ΤΟ ΠΑΠΛΩΜΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΥΓΑΔΩΝ: Ἐκκλησία, ἕνας γιγάντιος χρηματοοικονομικὸς ὀργανισμὸς ὸ Νεοελληνικὸ Κράτος μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ γύρω στὸ 1880 ὑπέστη μία ὀξύμωρη καὶ ἀνιστόρητη πολιτι- σμικὴ καὶ ἱστορικὴ ζεύξη, τῆς Πολιτείας, ποὺ εἶναι ἕρμαιο καὶ ὅμηρος τῆς Ὀρθοδόξου χριστιανικῆς θεοκρατίας. Ἀπὸ τότε ἡ θεοκρατία αὐτὴ ἐπιβιώνει καὶ εὐνοεῖ τὴν ἐγκαθίδρυ- ση πολιτικῶν καθεστώτων ἀπόλυτης καὶ ἀμετακίνητης πολιτισμικῆς στασι- μότητας καὶ διαιωνίζει τὴν διανοητικὴ καθυστέρηση τῶν Ρωμιῶν. Ἡ ἀναζήτηση τῶν παραμέτρων, ποὺ θὰ ἐπιδροῦσαν στὴν σύνθεση μιᾶς σύγχρο- νης ἑλληνικῆς ἐθνικῆς ὑπόστασης καὶ φυσιογνωμίας, ἄρχισε νὰ ἐκδηλώνεται μετὰ τὰ μέσα τοῦ 18ου αἰῶνα καὶ πῆρε τὴν μορφὴ εὐθείας σύγκρουσης μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τὰ γνωστότερα ἀλλὰ ὄχι καὶ τὰ μόνα κείμενα πολεμικῆς ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Διαφωτισμοῦ εἶναι ἡ «Ἀδελφικὴ Διδασκαλία» τοῦ Ἀδαμαντίου Κοραῆ, οἱ «Κρί- τωνος Στοχασμοί», ὁ «Ρωσσοαγγλογάλλος» καὶ ἡ περίφημη «Ἑλληνικὴ Νομαρχία» τοῦ Ἀνωνύμου τοῦ Ἕλληνος. Ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς ἐπιμελήθηκε στὸ Παρίσι τὴν ἐπανέκδοση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων μὲ τὰ θρυλικὰ «Προλεγόμενά» του. Ἔτσι ἐπανακαθιερώθηκε ἀπὸ τὸν Διαφωτισμὸ καὶ μετὰ ἀπὸ περίπου 1.700 χρόνια ἀπαξιώσής της ἡ ἐθνικὴ ὀνο- μασία «Ἕλλην» ἀντὶ τοῦ Ρωμιοῦ, ποὺ προπαρασκεύασε πνευματικὰ τὴν ἔκρηξη τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821. Μὲ τὸν τερματισμὸ τοῦ ἔνοπλου ἀγῶνα τὸ 1828 οἱ ντόπιοι κοτζαμπάσηδες μαζὶ μὲ τοὺς βυζαντινοαναθρεμμένους φαναριῶτες τῆς ὀρθόδοξου χριστιανικῆς θεοκρατίας ἔκαναν τὰ πάντα, γιὰ νὰ ἐπικρατήσουν στὴν κρισιμώτερη μάχη ἐπὶ ἑλληνικοῦ ἐδάφους κατὰ τοῦ Διαφωτισμοῦ, δηλαδὴ κατὰ μιᾶς σύγχρονης εὐνομούμενης κοινωνίας, ποὺ θὰ ἔβαζε φραγμὸ στὴν ἐπαναφορὰ τῆς νεοβυζαντινοῦ τύπου θεοκρατίας. Ἰδοὺ ἕνα χρονικὸ τῶν κυριωτέρων φάσεων τῆς μετατροπῆς τῆς νεοελληνικῆς πολιτικῆς σὲ ἐξάρτημα τῆς Ὀρθοδοξίας. ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007  21603