ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΟΝΗ ΑΣΤΕΡΩΝ Ἡ φυσικοχημικὴ ἑρμηνεία Ζωῆς καὶ Θανάτου ί εἶναι ἐπιτέλους ἡ ζωὴ καὶ τί εἶναι ὁ θάνατος; Οἱ φυσικὲς ἐπιστῆμες μέχρι σήμερα ἀποφεύγουν νὰ δώσουν ἕναν ἀντι- προσωπευτικὸ ὁρισμό. Οἱ μέχρι τοῦδε φυσιολογικοί, μετα- βολικοί, βιοχημικοί, γεννητικοὶ καὶ θερμοδυναμικοὶ ὁρισμοὶ περιέχουν ἐπιφυλάξεις καὶ ἐξαιρέσεις. Οἱ Ἕλληνες φιλόσο- φοι σφράγισαν τὶς σημερινές μας γνώσεις περὶ ζωῆς καὶ θανάτου σὲ βαθμὸ ποὺ καὶ σήμερα ἀκόμη δὲν ἔχει ξεπεραστῆ. Ἡ πατρότητα τοῦ «Δένδρου τῆς Ζωῆς» ἀνήκει στὸν Πυθαγόρα καὶ ὄχι στοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἁπλῶς τὴν διαστρέβλωσαν καὶ στήριξαν ἐπάνω στὸ σύμβολό της ὁλόκληρη τὴν θεωρητική τους κοσμογονία, ὁλόκληρο τὸ πιστεύω τους, φτειάχνοντας γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ τὴν δογματικὴ Κάβ(β)αλα, ὑποστηρίζοντας ψευδῶς, ὅτι τὸ σύμβολο τοῦ Δένδρου τῆς Ζωῆς εἶναι δικό τους εὕρημα ἀπὸ τὸ ἔτος 515 π.Χ., ἐνῷ ὁ Πυθαγόρας τὸ δίδαξε στὸ σχολεῖο του στὸν Κρότωνα τῆς Σικελίας, τῆς τότε Μεγάλης Ἑλλάδος, κατὰ τὸ ἔτος 535 π.Χ. Οἱ Ἰουδαῖοι στὴν ἴδια τους δογματικὴ Κάβ(β)αλα ἀγνοοῦν, τὸ πῶς προῆλθε τὸ εἰδικὸ σχῆμα του, ἀγνοοῦν, ἐὰν ἔχῃ μαθηματικὸ ὑπόβαθρο, τὸ παίρνουν ἁπλᾶ ὡς δεδηλωμένο, χωρὶς νὰ ἀποδεικνύουν τὸ πῶς δημιουργήθηκε. Τὸ σχῆμα τοῦ Δένδρου τῆς Ζωῆς, ἐκτὸς τοῦ ὅτι παρουσιάζεται κατὰ τὶς φάσεις τῆς ροῆς τοῦ Σύμπαντος, τοῦ κόσμου, ἐμφανίζεται ἐπίσης καὶ στοὺς ἀρχικοὺς πλανῆτες, στὴν ἀνατομία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἄλλων ὄντων. Ὁ κορμὸς τοῦ Δένδρου τῆς Ζωῆς ταυτίζεται μὲ τὰ κέντρα τῶν κυμάνσεων τοῦ ἐνεργειακοῦ φιδιοῦ τοῦ Κηρυκείου τοῦ Ἑρμῆ καὶ γενικῶς μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθῇ γιὰ κάθε ἰδέα. Ὁ Πυθαγόρας μὲ τὴν ἐπίλυση τοῦ θεωρήματος τῆς Ἁρμονίας τῶν Σφαιρῶν καὶ εἰδικώτερα ἀπὸ τὶς διερευ- νήσεις τοῦ γενεσιουργικοῦ αὐτοῦ προβλήματος μὲ τὶς δεκατρεῖς φάσεις, κατὰ τὸν Δάκογλου, μᾶς ἔδωσε τὸ μαθηματικὸ ὑπόβαθρο τοῦ Δένδρου τῆς Ζωῆς, ποὺ γεωμε- τρικά-σχηματικὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ τὰ κέντρα τῶν Οὐρανίων Σφαιρῶν (Συμπάντων), ποὺ λύνουν τὸ γεωμετρικὸ θεώρημα τοῦ γενεσιουργοῦ προβλήματος, ποὺ δὲν εἶναι ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007  21581