της βασίζεται στὸ ἀνάγλυφο τῆς τοπογραφίας τῆς χώρας μας . μποροῦσαν νὰ λύσουν ἴσως κατὰ τὸ μεγαλύτε- ρο μέρος τὴν ἐξάρτησή μας ἀπὸ καύσιμα. Κατὰ τὴν ἰδέα αὐτὴ εἶναι ἐγκληματικὸ νὰ ἀφήνωμε νὰ χάνωνται στὴν θάλασσα καὶ μάλι- στα μὲ καταστροφικὸ πολλὲς φορὲς τρόπο τὰ νερὰ τῶν χειμάρρων, τὴν στιγμὴ ποὺ διαδοχι- κὰ μικροφράγματα στὶς κοῖτες τους θὰ μποροῦ- σαν νὰ γίνουν πρώτης τάξεως ἀποταμιευτῆρες μὲ νερὸ ἕτοιμο γιὰ κάθε χρήση. Ἀκόμα καὶ στὴν περίπτωση ποὺ δὲν θὰ ἦταν στεγανοποιημένοι, θὰ ἐμπλούτιζαν τὸν ὑδροφόρο ὁρίζοντα, ποὺ δεινοπαθεῖ ἀπὸ τὶς γεωτρήσεις. Καὶ μιλᾶμε γιὰ ἁπλοῦς χειμάρρους, γιατί, ἂν πᾶμε στοὺς πολυ- συλλεκτικούς, ὁ καθένας τους εἶναι ἐν δυνάμει πέραν τῶν ἄλλων ὠφελημάτων καὶ δυνατὸς τρο- φοδότης μικροηλεκτρικῶν μονάδων, ποὺ σὲ συν- δυασμὸ μὲ ἄλλες ἤπιες μονάδες παραγωγῆς, θὰ Ἡ δασοπυρόσβεση θὰ εἶχε βρεῖ στὰ μεγάλου ὑψομέτρου φράγματα τὸν καλύτερο σύμμαχό της, ἐνῷ νέες καλλιέργειες θὰ βοηθοῦσαν τὴν ἀγροτικὴ Οἰκονομία μας. Θὰ μποροῦσε... θὰ μποροῦσε... Ὅμως κάτι φταίει, καὶ τίποτα δὲν γίνεται! Τί φταίει; «Φταῖμε ἐμεῖς, φταῖτε ἐσεῖς, φταῖνε κι ἄλ- λοι»... (τραγουδοῦσε κάποτε ὁ Λ. Κηλαϊδό- νης). Φταίει ὁ κακός μας ὁ καιρός, τὸ ξερό μας τὸ κεφάλι. Μὲ τιμὴ Ἀντώνης Πετρουτζάκος Ἀθήνα Ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν Κύριε διευθυντά, Ὅταν ἡ κόρη μου ἔφτασε στὴν τρίτη Δημοτι- κοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμα ἔπρεπε νὰ δι- δαχθῇ Θρησκευτικά. Τότε φοιτοῦσε σὲ κεντρι- κὸ σχολεῖο τῆς Ἀθήνας. Μὲ τὴ σύμφωνη γνώμη καὶ τῆς μητέρας της πήγαμε καὶ οἱ δύο στὸ σχο- λεῖο στὴν ἀρχὴ τοῦ ἔτους καὶ ὑπογράψαμε αἴτη- ση, ὅτι δὲν θέλουμε τὸ παιδί μας νὰ συμμετέχῃ στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν γιὰ πολιτικοὺς λόγους. