Φειδία... Φειδίας, Καλλικράτης, Ἰκτῖνος δὲν τιμήθηκαν κατὰ τὴν φιέστα τῆς μεταφορᾶς. Ἀντ’ αὐ- τῶν γερανοὶ τῆς μπετόβεργας καὶ τοῦ τσιμέντου διωχέτευσαν, παρ’ ὅλο τὸ ὕψος, τὸ ἀπαύ- γασμα τῆς ὀμορφιᾶς καὶ τοῦ πνεύματος γιὰ ὅλους τοὺς αἰῶνες τῆς ἀνθρωπότητας· «διω- χέτευσαν», ἂν πάρωμε τὸν ὀχετὸ ποὺ σερνόταν, καταπατῶντας τὰ ἱερὰ ἐδάφη. Ὅ,τι συσ- σώρευσε ἐδῶ καὶ 2.000 χρόνια ὁ Γιαχβέ. Στημένες σκόπιμα ἐκκλησίες (λίγη ντροπὴ ἂν εἶχαν οἱ Ἀλάριχοι, θὰ ἔπρεπε τοὐλάχιστον νὰ μὴν τὶς χτίσουν στὸ χῶρο αὐτό) στρεβλώ- νουν μὲ τὴν ἀνατολίτικη αἰσθητικὴ τὰ μάρμαρα καὶ τὴν ἀσύλληπτη ἔκφραση τῶν Καρυ- άτιδων, τὴν κορυφαία ἔκφραση ποὺ χορήγησε ἡ Φύση στὸν ἄνθρωπο, αἰσθητικὰ μετου- σιωμένη, μαζὶ μὲ τόσες ἄλλες. Παρὸν τὸ κράτος τῆς Ρωμιοσύνης, αὐτὸ ποὺ διαβάζει ἀνα- θεματισμοὺς ἐναντίον τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος στὶς ἐκκλησίες. Ἐφιαλτικοὶ οἱ βραχίο- νες τῶν γερανῶν, τέρατα τῆς μεταφυσικῆς τοῦ θεοῦ καὶ τοῦ χρήματος τοῦ Γιαχβέ, ποὺ σαρκαστικὰ παρίστατο διὰ τῶν πάσης μορφῆς ἐπίγειων ἐξουσιῶν, ποὺ ἐκάλυπταν διε- θνῶς τὴν παράτα στή... δόξα τῆς παγκοσμιοποίησης: Οἱ ὕαινες τῆς Ρωμιοσύνης καὶ τοῦ Βρεταννικοῦ Μουσείου τῶν Ἐλγινίων μαρμάρων κάτω ἀπὸ τοὺς γερανοὺς τσακώνονταν γιὰ τὴν μοιρασιὰ τοῦ σκυλευμένου πτώματος τοῦ ἀθάνατου Παρθενῶνα, ἔτσι ποὺ τὸν ‣ ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007  21535