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο δηλώναμε, ὅτι δὲν εἴμαστε ἀλλόθρησκοι, ἀλλὰ δὲν δεχόμαστε τὴν πολιτική-θρησκευτικὴ προπαγάνδα κατὰ τὸν τρόπο διδασκαλίας τοῦ συγκεκριμένου μαθήμα- τος στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα. Ἐννοεῖται, ὅτι ἡ αἴτη- ση καὶ οἱ λόγοι ἔγιναν ἀποδεκτοί. Τὸ ἀστεῖο εἶ- ναι, ὅτι ὁ διευθυντὴς τοῦ σχολείου προσπάθησε νὰ μὲ μεταπείσῃ, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ σύντομη συζή- τηση, ὅπου τοῦ ἀνέλυσα τὸ σκεπτικό μου, συμ- φώνησε. Στὰ ὑπόλοιπα χρόνια τοῦ Δημοτικοῦ ἡ κόρη μου δὲν μετεῖχε στὸ συγκεκριμένο μάθη- μα. Τὴν ὥρα τῶν Θρησκευτικῶν εἴτε ἔφευγε, ἂν ἦταν τελευταία ὥρα, χωρὶς ἀπουσία, εἴτε ἦταν στὸ προαύλιο ἢ μέσα στὴν τάξη χωρὶς νὰ συμ- μετέχῃ, μελετῶντας ἄλλα μαθήματα. Στὸ ἀπο- λυτήριο στὸ συγκεκριμένο μάθημα ἁπλῶς δὲν ὑπῆρχε βαθμός. ζητοῦσε συγχώρεση. Ἕνα βράδυ μπαίνοντας σὲ ἕνα κτῆμα νὰ μαζέψῃ καρπούς, ὁ ἰδιοκτή- της του τὸν τραυμάτισε θανάσιμα, πρὶν ξεψυχήσῃ, ὁ πρώην λῃστὴς φώναξε: «Πίε, βάρβαρε, ποτήριον αἵματος ὃ κεκέρακας». Τὴν ἴδια στιγμὴ ἕνα τεράστιο κομμάτι ἀπὸ τὸ βουνὸ ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ κοντὰ κόπηκε καὶ ἔθαψε τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ βαρβάρου. Ἀπὸ τότε καὶ γιὰ πολλὰ χρόνια, μέσα ἀπὸ τὸ σημεῖο ἐκεῖνο, ποὺ ἔγινε ὁ τάφος του, ἔβγαι- ναν μύρα, ἐνῷ πολλοὶ ἄρρωστοι εὕρισκαν γιατρειὰ πηγαίνοντας νὰ προσευχηθοῦν στὸν τάφο τοῦ ἁγίου, ὁ ὁποῖος μὲ τὰ χρόνια ὠνομάστηκε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία Μυροβλήτης. Κατὰ τὸ 1543 ἕνας καπετάνιος ποὺ λεγόταν Σκλαβοῦνος (συνηθισμένο ἐπώνυμο στὴν Κέρκυρα) ἀρρώστησε βαριά, καὶ ἡ κατάστασή του ἦταν πολὺ ἀνησυχητική, ὅταν κάποιο βράδυ εἶδε στὸν ὕπνο του τὸν ἅγιο νὰ τοῦ λέῃ: «Ἔλα στὸν τάφο μου νὰ προσευχηθῇς καὶ θὰ γιατρευτῇς». Ἀφοῦ ὁ Σκλαβοῦνος πῆγε στὸν τάφο ποὺ ἦταν σὲ κατάσταση ἐγκατάλει- ψης καὶ ἔγινε καλά, ὑποσχέθηκε στὸν ἑαυτό του νὰ μεταφέρῃ τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου σὲ ἄλλο σημεῖο, ἀφοῦ τοῦ ἄξιζε αὐτὴ ἡ τιμή. Ἔτσι λοιπὸν ἀποφασίζει νὰ πάρῃ τὸ ἱερὸ λείψανο, γιὰ νὰ τὸ μεταφέρῃ στὴν Ρώμη. Ἐνῷ πέρναγαν ἔξω ἀπὸ τὴν Κέρκυρα, καὶ εἶχε τελειώσει τὸ νερό, κατέβηκε μία ὁμάδα ναυτῶν ‣ 21634  ΔΑΥΛΟΣ 309, Ἰανουάριος 2008